ผู้นำฝ่ายอักษะระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง

เนื้อหา

1 นาซีเยอรมนี
2 ราชอาณาจักรอิตาลี (ถึง พ.ศ. 2486)
3 จักรวรรดิญี่ปุ่น
4 ราชอาณาจักรฮังการี
5 ราชอาณาจักรโรมาเนีย (ถึง พ.ศ. 2487)
6 ราชอาณาจักรบัลแกเรีย (ถึง พ.ศ. 2487)
7 ราชอาณาจักรไทย
8 สาธารณรัฐฟินแลนด์ (ถึง พ.ศ. 2487)
9 ราชอาณาจักรอิรัก (ถึง พ.ศ. 2483)
10 จักรวรรดิอิหร่าน (ถึง พ.ศ. 2483)
11 รัฐสเปน (วางตัวเป็นกลาง)
12 รัฐฝรั่งเศสวิชี (ถึง พ.ศ. 2487)
13 รัฐหุ่นเชิดของนาซีเยอรมนี
14 รัฐหุ่นเชิดของราชอาณาจักรอิตาลี
15 รัฐหุ่นเชิดของจักรวรรดิญี่ปุ่น
16 ดูเพิ่ม

[แก้] นาซีเยอรมนี

อดอล์ฟ ฮิตเลอร์

อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ผู้นำนาซีเยอรมนี ดำรงตำแหน่งมุขมนตรีแห่งเยอรมนีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1933-1934 ต่อมาได้แต่งตั้งตนขึ้นเป็น ฟือเรอร์ ฮิตเลอร์เป็นผู้บัญชาการทหารบก และมีอิทธิพลอย่างมากต่อการทำสงครามของเยอรมนี และนโยบายด้านการต่างประเทศตามลัทธินาซี
ไฮน์ริช ฮิมม์เลอร์ ผู้บัญชาการหน่วยเอสเอสและหน่วยตำรวจลับเกสตาโป มีส่วนรู้เห็นต่อการสร้างค่ายกักกันชาวยิวในทวีปยุโรป
ไรน์ฮาร์ด เฮย์ดริช ผู้บัญชาการหน่วยเกสตาโปและกองกำลังเอสดีในปรากประเทศเชก
โจเซฟ เกิบเบล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงโฆษณาการ (Ministry for Popular Enlightenment and Propaganda) ตั้งแต่ พ.ศ. 2476 - 2488 เป็นคนใกล้ชิดและผู้ติดตามคนสนิทของฮิตเลอร์ มีอิทธิพลอย่างมากต่อกำลังใจและการเตรียมตัวของประชาชนชาวเยอรมัน ต่อมาได้รับเลือกให้เป็นมุขมนตรีแห่งเยอรมนี ก่อนหน้าที่เขาจะฆ่าตัวตายเพียงหนึ่งวัน
แฮร์มันน์ วิลเฮล์ม เกอริง ผู้บัญชาการกองทัพอากาศ ได้รับเหรียญกางเขนเหล็กชั้นที่หนึ่งในความเป็นผู้นำที่ยอดเยี่ยม เขาถูกจัดเป็นอาชญากรสงครามอันดับที่ 3 ในการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ก
เอริช แรดเดอร์ จอมพลเรือ (Großadmiral) แห่งกองทัพเรือนาซีเยอรมนี (Kriegsmarine) ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2482 - 30 มกราคม พ.ศ. 2486
คาร์ล โดนิทซ์ เป็นจอมพลเรือต่อจากแรดเดอร์ และเป็นประธานาธิบดีแห่งเยอรมนีเป็นเวลา 23 วันหลังจากการตายของฮิตเลอร์ เป็นผู้บัญชาการกองเรืออูระหว่างยุทธบริเวณมหาสมุทรแอตแลนติก
กึนเธอร์ ลึทเจนต์ นายพลเรือแห่งกองทัพเรือเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และได้เสียชีวิตไปพร้อมกับการจมของเรือประจัญบานบิสมาร์ค
ไฮนซ์ กูเดอร์เรียน เป็นผู้คิดค้นกลยุทธ์การโจมตีสายฟ้าแลบ เป็นผู้บัญชาการกองทัพเยอรมันจำนวนมากในช่วงต้นของสงคราม ต่อมาได้เป็นหัวหน้าเสนธิการของกองทัพภายหลังเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1944
เออร์วิน รอมเมล ผู้บัญชาการกองทัพแอฟริกาและเป็นที่รู้จักกันดีในฉายา "จิ้งจอกทะเลทราย" ได้รับการยกย่องอย่างสูงจากทุกฝ่ายแม้แต่ฝ่ายศัตรู ภายหลังได้รับเลือกให้บัญชาการทหารเยอรมันระหว่างยุทธการแห่งนอร์มังดี
เกิร์ด ฟอน รุนด์ชเทดท์ จอมพลแห่งกองทัพเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ผู้ได้รับสมญานามว่า "อัศวินดำ" (Black Knight) เขาเป็นผู้รวบรวมกองกำลังเพื่อรับมือกับปฏิบัติการมาร์เก็ตการ์เดนของฝ่ายสัมพันธมิตรอย่างรวดเร็วและได้รับชัยชนะ

[แก้] ราชอาณาจักรอิตาลี (ถึง พ.ศ. 2486)

เบนิโต มุสโสลินี

พระเจ้าวิคเตอร์เอมมานูเอลที่ 3 กษัตริย์แห่งอิตาลี และประมุขสูงสุดของกองทัพอิตาลี (ร่วมกับมุสโสลินี)
เบนิโต มุสโสลินี นายกรัฐมนตรีแห่งอิตาลีระหว่างปี ค.ศ. 1922-1943 ในภายหลังได้รับการแต่งตั้งให้เป็นประมุขแห่งรัฐสาธารณรัฐสังคมนิยมอิตาลี ในช่วงปี ค.ศ. 1943-1945 มุสโสลินีเป็นผู้ให้กำเนิดหลักการลัทธิฟาสซิสต์โดยใช้แนวความคิดด้านชาตินิยม ลัทธินิยมทหารและการต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์ รวมไปถึงการใช้สื่อของรัฐในการโฆษณาชวนเชื่อ ฟาสซิสต์อิตาลีได้รับอิทธิพลอย่างมากจากนาซีเยอรมนี ภายใต้การนำของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์
ปิเอโตร บาโดกลิโอ จอมพลแห่งกองทัพอิตาลี หนึ่งในผู้นำกองทัพอิตาลีในสงครามอิตาลี-เอธิโอเปียครั้งที่สอง ลาออกจากตำแหน่งจอมพลหลังพ่ายแพ้ให้กรีซในปี ค.ศ. 1940 ในปี ค.ศ. 1943 ได้เป็นผู้มีส่วนร่วมในการจัดการให้อิตาลีลงนามในสนธิสัญญาสงบศึกกับฝ่ายสัมพันธมิตร และจัดตั้งรัฐบาลฝ่ายนิยมกษัตริย์ขึ้นในภาคใต้ของอิตาลี
อูโก คาวาเยโร ผู้บัญชาการทหารบกแห่งกองทัพราชอาณาจักรอิตาลีในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เขาได้นำทัพอิตาลีในการทำสงครามกับกรีซซึ่งประสบกับความล้มเหลว
อาร์ตูโร ริคาร์ดี ผู้บัญชาการทหารเรือแห่งราชนาวีอิตาลีระหว่าง ค.ศ. 1940 - 1943
อิตาโล บัลโบ ผู้บัญชาการทหารอากาศแห่งกองทัพอากาศราชอาณาจักรอิตาลีตั้งแต่คริสต์ทศวรรษที่ 1930 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1940 และเป็นผู้ควบคุมกองทัพที่ 10 ของอิตาลีในลิเบียตราบจนเสียชีวิต
กาลีซโซ ชิอาโน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศผู้ได้รับการแต่งตั้งจากมุสโสลินีในปี ค.ศ. 1936 (มุสโสลินีเป็นพ่อตาของคิอาโน) และดำรงตำแหน่งดังกล่าวจนกระทั่งสิ้นสุดการปกครองระบอบฟาสซิสต์ในปี ค.ศ. 1943 เขาเป็นผู้ลงนามในสนธิสัญญาเหล็กร่วมกับเยอรมนีในปี ค.ศ. 1939 และในสนธิสัญญาสามพันธมิตรกับเยอรมนีและญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1940 ชิอาโนได้พยายามโน้วน้าวให้มุสโสลินีนำอิตาลีออกจากสงครามเพราะอิตาลีได้รับความสูญเสียอย่างหนักแต่ถูกเพิกเฉย ถึงปี ค.ศ. 1943 เขาได้สนับสนุนการขับไล่มุสโสลินีลงจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ทำให้ในเวลาต่อมาเขาถูกพวกฟาสซิสต์ในฝ่ายสาธารณรัฐสังคมนิยมอิตาลี (รัฐบาลฟาสซิสต์อิตาลีภายใต้การควบคุมของนาซีเยอรมนี) ประหารชีวิตในโทษฐานทรยศต่อมุสโสลินี
โรดอลโฟ กราซีอานี จอมพลแห่งกองทัพอิตาลี หนึ่งในผู้นำกองทัพอิตาลีในสงครามอิตาลี-เอธิโอเปียครั้งที่สอง ต่อมาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการอาณานิคมแอฟริกาเหนือของอิตาลีและผู้ว่าการอาณานิคมลิเบียของอิตาลี หลังพ่ายแพ้ให้กับฝ่ายอังกฤษในการบุกอียิปต์ เขาจึงลาออกจากตำแหน่งดังกล่าวในปี ค.ศ. 1941 หลังมุสโสลินีสิ้นอำนาจจากการถูกรัฐประหาร ค.ศ. 1943 กราซีอานิยังคงเป็นนายทหารคนเดียวที่ยังคงภักดีต่อมุสโสลินี เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมของสาธารณรัฐสังคมนิยมอิตาลี และควบคุมกองทัพผสมอิตาลี-เยอรมนี "กองทัพลิกูเรียที่ 97" (LXXXXVII "Liguria" Army)
โจวานนี เมสซี ผู้บัญชาการกองทัพน้อยของอิตาลีในรัสเซีย (Corpo di Spedizione Italiano in Russia, CSIR) กองกำลังดังกล่าวนี้ร่วมมือกับกองทัพนาซีเยอรมนีรบกับฝ่ายสหภาพโซเวียตในแนวรบด้านตะวันออก

[แก้] จักรวรรดิญี่ปุ่น

ฮิเดกิ โตโจ นายกรัฐมนตรีแห่งญี่ปุ่นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1941-1944

สมเด็จพระจักรพรรดิฮิโรฮิโต จักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1926-1989 พระองค์ทรงเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งญี่ปุ่นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1937-1945 และได้รับการปลดเปลื้องความผิดพร้อมกับสมาชิกราชวงศ์ทั้งหมดจากนายพลดักลาส แมคอาเธอร์
ฮิเดกิ โตโจ นายกรัฐมนตรีแห่งญี่ปุ่นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1941-1944 ถูกตัดสินให้ถูกประหารชีวิตหลังจากสงครามยุติ
เจ้าชายฟุมิมะโระ โคะโนะเอะ นายกรัฐมนตรีแห่งญี่ปุ่นตั้งแต่ ค.ศ. 1940 – ค.ศ. 1941หลังจากการพ่ายแพ้ของญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง เจ้าชายฟุมิมะโระได้ปลงพระชนม์ของพระองค์เองโดยการเสวย โพแทสเซียมไซยาไนด์ เพื่อแสดงความรับผิดชอบต่อสงคราม
มิสีมะซะ โยะไน นายกรัฐมนตรีแห่งญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1940 และเป็นรัฐมนตรว่าการกระทรวงกองทัพเรือตั้งแต่ ค.ศ. 1944 – ค.ศ. 1945
คุนิอะกิ โคะอิโซะ ผู้บัญชาการกองทัพและนายกรัฐมนตรีแห่งญี่ปุ่นตั้งแต่ ค.ศ. 1944 – ค.ศ. 1945
คันทะโร ซุซุกิ นายกรัฐมนตรีแห่งญี่ปุ่นตั้งแต่ ค.ศ. 1945 เขาได้ตกลงในการยอมจำนนต่อกองทัพพันธมิตร

[แก้] ราชอาณาจักรฮังการี

มิคอส ฮอร์ธี ผู้สำเร็จราชการแห่งฮังการี

มิคอส ฮอร์ธี ผู้สำเร็จราชการแห่งฮังการี ตั้งแต่ ค.ศ. 1920 - ค.ศ. 1944
ลาสโล บาดอสซี นายกรัฐมนตรีแห่งฮังการี ตั้งแต่ ค.ศ. 1941 - ค.ศ. 1942
มิคอส คัลเลย์ นายกรัฐมนตรีแห่งฮังการีตั้งแต่ ค.ศ. 1942 - ค.ศ. 1944
โดเม ซโตเจย์ นายกรัฐมนตรีแห่งฮังการีในปี ค.ศ. 1944
เกซา ลากาตอส ผู้บัญชาการของกองกำลังฮังการีในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 และนายกรัฐมนตรีแห่งฮังการีในปี ค.ศ. 1944
เฟเลนซ์ ซซาลาซี หัวหน้าพรรค Arrow Cross Party ฟาสซิสต์,ผู้นำชาติฮังการี และเป็นนายกรัฐมนตรีตั้งแต่ ค.ศ. 1944 - ค.ศ. 1945
เบลา มิคอส นายกรัฐมนตรีเพียงในนามแห่งฮังการีตั้งแต่ ค.ศ. 1944 - ค.ศ. 1945
อิวาน ฮินดี เป็นผู้พันแห่งกองทหารฮังการี เขาเป็นผู้ทำให้เกิดยุทธการบูดาเปสต์ ในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945เขาได้ถูกจับตัวโดยโซเวียต พยายามหลบหนีแต่ล้มเหลว เขาได้ถูกตัดสินประหารชีวิตในปีค.ศ. 1946

[แก้] ราชอาณาจักรโรมาเนีย (ถึง พ.ศ. 2487)

สมเด็จพระราชาธิบดีไมเคิลที่ 1 ทรงเป็นกษัตริย์แห่งโรมาเนียตั้งแต่ ค.ศ. 1940 - ค.ศ. 1947 พระองค์ทรงได้ขึ้นครองราชย์โดยอำนาจของแอนโตเนสคูที่ต้องการให้พระองค์แทนที่พระบิดาคือ สมเด็จพระราชาธิบดีคาโรลที่ 2 แต่พระองค์ได้ทำการรัฐประหารแอนโตเนสคูและเปลี่ยนเป็นฝ่ายพันธมิตรได้สำเร็จในปีค.ศ. 1944
เอียน แอนโตเนสคู นายกรัฐมนตรีแห่งโรมาเนียและผู้นำเผด็จการโรมาเนียตั้งแต่ค.ศ. 1940 - ค.ศ. 1944 ได้ถูกโค่นล้มและเขาได้ถูกตัดสินประหารชัวิตในปีค.ศ. 1946
ปีเตอร์ ดูมิเทสคู ผู้บัญชาการกองกำลังโรมาเนียที่ 3 ในการต่อต้านสหภาพโซเวียต
คอนสแตนติน คอนสแตนติเนสคู-เคร็ป ผู้บัญชาการกองกำลังโรมาเนียที่ 4

[แก้] ราชอาณาจักรบัลแกเรีย (ถึง พ.ศ. 2487)

ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มเติมข้อมูลในส่วนนี้ได้

[แก้] ราชอาณาจักรไทย

จอมพล ป. พิบูลสงคราม

พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระมหากษัตริย์ไทยรัชกาลที่ 8 แห่งราชวงศ์จักรี (พ.ศ. 2477 - 2489) ระหว่างสงครามทรงประทับอยู่ ณ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และทรงวางพระองค์เป็นกลาง หลังสิ้นสงครามจึงเสด็จนิวัติพระนครในช่วงปลายปี พ.ศ. 2488

จอมพล ป. พิบูลสงคราม จอมพลแห่งกองทัพบกไทย และนายกรัฐมนตรีไทย (พ.ศ. 2481 - 2487) การปกครองในสมัยนี้อยู่ภายในแนวคิดลัทธิชาตินิยมทางเศรษฐกิจและนโยบายการต่อต้านชาวจีน จอมพล ป. ได้ตัดสินใจนำไทยเข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับจักรวรรดิญี่ปุ่นในปลายปี พ.ศ. 2484 และยอมให้ญี่ปุ่นใช้ไทยเป็นทางผ่านในการเคลื่อนทัพเข้าสู่พม่าและมลายา