คริสเตียน (นักมวยปล้ำ)
| คริสเตียน | |
|---|---|
| ข้อมูล | |
| ฉายา | คริสเตียน คริสเตียน เคจ เดอะ ซุยไซด์ โบลนด์ กัปตัน คาริสม่า เดอะ แคนาเดียน เรจ คอนควิสเทเดอร์ ดอส |
| ความสูง | 6 ฟุต 1 นิ้ว (1.85 เมตร) |
| น้ำหนัก | 212 ปอนด์ (96 กก) |
| เกิด | 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1973 (38 ปี) โตรอนโต, แคนาดา[1] |
| พำนัก | แทมปา รัฐฟลอริดา |
| มาจาก | โตรอนโต, ออนตาริโอ, แคนาดา[2] |
| ฝึกหัดโดย | ดอรี ฟังค์ จูเนียร์ รอน ฮัตชินสัน ทอม พริชาร์ด |
| เปิดตัว | ค.ศ. 1990 |
เจสัน เรโซ มีชื่อจริงว่า วิลเลียม เจสัน เรโซ เกิดวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516[3] เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวแคนาดา ปัจจุบันเซ็นสัญญาให้กับสมาคม เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ หรือ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี สังกัดค่าย สแมคดาวน์ ในนามสังเวียนมวยปล้ำมีชื่อว่า คริสเตียน
เนื้อหา |
[แก้] ประวัติในสังเวียนมวยปล้ำ
[แก้] เวิลด์เรสต์ลิงเฟเดเรชั่น / เอ็นเตอร์เทนเมนต์ (1998 - 2005)
คริสเตียน เคยเป็นครึ่งหนึ่งของแทคทีมที่ชื่อว่า เอดจ์ และ คริสเตียน โดยชีวิตจริงเขากับ เอดจ์ เป็นเพื่อนกัน และ ในบทเขารับบทเป็นน้องชายของ เอดจ์ นอกจากนี้ คริสเตียน ยังเคยเป็นอดีตนักมวยปล้ำของค่าย ทีเอ็นเอ โดยใช้ชื่อว่า คริสเตียน เคจ[4]
[แก้] เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ / ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (2009 - ปัจจุบัน)
[แก้] อีซีดับเบิลยู (ดับเบิลยูดับเบิลยูอี) (2009 - 2010)
[แก้] ปี 2009
คริสเตียน ได้ย้ายจาก ทีเอ็นเอ มาอยู่ใน ดับเบิลยูดับเบิลยูอี อีกครั้ง ในสังกัดค่าย อีซีดับเบิลยู และได้เป็น แชมป์โลก ECW โดยเอาชนะ ทอมมี ดรีมเมอร์ มาได้ ในศึก ไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2009) จนเป็นแชมป์โลก ECW 2 สมัย ก่อนที่ คริสเตียน จะเสียแชมป์โลก ECW ไปให้กับ อีเซเคียล แจ็คสัน ในตอนสุดท้ายของศึก อีซีดับเบิลยู (16 กุมภาพันธ์ 2010)[5]
[แก้] รอว์ (2010)
[แก้] ปี 2010
ในภายหลัง อีซีดับเบิลยู ได้ถูกเปลี่ยนเป็นรายการ ดับเบิลยูดับเบิลยูอีเอ็นเอ็กซ์ที ทำให้ คริสเตียน ต้องย้ายมาสังกัด รอว์ ต่อมา คริสเตียน ก็ได้ย้ายมาสังกัด สแมคดาวน์ จากผลดราฟท์ ในศึกรอว์[6]
[แก้] สแมคดาวน์ (2010 - ปัจจุบัน)
[แก้] ปี 2010
ในศึก สแมคดาวน์ คริสเตียน ได้รับบาดเจ็บที่หน้าอกจากการถูก อัลเบอร์โต เดล รีโอ ใส่ท่า ครอส อาร์ม เบรเกอร์ จนได้รับบาดเจ็บและต้องเข้ารับการผ่าตัด ทำให้ คริสเตียน ต้องพักการปล้ำไปเป็นเวลา 6 เดือน[7]
[แก้] ปี 2011
ในศึก อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2011) คริสเตียน ได้มาปรากฏตัวหลังจาก เอดจ์ กำลังถูก อัลเบอร์โต เดล รีโอ ลอบทำร้าย คริสเตียน วิ่งออกมาและใส่ท่า คิลสวิตช์ เล่นงาน อัลเบอร์โต เดล รีโอ[8] ในศึก สแมคดาวน์ คริสเตียน ได้จับคู่กับ เอดจ์ เจอกับ อัลเบอร์โต เดล รีโอ และ โบรดัส เคลย์ สุดท้าย เอดจ์ และ คริสเตียน ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ อัลเบอร์โต เดล รีโอ และ โบรดัส เคลย์ มาได้สำเร็จ ต่อมา ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 27 เอดจ์ จะต้องป้องกัน แชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ อัลเบอร์โต เดล รีโอ โดยมี คริสเตียน ยืนอยู่ข้างเวทีของ เอดจ์ และมี โบรดัส เคลย์ กับ ริคาร์โด รอดริเกซ ยืนอยู่ข้างเวทีของ อัลเบอร์โต เดล รีโอ สุดท้าย คริสเตียน ก็ช่วย เอดจ์ ป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท เอาไว้ได้สำเร็จ[9]
ในศึกรอว์ (11 เมษายน 2011) เอดจ์ ได้ประกาศเลิกปล้ำ เพราะมีอาการบาดเจ็บ และขอสละแชมป์เฮฟวี่เวท ในศึก สแมคดาวน์ (15 เมษายน 2011) คริสเตียน ได้เข้าร่วมแมตช์ แบทเทิลรอยัล เพื่อหาผู้ชนะไปเจอกับ อัลเบอร์โต เดล รีโอ ในการชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท แทน เอดจ์ ในศึก เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2011) สุดท้าย คริสเตียน ก็เป็นฝ่ายชนะมาได้สำเร็จ และได้เป็นผู้ท้าชิงพร้อมกับ อัลเบอร์โต เดล รีโอ ต่อมา ในศึก เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2011) คริสเตียน จะต้องเจอกับ อัลเบอร์โต เดล รีโอ ในแมตช์การปล้ำไต่บันไดชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท สุดท้าย คริสเตียน ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ อัลเบอร์โต เดล รีโอ และคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวท เป็นสมัยแรกมาได้สำเร็จ แต่ไม่นาน ในศึก สแมคดาวน์ (6 พฤษภาคม 2011) หลังจากศึก เอ็กซ์ตรีมรูลส์ แค่ 5 วัน คริสเตียน ก็เสียแชมป์โลกเฮฟวี่เวท ให้กับ แรนดี ออร์ตัน แล้วซึ่ง คริสเตียน ครองแชมป์โลกสมัยแรก มาได้เพียง 5 วันเท่านั้น[10]
ในศึก โอเวอร์ เดอะ ลิมิต (2011) คริสเตียน ได้ขอท้าชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ แรนดี ออร์ตัน สุดท้าย คริสเตียน ก็ไม่สามารถคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวท คืนมาได้[11] ในศึก สแมคดาวน์ ต่อมา คริสเตียน จะต้องเจอกับ เชมัส และ มาร์ก เฮนรี ในแมตช์การปล้ำ 3 เส้า โดยถ้าใครชนะก็จะได้เป็นผู้ท้าชิงอันดับ 1 ในการชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ แรนดี ออร์ตัน สุดท้ายกลายเป็น เชมัส ที่เป็นฝ่ายชนะ ในศึก สแมคดาวน์ ต่อมา คริสเตียน ต้องเป็นกรรมการพิเศษคู่ชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท ระหว่าง แรนดี ออร์ตัน กับ เชมัส และเป็น แรนดี ออร์ตัน ที่ป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท เอาไว้ได้สำเร็จ หลังจากจบแมตช์ คริสเตียน ได้เอาเข็มขัดแชมป์โลกเฮฟวี่เวท ไปตีใส่หัวของ แรนดี ออร์ตัน ก่อนจะเดินจากไป และ คริสเตียน ก็ได้กลายมาเป็นฝ่ายอธรรมในที่สุด
ในศึก แคปิเทล พูนิชเมนท์ คริสเตียน ได้ขอท้าชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ แรนดี ออร์ตัน อีกครั้ง สุดท้าย คริสเตียน ก็เป็นฝ่ายแพ้ให้กับ แรนดี ออร์ตัน ทำให้ไม่สามารถคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวท คืนมาได้[12] ต่อมา ในศึก มันนีอินเดอะแบงก์ (2011) คริสเตียน ได้ขอท้าชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ แรนดี ออร์ตัน อีกครั้ง โดยถ้า แรนดี ออร์ตัน ทำผิดกฏิตาหรือตามคำสั่งของกรรมการเข็มขัดจะตกเป็นของ คริสเตียน ทันที สุดท้าย แรนดี ออร์ตัน ก็ทำผิดกฏิตา โดยการเตะผ่าหมากของ คริสเตียน ทำให้ คริสเตียน ชนะฟาล์วและคว้าเข็มขัดแชมป์โลกเฮฟวี่เวท เป็นสมัยที่ 2 มาได้สำเร็จ หลังแมตช์ แรนดี ออร์ตัน เล่นงาน คริสเตียน เละก่อนจะ RKO บนโต๊ะผู้บรรยาย แล้วก็เดินกลับไป แต่เปลี่ยนใจกลับมา RKO บนโต๊ะซ้ำอีกรอบ และถูกหามกลับไปหลังเวที[13] ต่อมา ในศึก ซัมเมอร์สแลม (2011) คริสเตียน จะต้องป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ แรนดี ออร์ตัน ในแมตช์การปล้ำไม่มีกฏกติกา สุดท้าย คริสเตียน ก็เป็นฝ่ายแพ้และเสียแชมป์โลกเฮฟวี่เวท ให้กับ แรนดี ออร์ตัน ไปในที่สุด[14]
คริสเตียน ได้เปิดศึกกับ เชมัส ในศึก เฮลอินเอเซล (2011) คริสเตียน จะต้องเจอกับ เชมัส สุดท้าย คริสเตียน ก็เป็นฝ่ายแพ้ให้กับ เชมัส ไปในที่สุด[15] ต่อมา ในศึก เวนเจินส์ (2011) คริสเตียน จะต้องเจอกับ เชมัส อีกครั้ง สุดท้าย คริสเตียน ก็เป็นฝ่ายแพ้ให้กับ เชมัส ไปในที่สุด[16] ต่อมา ในศึก เซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ (2011) คริสเตียน ได้เข้าร่วมทีมของ เวด บาร์เร็ตต์ เจอกับทีมของ แรนดี ออร์ตัน ในการปล้ำแทคทีม 5 ต่อ 5 อิลิมิเนชั่น แต่ก่อนที่จะถึงศึกเซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ คริสเตียน ได้รับบาดเจ็บที่คอจากการถูก บิ๊กโชว์ เล่นงาน ด้วยท่า โชคสแลม[17] และได้รับบาดเจ็บที่ข้อเท้าจากการปล้ำที่ยุโรป ทำให้ คริสเตียน ต้องถอนตัวออกจากศึกเซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ โดยให้ ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ เข้าร่วมทีมของ เวด บาร์เร็ตต์ แทน คริสเตียน ไปในที่สุด[18]
[แก้] ปี 2012
คริสเตียน ได้กลับมาจากอาการบาดเจ็บ ในศึก อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2012) คริสเตียน ได้ออกมาสนับสนุน จอห์น โลรีนายติส ให้เป็นผู้จัดการทั้งรอว์ และ สแมคดาวน์ พร้อมกับ อัลเบอร์โต เดล รีโอ และ มาร์ก เฮนรี ที่ออกมาสนับสนุนให้กับ จอห์น โลรีนายติส ด้วยเช่นกัน คริสเตียน บอกว่าเขาถูก เชมัส หักข้อเท้า และยังถูก บิ๊กโชว์ อัดจนคอแทบหักแต่ ทีโอดอร์ ลอง ก็ยังบังคับให้เขาออกไปปล้ำจนต้องเจ็บซ้ำอีก ดังนั้นเขาจึงขอสนับสนุนให้ จอห์น โลรีนายติส มาเป็นผู้จัดการแทน จากนั้นทุกคนก็ร่วมถ่ายรูปหมู่กันเพื่อประสานความสัมพันธ์ที่ดี[19] ต่อมา ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 28 คริสเตียน ได้เข้าร่วมทีมของ จอห์น โลรีนายติส เจอกับทีมของ ทีโอดอร์ ลอง ในการปล้ำแทคทีม 12 คน แต่ว่า คริสเตียน ได้รับบาดเจ็บจากการถูก ซีเอ็ม พังค์ เล่นงานในศึกรอว์ (26 มีนาคม 2012) ก่อนศึก เรสเซิลเมเนีย จนต้องหมดสิทธิ์เข้าร่วมการปล้ำแทคทีม 12 คน ไปในที่สุด[20]
คริสเตียน ได้กลับมาเป็นฝ่ายธรรมะอีกครั้ง ในศึก โอเวอร์เดอะลิมิต (2012) คริสเตียน ได้เข้าร่วมแมตช์ "People Power" แบทเทิลรอยัล 20 คน ผู้ชนะจะได้สิทธิ์เลือกในการชิงแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล หรือ แชมป์ยูเอส และ คริสเตียน ก็ได้เป็นผู้ชนะและมีสิทธิ์เลือกในการชิงแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล หรือ แชมป์ยูเอส โดย คริสเตียน ได้เลือกที่จะชิงแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล และเจ้าของตำแหน่งคือ โคดี้ โรดส์ ในคืนเดียวกัน คริสเตียน ได้ชิงแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล กับ โคดี้ โรดส์ สุดท้าย คริสเตียน ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ โคดี้ โรดส์ และคว้าแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล มาได้สำเร็จ[21]
[แก้] เกี่ยวกับมวยปล้ำ
- ท่าไม้ตาย
- Frog splash (TNA) used as a tribute to เอ็ดดี เกอร์เรโร
- Killswitch (WWE) / Unprettier (WWF/E / TNA) / Impaler (WWF) (Inverted double underhook facebuster, sometimes from the second rope)
- ท่าเอกลักษณ์
- Cloverleaf – TNA
- Dropkick, sometimes from the top rope
- Fireman's carry gutbuster
- Flapjack
- Flashpoint (Diving European uppercut) – ปี 2007 – ปัจจุบัน
- Inverted facelock backbreaker
- Multiple DDT variations
- Falling inverted
- Implant
- Inverted tornado
- Tornado
- One man con – chair – to
- Pendulum kick from out of the corner, as a counter to an oncoming opponent – ปี 2008 – ปัจจุบัน
- Sitout inverted suplex slam
- Spear
- Springboard from out of the corner into either a plancha or a twisting sunset flip – ปี 2009 – ปัจจุบัน
- Stands on the shoulders of an opponent draped over the middle rope, choking them in the process
- While his opponent is draped over the middle rope, Christian slingshots out of the ring and when **he lands on the ground, he slaps them in the face – ปี 2009 – ปัจจุบัน
- ฉายาและชื่ออื่นๆ
- "The Creepy Little Bastard (CLB)" (WWE)
- "The New People's Champion" (WWE)
- "Captain Charisma" (WWE / TNA)
- "The Champ" (TNA)
- "The Instant Classic" (TNA)
- เพลงเปิดตัว
- "Blood" โดย Jim Johnston (used as part The Brood) (WWF)
- "Blood Brother" โดย Jim Johnston (WWF)
- "At Last" โดย Jim Johnston (WWE)
- "Just Close Your Eyes" โดย Waterproof Blonde (WWE)
- "Take Over" โดย Dale Oliver (TNA / ROH)
- "Just Close Your Eyes" performed โดย Story of the Year (WWE)
[แก้] ผลงานทั้งหมด
- East Coast Wrestling Association
- ECWA Heavyweight Championship (1 สมัย)
- New Tokyo Pro Wrestling
- NTPW Pro Tag Team Championship (1 สมัย) – คู่กับ เซ็กซ์ตัน ฮาร์ดแคสเทิล[22]
- Pennsylvania Championship Wrestling
- PCW Heavyweight Championship (1 สมัย)[23]
- Pro Wrestling Illustrated
- PWI Match of the Year (2000) คู่กับ เอดจ์ vs. เดอะ ดัดลีย์ บอยซ์ และ ฮาร์ดี บอยซ์ in a Triangle Ladder match at WrestleMania 2000[24]
- PWI Match of the Year (2001) คู่กับ เอดจ์ vs. เดอะ ดัดลีย์ บอยซ์ และ เดอะ ฮาร์ดี บอยซ์ in a Tables, Ladders, and Chairs Match at WrestleMania X-Seven
- PWI จัดในอันดับที่ 7 ของท็อป 500 อันดับ นักมวยปล้ำซิงเกิ้ลใน PWI 500 ในปี 2007[25]
- Total Nonstop Action Wrestling
- NWA World Heavyweight Championship (2 สมัย)[26]
- World Wrestling Federation / World Wrestling Entertainment
- World Heavyweight Championship (2 สมัย)[27]
- ECW Championship (2 สมัย)[28]
- WWF/E Intercontinental Championship (4 สมัย)
- WWF European Championship (1 สมัย)
- WWF Hardcore Championship (1 สมัย)[29]
- WWF Light Heavyweight Championship (1 สมัย)
- WWF/E World Tag Team Championship (9 สมัย) – คู่กับ คริส เจอริโค (1), เอดจ์ (7), และ แลนซ์ สตอร์ม (1)
- Eleventh Grand Slam Champion
- Triple Crown Champion คนที่ 23
- Wrestling Observer Newsletter
[แก้] ดูเพิ่ม
[แก้] อ้างอิง
- ^ "Bodyslamming profile". Bodyslamming. http://www.bodyslamming.com/tna/christian.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-10-26.
- ^ Mackinder, Matt (2007-11-04). "Cage DVD worth it for extras". SLAM! Sports: Wrestling. Canadian Online Explorer. http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/Reviews/2007/10/25/4630391.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-10-20.
- ^ "Christian Cage's profile". Online World of Wrestling. http://www.onlineworldofwrestling.com/profiles/c/christian-cage.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-10-20.
- ^ LaCroix, Corey David (2008-01-15). "Genesis turns Christian and much more". SLAM! Sports: Wrestling. Canadian Online Explorer. http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/PPVReports/2005/11/14/1306393.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-09-18.
- ^ Plummer, Dale; Nick Tylwalk (2010-02-02). "The 2010 Royal Rumble is Rated R in Atlanta". SLAM! Sports: Wrestling. Canadian Online Explorer. http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/PPVReports/2010/02/01/12692216.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-02-02.
- ^ Stephens, David (2010-04-27). "Raw Results - 4/26/10". WrestleView. http://www.wrestleview.com/viewnews.php?id=1272348353. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-09-24.
- ^ Wilkins, Mike (2010-09-21). "WWE News: Smackdown spoilers - Results for Friday's final Smackdown on MyNet airing Sept. 24 (including surprise return)". WrestleView. http://pwtorch.com/artman2/publish/WWE_News_3/article_43945.shtml. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-09-24.
- ^ Hillhouse, Dave (2011-02-20). "Elimination Chamber mostly eliminates dramatic intrigue". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/2011/02/20/17351696.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2011-03-22.
- ^ Hillhouse, Dave (2011-03-19). "Smackdown: At wrestlemania 27 christian 27.Matchesgalore". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/2011/03/19/17680516.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2011-03-22.
- ^ "WWE SmackDown ep. 611". World Wrestling Entertainment. WWE SmackDown. Syfy. May 6, 2011. No. 18, season 13. approx. 118 minutes in. “...new world heavyweight champion, Randy Orton.”
- ^ Caldwell, James (2011-05-22). "Caldwell's WWE Over the Limit PPV Results 5/22: Ongoing "virtual time" coverage of live PPV - Cena vs. Miz I Quit, Orton vs. Christian, Cole vs. Lawler". PWTorch. http://pwtorch.com/artman2/publish/wweppvs/article_50259.shtml. เรียกข้อมูลเมื่อ 2011-06-19.
- ^ Kapur, Bob (June 19, 2011). "Cena, Orton retain titles at Capitol Punishment". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/PPVReports/2011/06/19/18305886.html. เรียกข้อมูลเมื่อ September 12, 2011.
- ^ Caldwell, James. "CALDWELL'S WWE MONEY IN THE BANK PPV RESULTS 7/17: Ongoing "virtual time" coverage of live PPV - Cena vs. Punk, MITB ladder matches". Pro Wrestling Torch. http://www.pwtorch.com/artman2/publish/wweppvs/article_51476.shtml. เรียกข้อมูลเมื่อ 22 December 2011.
- ^ "World Heavyweight Champion Christian vs. Randy Orton (No Holds Barred Match". WWE. http://www.wwe.com/shows/summerslam/2011/randy-orton-christian. เรียกข้อมูลเมื่อ 2011-08-14.
- ^ Caldwell, James. "Caldwell's WWE Hell In A Cell PPV Results 10/2: Complete "virtual time" coverage of live PPV". Pro Wrestling Torch. http://www.pwtorch.com/artman2/publish/wweppvs/article_53872.shtml. เรียกข้อมูลเมื่อ 12 October 2011.
- ^ Caldwell, James. "Caldwell's WWE Vengeance PPV Results 10/23: Ongoing "virtual time" coverage of live PPV – Triple H & Punk, Cena vs. Del Rio, Henry vs. Show". Pro Wrestling Torch. http://pwtorch.com/artman2/publish/wweppvs/article_54494.shtml. เรียกข้อมูลเมื่อ 24 October 2011.
- ^ "SmackDown results: Big Show gets another chance at Mark Henry". http://www.wwe.com/shows/smackdown/2011-11-04/results.
- ^ Styles, Joey (2011-11-14). "Christian injured; out of Survivor Series". WWE. http://www.wwe.com/shows/survivorseries/2011/christian-injured-out-of-survivior-series. เรียกข้อมูลเมื่อ 2011-12-20.
- ^ Former champions return to support John Laurinaitis on WWE.com By: Zach Linder February 19, 2012
- ^ Tom Herrera (26.3.2012). "Christian injured on Raw SuperShow, rendered unable to compete at WrestleMania". WWE. http://www.wwe.com/shows/raw/2012-03-26/christian-injured-on-raw. เรียกข้อมูลเมื่อ 26 March 2012.
- ^ "Christian def. Intercontinental Champion Cody Rhodes". http://www.wwe.com/shows/wweoverthelimit/2012/christian-def-intercontinental-champion-cody-rhodes.
- ^ Copeland, Adam (2004). Adam Copeland on Edge. WWE Books. p. 104. ISBN 978-1-4165-1130-4.
- ^ "Pennsylvania Championship Wrestling Heavyweight Title history". Solie.org. http://www.solie.org/titlehistories/hwtpcw.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-09-29.
- ^ Pro Wrestling Illustrated 33 (ฉบับที่ 3): 98. 2012.
- ^ "Pro Wrestling Illustrated (PWI) 500 for 2007". Internet Wrestling Database in association with Pro Wrestling Illustrated. http://www.profightdb.com/pwi-500/2007.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2012-03-07.
- ^ Duncan, Royal; Gary Will, Matt Benaka, Earl Oliver, Brian Westcott, Richard Sullivan, Andrew Zadarnowski, Joe Dean, Jason Fitzgerald, and Manual Gonzalez. "NWA World Heavyweight Title history". Wrestling Title Histories by Gary Will and Royal Duncan. Solie.org. http://www.solie.org/titlehistories/whtnwa.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-09-29.
- ^ "World Heavyweight Championship history". World Wrestling Entertainment. http://www.wwe.com/inside/titlehistory/worldheavyweight/. เรียกข้อมูลเมื่อ 2011-05-02.
- ^ "ECW Championship history". World Wrestling Entertainment. http://www.wwe.com/shows/ecw/history/ecwchampionship/. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-09-29.
- ^ "History Of The WWE Hardcore Championship". World Wrestling Entertainment. http://www.wwe.com/inside/titlehistory/hard/. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-09-29.
- ^ Meltzer, Dave, "2000 Wrestling Observer Newsletter Awards", Wrestling Observer Newsletter (Campbell, CA): 1–12, ISSN 10839593
- ^ Meltzer, Dave (January 22, 2007), "2006 Wrestling Observer Newsletter Awards", Wrestling Observer Newsletter (Campbell, CA): 1–12, ISSN 10839593
[แก้] แหล่งข้อมูลอื่น