ข้ามไปเนื้อหา

ดรูซ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ดาวดรูซ
ธงดรูซ

ดรูซ (อาหรับ: درزي darzī or durzī, พหูพจน์ دروز durūz) เป็นสมาชิกกลุ่มชาติพันธุ์ศาสนาคุยหลัทธิที่พูดภาษาอาหรับ[1][2] ซึ่งมีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันตก ชาวดรูซนับถือศาสนาดรูซที่พัฒนามาจากอิสมาอีลียะฮ์อันเป็นศาสนาอิสลามนิกายชีอะฮ์สายหนึ่ง แต่กระนั้นพวกเขาไม่ได้จัดอยู่ในกลุ่มมุสลิม[3][4][5][6] ศาสนาดรูซเป็นศาสนาชาติพันธุ์กลุ่มอับราฮัมที่มีความเชื่อเอกเทวนิยมและการผสานความเชื่อ โดยอิงจากคำสอนของฮัมซะฮ์ อิบน์ อะลีและอัลฮากิม บิอัมรุลลอฮ์ รวมถึงนักปรัชญากรีกโบราณ เช่น เพลโต แอริสตอเติล พีทาโกรัสและซีโนแห่งซีเทียม[7][8][9][10] ศาสนิกชนเรียกตนเองว่า "ชนผู้นับถือเทพองค์เดียว" (Al-Muwaḥḥidūn)[11]

สาส์นแห่งปัญญา (Rasa'il al-Hikmah) เป็นคัมภีร์ที่เป็นรากฐานและหัวใจสำคัญของศาสนาดรูซ[12] ศาสนาดรูซผสานแนวคิดอิสมาอีลียะฮ์[13] ศาสนาคริสต์ ไญยนิยม ลัทธิเพลโตใหม่[14][15] ศาสนาโซโรอัสเตอร์[16][17] ศาสนาพุทธ[18][19] ศาสนาฮินดู ลัทธิพีทาโกรัส[20][21] และปรัชญาอื่น ๆ จนเกิดเป็นความเชื่อเฉพาะตัวที่อิงอยู่บนการตีความคัมภีร์ที่เน้นย้ำบทบาทของจิตและความสัตย์จริง[11][21] ชาวดรูซเชื่อในประสบการณ์พบปะกับเทพและการกลับชาติมาเกิด[22] รวมถึงเชื่อว่าเมื่อสิ้นสุดวัฏจักรการเกิดใหม่ จิตจะไปรวมกับอนุตรจิต (al-ʻaql al-kullī)[23]

ชาวดรูซเชื่อว่ามีผู้เผยพระวจนะเจ็ดคนในแต่ละช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ได้แก่ อาดัม โนอาห์ อับราฮัม โมเสส พระเยซู มุฮัมมัดและมุฮัมมัด อิบน์ อิสมาอีล อัดดะรอซี[24][25][26] ธรรมเนียมดรูซยังนับถือซัลมาน อัลฟาริซี[27] อัล-คิฎิร (ถูกระบุเป็นเอลียาห์ผู้เกิดใหม่เป็นยอห์นผู้ให้บัพติศมาและนักบุญจอร์จ)[28] โยบ ลูกาผู้นิพนธ์พระวรสารและคนอื่น ๆ ในฐานะผู้ชี้แนะและผู้เผยพระวจนะ[29] นอกจากนี้ดรูซยังมีความเกี่ยวข้องกับชุอัยบ์หรือเยโธร[30]

แม้ว่าดรูซจะพัฒนามาจากอิสมาอีลียะฮ์ แต่ชาวดรูซไม่ใช่มุสลิม[31] ดรูซเป็นหนึ่งในกลุ่มศาสนาหลักในลิแวนต์ มีศาสนิกชนประมาณ 800,000–1,000,000 คน ชาวดรูซส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเลบานอน ซีเรียและอิสราเอล คิดเป็น 5.5% ของประชากรเลบานอน 3% ของซีเรียและ 1.6% ของอิสราเอล ชุมชนดรูซที่เก่าแก่และมีชาวดรูซอาศัยอยู่หนาแน่นที่สุดอยู่ที่ภูเขาเลบานอนและทางใต้ของซีเรียรอบญะบัล อัล-ดรูซ (ภูเขาแห่งดรูซ)[32]

ชุมชนดรูซมีส่วนสำคัญในการก่อร่างประวัติศาสตร์ลิแวนต์และยังมีส่วนสำคัญในทางการเมืองภูมิภาคนั้น[33] อย่างไรก็ตามเนื่องจากเป็นชนกลุ่มน้อยในหลายประเทศ ชาวดรูซจึงมักประสบกับการเบียดเบียนทางศาสนาบ่อยครั้งจากกลุ่มอิสลามหัวรุนแรง[34][35][36]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ Chatty, Dawn (2010-03-15). Displacement and Dispossession in the Modern Middle East. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-81792-9.
  2. ↑ Simon Harrison (2006). Fracturing Resemblances: Identity and Mimetic Conflict in Melanesia and the West. Berghahn Books. น. 121–. ISBN 978-1-57181-680-1.
  3. ↑ "Are the Druze People Arabs or Muslims? Deciphering Who They Are". Arab America (ภาษาอังกฤษ). Arab America. 8 สิงหาคม 2018. สืบค้นเมื่อ 13 เมษายน 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. ↑ Léo-Paul Dana (1 มกราคม 2010). Entrepreneurship and Religion. Edward Elgar Publishing. น. 314. ISBN 978-1-84980-632-9.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. ↑ James Lewis (2002). The Encyclopedia of Cults, Sects, and New Religions. Prometheus Books. สืบค้นเมื่อ 13 พฤษภาคม 2015.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. ↑ De McLaurin, Ronald (1979). The Political Role of Minority Groups in the Middle East. Michigan University Press. น. 114. ISBN 9780030525964. Theologically, one would have to conclude that the Druze are not Muslims. They do not accept the five pillars of Islam. In place of these principles the Druze have instituted the seven precepts noted above..
  7. ↑ Abulafia, Anna Sapir (23 กันยายน 2019). "The Abrahamic religions". www.bl.uk. London: British Library. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 กรกฎาคม 2020. สืบค้นเมื่อ 9 มีนาคม 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  8. ↑ Obeid, Anis (2006). The Druze & Their Faith in Tawhid. Syracuse University Press. น. 1. ISBN 978-0-8156-5257-1.
  9. ↑ Léo-Paul Dana (1 มกราคม 2010). Entrepreneurship and Religion. Edward Elgar Publishing. น. 314. ISBN 978-1-84980-632-9.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  10. ↑ Terri Morrison; Wayne A. Conaway (24 กรกฎาคม 2006). Kiss, Bow, Or Shake Hands: The Bestselling Guide to Doing Business in More Than 60 Countries (พิมพ์ครั้งที่ illustrated). Adams Media. น. 259. ISBN 978-1-59337-368-9.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  11. 1 2 Doniger, Wendy (1999). Merriam-Webster's Encyclopedia of World Religions. Merriam-Webster, Inc. ISBN 978-0-87779-044-0.
  12. ↑ Nejla M. Abu Izzeddin (1993). The Druzes: A New Study of their History, Faith, and Society. BRILL. น. 108. ISBN 978-90-04-09705-6.
  13. ↑ Daftary, Farhad (2013-12-02). A History of Shi'i Islam. I.B.Tauris. ISBN 978-0-85773-524-9.
  14. ↑ Quilliam, Neil (1999). Syria and the New World Order. Michigan University press. น. 42. ISBN 9780863722493.
  15. ↑ The New Encyclopaedia Britannica. Encyclopaedia Britannica. 1992. น. 237. ISBN 9780852295533. Druze religious beliefs developed out of Isma'ill teachings. Various Jewish, Christian, Gnostic, Neoplatonic, and Iranian elements, however, are combined under a doctrine of strict monotheism.
  16. ↑ Philip Khuri Hitti (1928). The Origins of the Druze People and Religion: With Extracts from Their Sacred Writings. Library of Alexandria. น. 27–. ISBN 978-1-4655-4662-3. {{cite book}}: ISBN / Date ไม่เข้ากัน (วิธีใช้)
  17. ↑ Kamāl Sālibī (2005). The Druze: realities & perceptions. Druze Heritage Foundation. น. 186 190. ISBN 978-1-904850-06-9.
  18. ↑ Claude Reignier Conder (20 กันยายน 2018). Palestine. BoD – Books on Demand. น. 80–. ISBN 978-3-7340-3986-7.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  19. ↑ Al-Rāfidān. Kokushikan Daigaku, Iraku Kodai Bunka Kenkyūjo. 1989. น. 2–.
  20. ↑ Rosenthal, Donna (2003). The Israelis: Ordinary People in an Extraordinary Land. Simon and Schuster. น. 296. ISBN 978-0-684-86972-8.
  21. 1 2 Kapur, Kamlesh (2010). History of Ancient India. Sterling Publishers Pvt. Ltd. ISBN 978-81-207-4910-8.
  22. ↑ Nisan 2002, p. 95.
  23. ↑ "Druze". druze.org.au. 2015. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 14 กุมภาพันธ์ 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  24. ↑ Seddon, David (2013). A Political and Economic Dictionary of the Middle East. Routledge. น. 74. ISBN 9781135355616. Druze believe in seven prophets: Adam, Noah, Abraham, Moses, Jesus, Muhammad, and Muhammad ibn Ismail ad-Darazi. They also have a special affinity with Shueib, or Jethro, the father-in-law of Moses.
  25. ↑ N. Stearns, Peter (2008). The Oxford Encyclopedia of the Modern World. Oxford University Press. น. 574. ISBN 9780195176322. Druze venerate seven prophets: Adam, Noah, Abraham, Moses, Jesus, Muhammad, and Muhammad ibn Ismai'il ad - Darazi.
  26. ↑ A Political and Economic Dictionary of the Middle East. Routledge. 2013. ISBN 9781135355616. ...Druze believe in seven prophets: Adam, Noah, Abraham, Moses, Jesus, Muhammad, and Muhammad ibn Ismail ad-Darazi..
  27. ↑ D Nisan, Mordechai (2015). Minorities in the Middle East: A History of Struggle and Self-Expression, 2d ed. McFarland. น. 94. ISBN 9780786451333.
  28. ↑ Swayd, Samy (2015). Historical Dictionary of the Druzes. Rowman & Littlefield. น. 77. ISBN 978-1442246171.
  29. ↑ S. Swayd, Samy (2009). The A to Z of the Druzes. Rowman & Littlefield. น. 109. ISBN 9780810868366. They also cover the lives and teachings of some biblical personages, such as Job, Jethro, Jesus, John, Luke, and others
  30. ↑ A Political and Economic Dictionary of the Middle East. Routledge. 2013. ISBN 9781135355616.
  31. ↑ De McLaurin, Ronald (1979). The Political Role of Minority Groups in the Middle East. Michigan University Press. น. 114. ISBN 9780030525964. Theologically, one would have to conclude that the Druze are not Muslims. They do not accept the five pillars of Islam. In place of these principles the Druze have instituted the seven precepts noted above..
  32. ↑ Radwan, Chad K. (มิถุนายน 2009). "Assessing Druze identity and strategies for preserving Druze heritage in North America". Scholar Commons.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  33. ↑ Zabad, Ibrahim (2017). Middle Eastern Minorities: The Impact of the Arab Spring. Taylor & Francis. น. 125. ISBN 9781317096733. Although the Druze are a tiny community, they have played a vital role in the politics of the Levant
  34. ↑ J. Stewart, Dona (2008). The Middle East Today: Political, Geographical and Cultural Perspectives. Routledge. น. 33. ISBN 9781135980795.
  35. ↑ Al-Khalidi, Suleiman (11 มิถุนายน 2015). "Calls for aid to Syria's Druze after al Qaeda kills 20". Reuters.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  36. ↑ "Syria: ISIS Imposes 'Sharia' on Idlib's Druze". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 20 พฤษภาคม 2015. สืบค้นเมื่อ 12 พฤษภาคม 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=ดรูซ&oldid=12621582"