ศาสนาชาวบ้านจีน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก ศาสนาพื้นบ้านจีน)
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
กระดาษสีแดงเขียนคำอธิษฐานที่ศาลเจ้าพ่อเขาใหญ่ ศาลเจ้าจีน บนเกาะสีชัง

ศาสนาพื้นบ้านจีน หรือ ศาสนาเฉิน (อังกฤษ: Shenism มาจาก อักษรจีน: 神 Shén แปลว่า เทพเจ้า) เป็นขนบทางศาสนาของชาวฮั่น ที่มาการบูชาบรรพชนและพลังธรรมชาติ การไล่ผี รวมถึงความเชื่อในระบบธรรมชาติที่เป็นไปตามอิทธิพลของมนุษย์และอมนุษย์[1] ตามที่ปรากฏในเรื่องปรัมปราของจีน เมื่อถึงครสต์ศตวรรษที่ 11 (ราชวงศ์ซ่ง) คติเหล่านี้เริ่มผสมผสานกับความเชื่อเรื่องกรรมและการเวียนว่ายตายเกิดของศาสนาพุทธ และลำดับชั้นเทพเจ้าของลัทธิเต๋า จนก่อให้เกิดระบบศาสนาที่แพร่หลายดังปัจจุบัน[2]

ศาสนาพื้นบ้านจีนมีที่มา รูปแบบ ภูมิหลัง พิธีกรรม และปรัชญา ที่แตกต่างหลากหลาย แต่มีแนวคิดหลักร่วมกันคือ สวรรค์เป็นที่มาของศีลธรรม เอกภพมีพลังงานชีวิต และบรรพชนเป็นผู้ควรเคารพนับถือ[3]

ในสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง ราชสำนักยินยอมให้แต่ละชุมชนนับถือศาสนาพื้นบ้านของตนได้หากทำให้สังคมมีระเบียบ แต่จะปราบปรามทันทีที่พบว่าเป็นภัยต่อความมั่นคงของราชสำนัก[4] หลังระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ล่มสลายลง รัฐบาลและชนชั้นนำเริ่มมองว่าศาสนาพื้นบ้านเป็นเรื่องงมงายและล้าสมัยของพวกศักดินา จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในประเทศไต้หวันและคริสต์ศตวรรษที่ 21 ในประเทศจีน ปัญญาชนจึงเริ่มยอมรับศาสนาพื้นบ้านมากขึ้น[5]

อ้างอิง[แก้]

เชิงอรรถ
  1. Teiser 1995, p. 378.
  2. Overmyer 1986, p. 51.
  3. Fan, Chen 2013. p. 5-6
  4. Madsen, Richard (October 2010). "The Upsurge of Religion in China" (PDF). Journal of Democracy. 21 (4): 64–65.
  5. Gaenssbauer 2015, p. 28-37.
บรรณานุกรม