อักษรครันถะ
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
| อักษรครันถะ | |
|---|---|
 |
|
| ชนิด | อักษรสระประกอบ |
| ภาษาพูด | ภาษาสันสกฤต Manipravalam |
| ช่วงยุค | คริสต์ศตวรรษที่ 6–16[1] |
| ระบบแม่ |
อักษรพราหมี
|
| ระบบลูก | อักษรมาลายาลัม อักษรสิงหล อักษรตูลู อักษรทมิฬ |
| ระบบพี่น้อง | Vatteluttu |
| ISO 15924 | Gran |
| หมายเหตุ: หน้านี้อาจมีสัทอักษรแสดงเสียงอ่าน | |
อักษรครันถะ (ภาษาปัญจาบ, ਗ੍ਰੰਥ เทวนาครี, ग्रन्थ หมายถึง "หนังสือ" หรือ "จารึก") พัฒนามาจากอักษรพราหมี เริ่มปรากฏเมื่อราวพ.ศ. 1043 อักษรส่วนใหญ่ที่ใช้ในอินเดียใต้ มาจากอักษรปัลลวะ และมีอิทธิพลต่ออักษรสิงหล และอักษรไทยด้วย ชาวทมิฬใช้อักษรนี้เขียนภาษาสันสกฤต และยังคงใช้ในโรงเรียนสอนคัมภีร์พระเวท ของศาสนาฮินดูในปัจจุบัน
อ้างอิง [แก้]
บทความเกี่ยวกับภาษานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยเพิ่มข้อมูล ดูเพิ่มที่ สถานีย่อย:ภาษา
