ข้ามไปเนื้อหา

ไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์
中国东方航空公司
แอร์บัส เอ330ของไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์
IATA ICAO รหัสเรียก
MU CES CHINA EASTERN
ก่อตั้ง (1988-06-25) 25 มิถุนายน ค.ศ. 1988 (38 ปี)
ท่าหลัก
ท่ารอง
เมืองสำคัญ
สะสมไมล์อีสเทิร์นไมลส์
พันธมิตรการบินสกายทีม
บริษัทลูก
ขนาดฝูงบิน680
จุดหมาย234
บริษัทแม่
การซื้อขายSSE: 600155
SEHK: 670
สำนักงานใหญ่ประเทศจีน 36 ถนนหงเซียงที่สาม เขตหมินหาง เซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน[1]
บุคลากรหลัก
  • หวาง ซี ไฮ (ประธาน)
  • หลิว เตี่ยเซียง (ประธานกรรมการและรองประธาน)
รายได้เพิ่มขึ้น CN¥132.12 พันล้าน (ค.ศ. 2024)[2]
รายได้จากการดำเนินงาน
เพิ่มขึ้น CN¥−3.904 พันล้าน (ค.ศ. 2024)[2]
รายได้สุทธิ
เพิ่มขึ้น CN¥1.618 พันล้าน (ค.ศ. 2024)[2]
สินทรัพย์เพิ่มขึ้น CN¥276.600 พันล้าน (ค.ศ. 2024)[2]
ส่วนของผู้ถือหุ้นเพิ่มขึ้น CN¥41.409 พันล้าน (ค.ศ. 2024)[2]
พนักงาน
85,168 คน (ค.ศ. 2024)[2]
เว็บไซต์www.ceair.com
สำนักงานใหญ่ของไขนาอีสเทิร์นแอร์ไบน์ในเซี่ยงไฮ้

ไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์ (จีนตัวย่อ: 中国东方航空股份有限公司 or 中国东航; จีนตัวเต็ม: 中國東方航空; พินอิน: zhōngguó dōngfāng hángkōng gǔfèn yǒuxiàn gōngsī) เป็นสายการบินที่ให้บริการทั้งเส้นทางภายในประเทศ และเส้นทางระหว่างประเทศ โดยมีฐานการบินหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติซ่างไห่ผู่ตง และท่าอากาศยานนานาชาติซ่างไห่หงเฉียว และยังมีฐานการบินที่ท่าอากาศยานนานาชาติคุนหมิงฉางฉุ่ย และท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยาง

ไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์เป็นสายการบินที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองของจีน เมื่อนับจากจำนวนผู้โดยสาร และเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ.2010 ไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์ได้ประกาศตัวเข้าเป็นสามชิกของกลุ่มสกายทีม

ประวัติ

[แก้]

สายการบินไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ.1988 ภายใต้คณะกรรมการการบินพลเรือนแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน และควบรวมกิจการกับไชนาเจเนอรัลเอวิชัน และกลายเป็นสายการบินแห่งแรกของจีนที่เปิดขายหุ้นในตลาดระหว่างประเทศ รวมทั้งก่อตั้งสายการบินขนส่งสินค้า คือ ไชนาคาร์โกแอร์ไลน์ เพื่อทำกิจการขนส่งสินค้าร่วมกับไชนาโอเชียนชิปปิงคอมพานี ในปีค.ศ.1998 และในปีค.ศ.2001 ไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์ได้ครอบครองกิจการของเกรทวอลล์แอร์ไลน์ อีกทั้งสายการบินไชนายูนนานแอร์ไลน์ และไชนานอร์ทเวสต์แอร์ไลน์ก็รวมกิจการเข้าเป็นส่วนหนึ่งของไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์ในปีค.ศ.2003

ปัจจุบันรัฐบาลจีนเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์ โดยมีสัดส่วนถือครองหุ้น 61.64 %

ฝูงบิน

[แก้]

ฝูงบินปัจจุบัน

[แก้]
แอร์บัส เอ320-200 ของไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์
แอร์บัส เอ320นีโอของไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์
โคแม็ก ซี919 ของไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์
โบอิง 777-300อีอาร์ของไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์
โบอิง 787-9 ของไชนาอีสเทิร์นยูนนานแอร์ไลน์
แอร์บัส เอ350-900 ของไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์

ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2026 ไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:[3]

ฝูงบินของของไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์
เครื่องบิน ประจำการ คำสั่งซื้อ ผู้โดยสาร[4][5][6] หมายเหตุ
F J W Y รวม
แอร์บัส เอ319-100 31 — — 8 — 114 122
แอร์บัส เอ320-200 138 — — 8 — 150 158
แอร์บัส เอ320นีโอ 121 118[7] — 8 18 132 158 ผู้ให้บริการายใหญ่ที่สุดอันดับสอง[7]
แอร์บัส เอ321-200 74 — — 20 — 155 175
12 166 178
12 170 182
แอร์บัส เอ321นีโอ 27 41[7] — 12 — 186 198
แอร์บัส เอ330-200 30 — — 30 — 202 232
30 204 234
24 240 264
18 246 264
แอร์บัส เอ330-300 26 — — 38 — 262 300
32 32 230 294
แอร์บัส เอ350-900 20 — 4[8] 36 32 216 288
โบอิง 737-700 36 — — 8 — 126 134
— 140 140
โบอิง 737-800 100 — — 20 — 138 158
12 150 162
8 162 170
8 18 150 176
โบอิง 737 แมกซ์ 8 5 2[9][10] — 8 18 150 176 ส่งมอบจนถึง ค.ศ. 2024[9]
โบอิง 777-300อีอาร์ 20 — 6 52 — 258 316
โบอิง 787-9 7 1[11][a] 4[14] 26 28 227 285 ส่งมอบจนถึง ค.ศ. 2024[11]
โคแม็ก ซี909 31 9 — — — 90 90
โคแม็ก ซี919 41[15] 91[16] — 8 — 156 164 ลูกค้าเปิดตัว
สั่งซื้อพร้อม 15 ตัวเลือก[17]
ส่งมอบจนถึง ค.ศ. 2031[16]
รวม 680 162

ไชนาอีสทิร์นแอร์ไลน์มีอายุฝูงบินเฉลี่ย 9.3 ปี

อุบัติการณ์และอุบัติเหตุ

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "Legal Notices". Air Caraïbes. สืบค้นเมื่อ 13 กันยายน 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  2. 1 2 3 4 5 6 "2024 Annual Report" (PDF). China Eastern Airlines. สืบค้นเมื่อ 17 มิถุนายน 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  3. ↑ "China Eastern Airlines Fleet Details and History". planespotters.net. สืบค้นเมื่อ กันยายน 29, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. ↑ 机型展示 - 中国东方航空公司. www.ceair.com (ภาษาจีนกลาง). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤษภาคม 2, 2019. สืบค้นเมื่อ เมษายน 16, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. ↑ "China Eastern Airlines Airbus fleet". de.ceair.com. สืบค้นเมื่อ 2023-09-29.
  6. ↑ "China Eastern Airlines Boeing fleet". de.ceair.com. สืบค้นเมื่อ 2023-09-29.
  7. 1 2 3 Airbus Orders and Deliveries (XLS), monthly updated, accessed via "Orders & deliveries". Airbus. Airbus SAS. สืบค้นเมื่อ ม.ค. 7, 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  8. ↑ "China Eastern Airbus A350 to fly Sydney-Shanghai from March 31". Executive Traveller (ภาษาอังกฤษ). มกราคม 17, 2019. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 16, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  9. 1 2 "China Southern, China Eastern to resume B737 MAX deliveries". ch-aviation (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2023-09-29.
  10. ↑ "China Eastern Annual Report 2022" (PDF). ceair.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2024-02-05. สืบค้นเมื่อ กันยายน 29, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  11. 1 2 "China Eastern orders 20 A350-900s, 15 Boeing 787-9s". Aviation Week Network. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤศจิกายน 17, 2018. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 3, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  12. ↑ "Industry News / Opinions - Shanghai Airlines 787-9" (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 22, 2018.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  13. ↑ Bloomberg News (เมษายน 28, 2016). "China Eastern to Buy 20 Airbus A350 Jets, 15 Boeing 787s". Bloomberg.com. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤษภาคม 4, 2016. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 7, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  14. ↑ "China Eastern Boeing 787 brings business class suites to Melbourne". Executive Traveller (ภาษาอังกฤษ). มกราคม 8, 2019. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 16, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  15. ↑ "东航第五架C919大飞机交付入列" [China Eastern Airlines' fifth C919 aircraft is delivered and put into service]. CCTV. 2024-03-02. สืบค้นเมื่อ 2024-03-03.
  16. 1 2 "China Eastern Airlines to buy 100 C919 planes, aircraft's largest ever order". Reuters. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  17. ↑ Vinholes, Thiago (2022-11-21). "First series-production C919 emerges in China Eastern Airlines livery". Air Data News (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2023-09-29.
  18. ↑ Hijacking description at the Aviation Safety Network
  19. ↑ "ASN Aircraft accident Antonov 24RV B-3417 Shanghai-Hongqiao Airport". Aviation-safety.net. 15 สิงหาคม 1989. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 23 ตุลาคม 2012. สืบค้นเมื่อ 2012-04-28.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  20. ↑ "ASN Aircraft accident MD-11 B-2173 Shanghai-Hongqiao Airport". Aviation-safety.net. 10 กันยายน 1998. สืบค้นเมื่อ 2021-09-19.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  21. ↑ Accident description for B-3052 at the Aviation Safety Network
  22. ↑ "A 737 crashed in China. What we know about the plane". CNN. 2021-03-22. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 23, 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  23. ↑ "Boeing 737 plane crashes in China's southern Guangxi with 132 people on board". SCMP. 2021-03-21. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 23, 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
  1. ↑ China Eastern placed an order of 15 Boeing 787-9 of which 10 aircraft will be operated by its subsidiary Shanghai Airlines.[12][13]
อ้างอิงผิดพลาด: มีป้ายระบุ <ref> สำหรับกลุ่มชื่อ "lower-alpha" แต่ไม่พบป้ายระบุ <references group="lower-alpha"/> ที่สอดคล้องกัน
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=ไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์&oldid=12933734"