การทัพมาลายา

วันที่	8 ธันวาคม 1941 -- 31 มกราคม 1942
สถานที่	บริติชมาลายา
ผลลัพธ์	ฝ่ายญี่ปุ่นได้รับชัยชนะ กองทัพเครือจักรภพแห่งชาติล่าถอยจากสิงคโปร์; การยึดครองมาลายา บอร์เนียวเหนือ และซาราวักของญี่ปุ่น; การต่อต้านของกองทัพประชาชนมาลายาต่อต้านญี่ปุ่น;

การทัพมาลายา
	เป็นส่วนหนึ่งของ สงครามมหาสมุทรแปซิฟิก; ในสงครามโลกครั้งที่สอง
	; กองทัพญี่ปุ่นรุกเข้ายึดเมืองกัวลาลัมเปอร์
วันที่	8 ธันวาคม 1941 -- 31 มกราคม 1942
สถานที่	บริติชมาลายา
ผลลัพธ์	ฝ่ายญี่ปุ่นได้รับชัยชนะ กองทัพเครือจักรภพแห่งชาติล่าถอยจากสิงคโปร์; การยึดครองมาลายา บอร์เนียวเหนือ และซาราวักของญี่ปุ่น; การต่อต้านของกองทัพประชาชนมาลายาต่อต้านญี่ปุ่น;
คู่ขัดแย้ง
กองบัญชาการมาลายา:; กองพลน้อยอินเดียที่ 3; กองพลที่ 8; กรมทหารมาลายา; กองพลน้อยทหารราบที่ 53	กองทัพที่ 25:; ทหารรักษาพระองค์ญี่ปุ่น; กองพลที่ 5; กองพลที่ 18; กองพลบินที่ 3; กองเรือเล็กบรรทุกอากาศยานที่ 22; กองทัพบกไทย
ผู้บังคับบัญชา
อาเธอร์ เพอร์ซิวาล; ลูอิส ฮีธ; เฮนรี กอร์ดอน เบนเน็ตต์; เมอร์ตัน เบควิธ-สมิธ	โทะโมะยุกิ ยะมะชิตะ; ทะคุมะ นิชิมุระ; ทะคุโร มะสึอิ; เร็นยะ มุตะงุจิ; แปลก พิบูลสงคราม
กำลัง
กำลังพล 140,000 คน ; อากาศยาน 158 ลำ	กำลังพล 70,000 คน; อากาศยาน 568 ลำ; รถถัง 200 คัน
กำลังพลสูญเสีย
ตาย 5,500 คน; บาดเจ็บ 5,000 คน; ตกเป็นเชลย 40,000 คน	ตาย 1,793 คน; บาดเจ็บ 3,378 คน

การทัพมาลายา เป็นชุดเหตุการณ์การรบระหว่างกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรกับกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นในบริติชมาลายา (มาลายาของบริเตน) นับตั้งแต่วันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1941 ถึงวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1942 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง การรบที่เกิดขึ้นส่วนใหญ่เป็นการรบทางบกระหว่างหน่วยรบต่างๆ ของเครือจักรภพอังกฤษและกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น สำหรับสหราชอาณาจักร อินเดีย ออสเตรเลีย และสหพันธรัฐมาลายาแล้ว ยุทธการครั้งนี้นับได้ว่าเป็นหายนะ

ยุทธการนี้เป็นที่จดจำจากการใช้ทหารราบจักรยาน (bicycle infantry) ซึ่งช่วยให้กองกำลังสามารถขนย้ายยุทธปัจจัยและเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็วในภูมิประเทศที่เป็นป่าทึบ กรมทหารช่างหลวงของอังกฤษ (Royal Engineers) ได้ทำลายสะพานนับร้อยแห่งด้วยระเบิดระหว่างการล่าถอย ซึ่งช่วยให้สามารถถ่วงเวลาการรุกของกองทัพญี่ปุ่นได้เล็กน้อย เมื่อญี่ปุ่นสามารถยึดสิงคโปร์ได้สำเร็จนั้น ปรากฏว่าสหราชอาณาจักรสูญเสียกำลังรบ 9,600 นาย^[4]

ภูมิหลัง [แก้]

ในระหว่างช่วงสงคราม ยุทธศาสตร์การทหารของกองทัพสหราชอาณาจักรในภูมิภาคตะวันออกไกลอยู่ในสภาพย่ำแย่เนื่องจากขาดทั้งความระมัดระวังและเงินทุน แผนการของรัฐบาลสหราชอาณาจักรในกรณีที่เกิดความเป็นศัตรูใดๆ ก็ตามนั้น พึ่งพากับการประจำการของกองเรือรบที่เข้มแข็งในฐานทัพเรือสิงคโปร์เป็นหลัก เพื่อป้องกันทั้งการยึดครองของสหราชอาณาจักรในภูมิภาคตะวันออกไกลและเส้นทางเดินเรือสู่ออสเตรเลีย การดำรงอยู่ของทัพเรือที่เข้มแข็งเช่นนี้ถูกถือว่าเป็นการแสดงออกซึ่งการขัดขวางบัรรดาผู้รุกรานที่อาจเป็นไปได้ด้วยเช่นกัน อย่างไรก็ตามในปี ค.ศ. 1940 พลโทไลโอเนล บอนด์ (Lionel Bond) ผู้บัญชาการกองทัพมลายา ได้ยอมรับว่าการป้องกันสิงค์โปร์อย่างได้ผลนั้นจำเป็นต้องอาศัยการปัองกันจากทั่วทั้งคาบสมุทร และฐานทัพเรือเพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงที่จะขัดขวางการบุกของญี่ปุ่นได้^[5] ยุทธศาสตร์การป้องกันของสหราชอาณาจักรจึงขึ้นอยู่กับสมมติฐานสองประการ อย่างแรกคือจะต้องมีการเตือนภัยแต่เนิ่นๆ ในเวลาที่เพียงพอที่จะให้มีการระดมกำลังเสริมของกองทัพสหราชอาณาจักรได้ อย่างที่สองคือทางสหรัฐอเมริกาจะให้ความช่วยเหลือในกรณีที่เกิดการโจมตีขึ้น แต่เมื่อถึงปลาย ค.ศ. 1941 ก็เป็นที่แน่ชัดแล้วว่าสมมติฐานทั้งสองประการนี้ไม่มีทางที่จะเป็นจริงได้^[5]

ในช่วงที่เริ่มสงครามโลกครั้งที่ 2 การจัดสรรกำลังพลและทรัพยากรได้เน้นความสำคัญไปที่เมืองแม่ของสหราชอาณาจักรและตะวันออกกลางในระดับสูงยิ่ง ความต้องการกำลังอากาศยานจำนวน 300-500 ของกองทัพอากาศมลายาไม่เคยได้รับการตอบสนอง เมื่อกองทัพญี่ปุ่นทำการบุก ฝ่ายญี่ปุ่นมีกำลังรบเป็นรถถังจำนวน 200 กว่าคัน ประกอบด้วยรถถัง "ไทป์ 95 ฮะ-โงะ", "ไทป์ 97 ชิ-ฮะ", "ไทป์ 89 อิ-โงะ" และ "ไทป์ 97 เตะ-เกะ"^[6] ส่วนกำลังรบของฝ่ายวงไพบูลย์ร่วมของสหราชอาณาจักร (Commonwealth) ประกอบด้วยรถหุ้มเกราะ แลนเชสเตอร์ 6x4 (Lanchester 6x4 Armoured Car), รถหุ้มเกราะ มาร์มอน-เฮอร์ริงตัน (Marmon-Herrington Armoured Car), Universal Carrier และรถถังเบา MK-VI (Light Tank Mk VI) อีกเพียงจำนวนเล็กน้อย ซึ่งไม่เพียงพอจะใช้ในการทำสงครามยานเกราะ (armoured warfare) ได้^[7] กองทัพสหราชอาณาจักรมีแผนที่จะชิงทำการบุกภาคใต้ของประเทศไทยก่อนฝ่ายญี่ปุ่นภายใต้ชื่อปฏิบัติการมาทาดอร์ เพื่อยับยั้งการยกพลขึ้นบกของกองทัพญี่ปุ่น แต่ได้ระงับการดำเนินแผนการไป^{[ต้องการอ้างอิง]}