พระอักโษภยพุทธะ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก พระอักโษภยะพุทธะ)
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
พระอักโษภยะพุทธะ
Akshobhya.jpg
พระอักโษภยพุทธะ ศิลปะธิเบต
ภาษาสันสกฤตอกฺโษภย
ภาษาจีน阿閦如来 (āchùrúlái)
ภาษาญี่ปุ่น阿閦如来 (Ashuku Nyorai)
ภาษามองโกเลียᠬᠥᠳᠡᠯᠦᠰᠢ ᠦᠭᠡᠢ
Хөдөлшгүй
Ködelüsi ügei
ภาษาทิเบตམི་བསྐྱོད་པ་ (mikyopa)
ข้อมูล
นับถือในวัชรยาน
พระลักษณะความไม่หวั่นไหว
Dharma Wheel.svg สถานีย่อยพระพุทธศาสนา

พระอักโษภยะพุทธะ เป็นพระธยานิพุทธะ 1 ใน 5 องค์ พระนามหมายถึง "ไม่หวั่นไหว" ประทับทางทิศตะวันออกของพุทธมณฑล พระกายสีน้ำเงิน รัศมีสีขาว เป็นต้นตระกูลของพระโพธิสัตว์ตระกูลวัชระ เป็นสัญญลักษณ์แทนโพธิจิตในสรรพสัตว์ ถือดอกบัวที่เป็นสัญญลักษณ์แห่งความกรุณา และระฆังที่หมายถึงอิตถีภาวะแห่งเมตตาและขันติ ทรงช้างคู่สีน้ำเงิน อันเป็นสัญญลักษณ์แห่งพลังมหาศาล พระโพธิสัตว์ตระกูลวัชระที่รู้จักกันดีคือพระวัชรปาณีโพธิสัตว์และพระกษิติครรภ์โพธิสัตว์

ความเชื่อ[แก้]

พระองค์เป็นตัวแทนของปัญญาญาณดังกระจก คือส่องให้เห็นหมดทุกด้าน โดยไม่ปิดบังอำพราง ประจำอยู่ทิศตะวันออกในพุทธมณฑล มีลักษณะใกล้เคียงกับพระไวโรจนพุทธะ โดยอาจสลับตำแหน่งในพุทธมณฑลกันได้ ความเชื่อในคัมภีร์มรณะของทิเบต พระอักโษภยะจะปรากฏในวันที่ 2 พร้อมด้วยพระกษิติครรภ์โพธิสัตว์ ตัวแทนแห่งความสมบูรณ์และความงอกงามและพระเมตไตรยโพธิสัตว์[1]

รูปลักษณ์[แก้]

ท่าทางประจำพระองค์คือภูมิสปรศมุทรา ซึ่งเป็นการวางพระหัตถ์ซ้ายในรูปแบบการทำสมาธิ พระหัตถ์ขวาเหยียดออก นิ้วชี้ชี้ลงสัมผัสพื้นดินเพื่อแสดงการมีชัยเหนือมาร เสียงประจำพระองค์คือเสียง "หูม" ซึ่งเป็นเสียงที่เกิดจากศูนย์ลมที่หัวใจ แสดงถึงการเชื่อมโยงสิ่งต่างๆ เป็นร่างแหอยู่ภายในยานเดียวกัน มนตร์คือโอม อักโษภย หูม

สัญลักษณ์[แก้]

สัญลักษณ์ปประจำพระองค์คือคทาเพชร (วัชระ) ซึ่งสื่อถึงความมั่นคง ไม่คลอนแคลนของธรรมะ และความไม่หวั่นไหวของผู้บรรลุธรรม

พาหนะ[แก้]

พาหนะของพระองค์คือช้าง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความมั่นคง ในทิเบตถือว่าช้างเป็นสัญลักษณ์ของสติปัญญา


อ้างอิง[แก้]

เสียง[แก้]

เสียงประจำพระองค์คือ หูม ซึ่งเป็นเสียงที่เกิดจากศูนย์ที่หัวใจ จึงเป็นการสะท้อนความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของชีวิต การหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหว

  1. เชอเกียม ตรุงปะ รินโปเช, แปลโดย อนุสรณ์ ติปยานนท์. คัมภีร์มรณศาสตร์แห่งทิเบต พิมพ์ครั้งที่ 2. กทม. : มูลนิธิโกมลคีมทอง, 2536.
  • ฉัตรสุมาลย์ กบิลสิงห์ ษัฏเสน. พระพุทธศาสนาแบบทิเบต. [ม.ป.ท.] : ศูนย์ไทยทิเบต, 2538.