อักษรทิเบต

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
อักษรทิเบต
ชนิด อักษรสระประกอบ
ภาษาพูด ภาษาทิเบต
ภาษาซองคา
ภาษาลาดัก
ภาษาสิกขิม
ภาษาบัลติ
ช่วงยุค ประมาณ พ.ศ. 1193 (ค.ศ. 650)–ปัจจุบัน
ระบบแม่
ระบบลูก อักษรลิมบู
อักษรเลปชา
อักษรพักส์-ปา
ช่วงยูนิโคด U+0F00–U+0FFF
ISO 15924 Tibt
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทศาสตร์สัทอักษรสากล หากไม่มีการสนับสนุนเรนเดอร์ที่เหมาะสม คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม กล่องหรือสัญลักษณ์อื่นแทนอักขระยูนิโค้ด
สระอักษรทิเบต

ในช่วงพ.ศ. 1100-1200 พระเจ้าซรอนซันกัมโป กษัตริย์ในทิเบตใต้ ส่ง โทนมี สมโภตา เสนาบดีคนหนึ่ง ไปอินเดีย เพื่อหาข้อมูลทางพุทธศาสนา สมโภตาได้ประดิษฐ์อักษรทิเบตขึ้น โดยใช้อักษรเทวนาครีเป็นแบบ และเขียนไวยากรณ์ภาษาทิเบต โดยใช้ไวยากรณ์ภาษาสันสกฤตเป็นตัวอย่าง อักษรทิเบตนี้ ใช้เขียนคัมภีร์ทางพุทธศาสนา พจนานุกรมสันสกฤต-ทิเบตเล่มแรก มีเมื่อราวพ.ศ. 1400 การพิมพ์ด้วยแม่พิมพ์ไม้ ที่นำมาจากประเทศจีน ได้ใช้กันอย่างแพร่หลายในระยะแรก ปัจจุบันยังคงใช้ในวัดเล็กๆ

พยัญชนะอักษรทิเบต

วรรณคดีทิเบต มักเกี่ยวกับพุทธศาสนา รวมทั้งงานที่แปลจากภาษาสันสกฤต ภาษาจีน และงานดั้งเดิมของทิเบตเอง เช่นงานเกี่ยวกับศาสนาบอน ซึ่งนับถือกันอยู่ก่อน การเข้ามาของศาสนาพุทธ

ลักษณะ[แก้]

พยัญชนะมีพื้นเสียงเป็นอะ แยกแต่ละพยางค์ด้วยขีด กลุ่มพยัญชนะมีรูปพิเศษเกิดจากการเชื่อมต่อ

ใช้เขียน[แก้]

ยูนิโคด[แก้]

ทิเบต
Unicode.org chart (PDF)
  0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 A B C D E F
U+0F0x
U+0F1x
U+0F2x
U+0F3x ༿
U+0F4x  
U+0F5x
U+0F6x      
U+0F7x   ཿ
U+0F8x
U+0F9x  
U+0FAx
U+0FBx   ྿
U+0FCx  
U+0FDx          
U+0FEx                                
U+0FFx                                


อ้างอิง[แก้]