มานามา
มานามา
الْمَنَامَة | |
|---|---|
 ตรา | |
  มานามา ที่ตั้งของมานามาในประเทศบาห์เรน  มานามา มานามา (ทวีปเอเชีย) | |
| พิกัด: 26°13′24″N 50°35′15″E / 26.22333°N 50.58750°E | |
| ประเทศ |  บาห์เรน |
| เขตผู้ว่าราชการ | เมืองหลวง |
| ก่อตั้ง | ค.ศ. 1345 หรือก่อนหน้านั้น |
| การปกครอง | |
| • ผู้ว่าราชการ | ฮะมัด บิน อีซา บิน อัล เคาะลีฟะฮ์ |
| พื้นที่ | |
| 30 ตร.กม. (10 ตร.ไมล์) | |
| ประชากร | |
• ประมาณ (2024) | 297,502 คน |
| • ความหนาแน่น | 5,200 คน/ตร.กม. (13,000 คน/ตร.ไมล์) |
| • เขตเมือง | 727,000 คน |
| เขตเวลา | UTC+03:00 (AST) |
| รหัสไปรษณีย์ | 3XX–4XX |
| เว็บไซต์ | capital |
มานามา (อาหรับ: الْمَنَامَة, ออกเสียงแบบบาห์เรน: [elmɐˈnɑːmɐ]; อังกฤษ: Manama) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของประเทศบาห์เรน มีประชากรราว 297,502 คนใน ค.ศ. 2012 มานามาเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญในอ่าวเปอร์เซียมาอย่างยาวนาน และเป็นที่อยู่อาศัยของประชากรที่หลากหลาย หลังอยู่ภายใต้การปกครองของโปรตุเกสและเปอร์เซีย รวมถึงการรุกรานช่วงสั้น ๆ จากราชวงศ์ผู้ปกครองซาอุดีอาระเบีย ตามด้วยการรุกรานที่ยาวนานกว่าโดยโอมาน หลังช่วงเวลาที่อยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษ บาห์เรนได้สถาปนาตนเองเป็นประเทศเอกราชใน ค.ศ. 1971
มานามามีประวัติยาวนานหลายศตวรรษ โดยปรากฏในตำราอิสลามครั้งแรกตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14 มานามายังคงเป็นเมืองท่าขนาดเล็กจนกระทั่งตกเป็นของโปรตุเกสในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1500 ต่อมาใน ค.ศ. 1602 ซาฟาวิดของเปอร์เซียขับไล่โปรตุเกส มานามาจึงกลายเป็นศูนย์กลางการค้าและการทำไข่มุกในภูมิภาค ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมืองนี้เติบโตขึ้นอย่างมากจากการค้า และได้รับการประกาศให้เป็นเมืองหลวงของบาห์เรนใน ค.ศ. 1971 เมื่อประเทศบาห์เรนได้รับเอกราชจากอาณัติอังกฤษ นับแต่นั้นมา มานามาได้พัฒนาเป็นศูนย์กลางทางการเงินที่ทันสมัยในภูมิภาคอ่าวเปอร์เซีย[2]
มานามาตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะบาห์เรนริมอ่าวเปอร์เซีย เมืองนี้ตั้งอยู่บนพื้นที่ราบต่ำ โดยมีการถมทะเลขยายแนวชายฝั่งในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา เนื่องจากการพัฒนาเมืองและเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว ทำเลที่ตั้งริมชายฝั่งของมานามาทำให้ที่นี่เป็นท่าเรือและจุดค้าขายที่สำคัญในอ่าวเปอร์เซียมาโดยตลอด เมืองนี้มีสภาพภูมิอากาศทะเลทราย ซึ่งมีลักษณะเด่นคือ ฤดูร้อนที่ร้อนจัด ฤดูหนาวที่ไม่หนาวจัด และปริมาณน้ำฝนต่อปีต่ำมาก การพัฒนาเมืองได้ขยายตัวไปตามชายฝั่ง โดยมีโครงสร้างพื้นฐานที่ทันสมัย ย่านธุรกิจการเงิน และพื้นที่อยู่อาศัยขยายออกไปสู่บริเวณรอบนอกที่เป็นทะเลทราย และเกาะเทียมที่อยู่ห่างออกไปนอกชายฝั่ง[2]
แม้ว่าเมืองแฝดในปัจจุบันของมานามาและอัลมุฮัรร็อกเหมือนว่าสถาปนาไล่เลี่ยกันในคริสต์ทศวรรษ 1800[3] เมืองมุฮัรร็อกมีความสำคัญเนื่องจากทำเลเชิงยุทธศาสตร์ จึงเป็นเมืองหลวงของบาห์เรนจนถึง ค.ศ. 1923 ส่วนเมืองมานามากลายเป็นเมืองหลวงทางการค้าและเป็นประตูสู่เกาะบาห์เรน[4] ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ความมั่งคั่งจากน้ำมันดิบของบาห์เรนช่วยกระตุ้นการเติบโตอย่างรวดเร็ว และในคริสต์ทศวรรษ 1990 ความพยายามในการกระจายความเสี่ยงอย่างเป็นระบบนำไปสู่การขยายตัวในอุตสาหกรรมด้านอื่น ๆ และช่วยเปลี่ยนมานามาให้กลายเป็นศูนย์กลางทางการเงินที่สำคัญในตะวันออกกลาง มานามาได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอาหรับประจำปี 2012 โดยสันนิบาตอาหรับ และเป็นนครโลกเบตาโดยเครือข่ายวิจัยโลกาภิวัตน์และนครโลก (Globalization and World Cities Research Network) ใน ค.ศ. 2018[5][6]
ศัพทมูลวิทยา
[แก้]ชื่อ "มะนามะฮ์" (ไม่มี อัล-) บันทึกครั้งแรกประมาณ ฮ.ศ. 730 (ประมาณ ค.ศ. 1330) ในระหว่างการเยือนของตูราน ชาฮ์แห่งฮุรมุซไปยังเกาะ ในเวลานั้น เกาะนี้ถูกผนวกโดย Tahamtam ที่ 2 แห่งฮุรมุซอยู่แล้ว[7]
บางคนอ้างว่าชื่อนี้มาจากคำศัพท์ภาษาอาหรับว่า الْمَنَامَة (อัลมะนามะฮ์) หมายถึง "สถานที่พักผ่อน" หรือ "สถานที่แห่งความฝัน"[8]
ตอนแรกเรียกกันว่า "มะนามะฮ์" ก่อนที่จะเปลี่ยนชื่อเป็นอัลมะนามะฮ์ ในภาษาเปอร์เซีย "แมน" (من) หมายถึง "ฉัน" และ "นอเมฮ์" (نامه) หมายถึง "จดหมาย" ซึ่งมีโครงสร้างคำที่คล้ายกับคำว่า "ชอฮ์นอเมฮ์" (หนังสือของกษัตริย์)
ความเชื่อมโยงทางประวัติศาสตร์ของบาห์เรนกับวัฒนธรรมเปอร์เซีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งผ่านจักรวรรดิซาเซเนียนและอะคีเมนิด[9] ส่งอิทธิพลต่อชื่อสถานที่และองค์ประกอบทางวัฒนธรรมมากมายในภูมิภาค[7][10] ซึ่งสนับสนุนความเป็นไปได้ของรากเหง้าทางภาษาเปอร์เซีย นอกจากนี้ เมืองต่าง ๆ ในบาห์เรน เช่น ชอฮ์โฆรอ (شاه خورا) ยังสะท้อนอิทธิพลของเปอร์เซียด้วย
ภูมิอากาศ
[แก้]| ข้อมูลภูมิอากาศของมานามา (ท่าอากาศยานนานาชาติบาห์เรน) ปกติ ค.ศ. 1991–2020, สูงสุด ค.ศ. 1902–ปัจจุบัน | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| เดือน | ม.ค. | ก.พ. | มี.ค. | เม.ย. | พ.ค. | มิ.ย. | ก.ค. | ส.ค. | ก.ย. | ต.ค. | พ.ย. | ธ.ค. | ทั้งปี |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 29.7 (85.5) |
34.7 (94.5) |
38.1 (100.6) |
41.3 (106.3) |
46.7 (116.1) |
47.3 (117.1) |
47.5 (117.5) |
45.6 (114.1) |
45.5 (113.9) |
42.8 (109) |
37.2 (99) |
30.6 (87.1) |
47.5 (117.5) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 20.7 (69.3) |
22.0 (71.6) |
25.5 (77.9) |
30.6 (87.1) |
36.1 (97) |
38.6 (101.5) |
39.7 (103.5) |
39.6 (103.3) |
37.7 (99.9) |
34.0 (93.2) |
28.0 (82.4) |
22.9 (73.2) |
31.28 (88.31) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) | 17.5 (63.5) |
18.4 (65.1) |
21.3 (70.3) |
26.0 (78.8) |
31.1 (88) |
34.0 (93.2) |
35.1 (95.2) |
35.1 (95.2) |
33.2 (91.8) |
29.9 (85.8) |
24.6 (76.3) |
19.7 (67.5) |
27.16 (80.89) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย °C (°F) | 14.5 (58.1) |
15.4 (59.7) |
18.1 (64.6) |
22.4 (72.3) |
27.2 (81) |
30.0 (86) |
31.4 (88.5) |
31.5 (88.7) |
29.5 (85.1) |
26.4 (79.5) |
21.6 (70.9) |
16.8 (62.2) |
23.73 (74.72) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) | 2.7 (36.9) |
7.9 (46.2) |
10.9 (51.6) |
10.8 (51.4) |
18.7 (65.7) |
18.4 (65.1) |
25.3 (77.5) |
21.8 (71.2) |
18.9 (66) |
18.8 (65.8) |
11.7 (53.1) |
6.4 (43.5) |
2.7 (36.9) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 18.1 (0.713) |
13.0 (0.512) |
14.7 (0.579) |
7.5 (0.295) |
8.0 (0.315) |
0.0 (0) |
0.0 (0) |
0.0 (0) |
0.0 (0) |
0.9 (0.035) |
16.8 (0.661) |
15.2 (0.598) |
94.2 (3.709) |
| ความชื้นร้อยละ | 69.1 | 67.2 | 61.5 | 54.4 | 47.6 | 46.2 | 50.7 | 58.0 | 59.2 | 62.3 | 63.6 | 68.7 | 59.0 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 mm) | 2.5 | 1.9 | 2.5 | 1.3 | 0.3 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.2 | 1.6 | 2.3 | 12.6 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 232 | 221 | 245 | 256 | 316 | 344 | 337 | 334 | 316 | 306 | 249 | 235 | 3,391 |
| แหล่งที่มา: NOAA,[11] Meteo Climat (บันทึกช่วงสูงและต่ำ)[12] | |||||||||||||
เมืองพี่น้อง
[แก้] | ส่วนนี้ไม่มีการอ้างอิงจากเอกสารอ้างอิงหรือแหล่งข้อมูล โปรดช่วยพัฒนาส่วนนี้โดยเพิ่มแหล่งข้อมูลน่าเชื่อถือ เนื้อหาที่ไม่มีการอ้างอิงอาจถูกคัดค้านหรือนำออก |
อ้างอิง
[แก้]- ↑ "Manama Population 1950-2024". Macrotrends. สืบค้นเมื่อ 8 December 2024.
- 1 2 "Manama". Encyclopedia Britannica. สืบค้นเมื่อ 2025-06-06.
- ↑ Ben Hamouche 2008, p. 185.
- ↑ Ben Hamouche 2008, p. 186.
- ↑ Manama Capital of Arab Culture 2012
- ↑ "Ministry of Culture: Manama as the Bahraini Capital of Arab Culture". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 September 2014. สืบค้นเมื่อ 9 October 2014.
- 1 2 Al-Tajer, Mahdi Abdulla (1982). Language & Linguistic Origins In Bahrain. Taylor & Francis. pp. 134, 135. ISBN 9780710300249.
- ↑ Room 1997, p. 223.
- ↑ McCoy, Eric (2008). Iranians in Bahrain and the United Arab Emirates: Migration, Minorities, and Identities in the Persian Gulf Arab States (PDF) (ภาษาอังกฤษ). The University of Arizona. p. 72. ISBN 9780549935070. OCLC 659750775. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2024-08-05.
- ↑ ADMIN (2016-07-19). "Persian (Larestani/Khodmooni) Sunnis – A shaping force in Bahrain" (ภาษาอังกฤษ). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2024-06-25. สืบค้นเมื่อ 2024-09-07.
- ↑ "Bahrain International Airport Climate Normals 1991–2020". National Oceanic and Atmospheric Administration. สืบค้นเมื่อ 10 October 2023.
- ↑ "Station Bahrain" (ภาษาฝรั่งเศส). Météo Climat. สืบค้นเมื่อ 14 October 2016.
บรรณานุกรม
[แก้]ข้อมูลปฐมภูมิ
[แก้]- Palgrave, William Gifford (1866). Narrative of a Year's Journey through Central and Eastern Arabia (1862–1863). Vol. II. London: Macmillan & Co.
ข้อมูลทุติยภูมิ
[แก้]- Al-Nabi, Mohammed Noor (2012). The History of Land Use and Development in Bahrain (PDF). Information Affairs Authority. ISBN 9789995801298. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 1 October 2018. สืบค้นเมื่อ 16 September 2013.
- Ben Hamouche, Mustapha (2008). Manama: The Metamorphosis of an Arab Gulf City. Routledge. ISBN 9781134128211.
- Dumper, Michael; Stanley, Bruce E. (2007). Cities of the Middle East and North Africa: A Historical Encyclopedia. ABC-CLIO. ISBN 9781576079195.
- Fuccaro, Nelida (2005). Mapping the transnational community: Persians and the space of the city in Bahrain, c. 1869–1937. Routledge. ISBN 9780415331357.
- Fuccaro, Nelida (2009). Histories of City and State in the Persian Gulf: Manama Since 1800. Cambridge University Press. ISBN 9780521514354.
- Larsen, Curtis E. (1983). Life and Land Use on the Bahrain Islands: The Geoarchaeology of an Ancient Society. University of Chicago Press. ISBN 9780226469065.
- Rice, Michael (2005). Traces of Paradise: The Archaeology of Bahrain, 2500 BC to 300 AD. I.B. Tauris. ISBN 9781860647420.
- Room, Adrian (1997). Placenames of the world: origins and meanings of the names for over 5000 natural features, countries, capitals, territories, cities and historic sights. Jefferson, North Carolina: McFarland. ISBN 9780786418145.
- Shirawi, May Al-Arrayed (1987). Education in Bahrain—1919–1986 An Analytical Study of Problems and Progress (PDF). Durham University.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]
- เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาอาหรับ)
.svg)
