เคมีโอลิมปิกระหว่างประเทศ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก เคมีโอลิมปิก)

เคมีโอลิมปิกระหว่างประเทศ (อังกฤษ: International Chemistry Olympiad: IChO) เป็นการแข่งขันเคมีของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษา และเป็นหนึ่งในการแข่งขันโอลิมปิกวิชาการ โดยเริ่มจัดการแข่งขันครั้งแรกที่เมืองปราก ประเทศเชกโกสโลวาเกีย ในปี พ.ศ. 2511 และได้จัดขึ้นเป็นประจำทุกปียกเว้นปี พ.ศ. 2514 ที่ได้มีการงดการจัดการแข่งขัน ประเทศส่วนใหญ่ที่เข้าร่วมการแข่งขันครั้งแรกมาจากโลกตะวันออก

เหรียญรางวัลสำหรับการแข่งขันเคมีโอลิมปิก ครั้งที่ 29 ที่มอนทรีออล ประเทศแคนาดา

ประวัติการแข่งขัน[แก้]

การแข่งขันเคมีโอลิมปิกระหว่างประะเทศ เริ่มต้นขั้นครั้งแรกในประเทศเชกโกสโลวาเกียเมื่อปี ค.ศ. 1968 โดยมีเป้าหมายให้มีจำนวนประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันมากขึ้นจนกระทั่งและเปลี่ยนเป็นการแข่งขันระหว่างประเทศในที่สุด โดยแรกเริ่มประเทศเชกโกวาเกียได้ส่งคำเชิญไปยังประเทศที่มีระบอบการปกครองแบบสังคมนิยม ยกเว้น ประเทศโรมาเนีย แต่ในเดือนพฤษภาคมปี ค.ศ. 1968 ความสัมพันธ์ทางการเมืองระหว่างประเทศเชกโกสโลวาเกียกับสหภาพโซเวียตย่ำแย่ลง ทำให้มีเพียงประเทศโปแลนด์และประเทศฮังการีเท่านั้นที่ตอบรับและเข้าร่วมในการแข่งขันครั้งแรก

การแข่งขันครั้งแรก จัดขึ้น ณ กรุงปราก ระหว่างวันที่ 18-21 มิถุนายน ค.ศ. 1968 มีจำนวนประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 3 ประเทศ โดยมีตัวแทนประเทศละ 6 คน มีข้อสอบภาคทฤษฎี (Theoretical Problems) 4 ข้อ ในการแข่งขันครั้งนั้น ได้เริ่มมีข้อเสนอแนะเกี่ยวกับการแข่งขันครั้งถัดไป ซึ่งการแข่งขันเคมีโอลิมปิก ครั้งที่ 2 จัดขึ้นในประเทศโปแลนด์ ครั้งนั้นประเทศบัลแกเรียได้ส่งตัวแทนเข้าร่วมการแข่งขันด้วยแต่จำนวนผู้เข้าแข่งขันได้ลดลงเหลือประเทศละ 5 คน และเริ่มมีการนำข้อสอบภาคปฏิบัติการ (Practical Problems) มาใช้ในการแข่งขันเป็นครั้งแรก ครั้งนั้น มีการเสนอให้ลดจำนวนตัวแทนประเทศลงเหลือประเทศละ 4 คน โดยการแข่งขันเคมีโอลิมปิก ครั้งที่ 3 จัดขั้นในประเทศฮังการี[1]

กฎข้อบังคับในการแข่งขัน[แก้]

การแข่งขันเคมีโอลิมปิกกำหนดจำนวนนักเรียนที่จะเข้าร่วมแข่งขันจากแต่ละทีมไม่เกินทีมละ 4 คน และมี พี่เลี้ยง (Mentor) 2 คน (โดยหนึ่งใน 2 คนนี้จะถูกกำหนดให้เป็นหัวหน้าทีม) นักเรียนที่เข้าร่วมแข่งขันจะต้องมีอายุไม่เกิน 20 ปี และจะต้องยังไม่ไม่เข้าเรียนในสถาบันการศึกษาที่สูงกว่ามัธยมศึกษาตอนปลาย สำนักงานที่เป็นศูนย์ข้อมูลของการแข่งขันเคมีโอลิมปิกตั้งอยู่ที่ กรุงบราติสลาวา ประเทศสโลวาเกีย

ประเทศที่ต้องการเข้าร่วมการแข่งขันเคมีโอลิมปิก ต้องส่งผู้เข้าร่วมสังเกตการณ์ในการแข่งขันเคมีโอลิมปิกต่อเนื่อง 2 ครั้งก่อนที่จะส่งตัวแทนนักเรียนเข้าแข่งขัน ในการแข่งขันเคมีโอลิมปิก ครั้งที่ 47 ณ กรุงบากู ประเทศอาเซอร์ไบจาน มีจำนวนประเทศเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 75 ประเทศโดยมีประเทศที่เข้าร่วมสังเกตการณ์จำนวน 4 ประเทศ [2]

การแข่งขันประกอบด้วยการสอบ 2 ส่วน ได้แก่ การสอบภาคทฤษฎี (Theoretical Examination) และการสอบภาคปฏิบัติ (Practical Examination) ซึ่งการสอบทั้งสองส่วนใช้เวลาอย่างละ 5 ชั่วโมง และจัดสอบแยกวัน โดยทั่วไปแล้วการสอบภาคปฏิบัติมักจัดขึ้นก่อนการสอบภาคทฤษฎี คะแนนข้อสอบภาคทฤษฎีคิดเป็น 60 คะแนน และข้อสอบภาคปฏิบัติคิดเป็น 40 คะแนน การสอบแต่ละส่วนคิดคะแนนแยกส่วนกันและผลการสอบทั้งหมดเป็นการคิดคะแนนรวมจากทั้งสองส่วน คณะกรรมการฝ่ายวิชาการซึ่งตั้งขึ้นโดยประเทศเจ้าภาพ จะเสนอคำถามที่ใช้เป็นข้อสอบซึ่งในการนี้คณะกรรมการโอลิมปิกระหว่างประเทศซึ่งประกอบด้วยพี่เลี้ยงทั้ง 2 คนจากแต่ละประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันจะทำการวิพากษ์ข้อสอบจากนั้นจะแต่ละประเทศจะแปลจากข้อสอบฉบับภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่เหมาะสมสำหรับนักเรียนของประเทศตนเอง[3]

นักเรียนที่เข้าร่วมแข่งขันจะได้รับข้อสอบฉบับแปลตามความต้องการของผู้สอบ ภาระการแปลข้อสอบจากภาษาอังกฤษจะเป็นหน้าที่ของพี่เลี้ยง หลังจากการตรวจข้อสอบและให้คะแนนโดยคณะกรรมการจากประเทศเจ้าภาพแล้ว ก่อนมอบรางวัล พี่เลี้ยงจากแต่ละประเทศจะวิพากษ์เกี่ยวกับการให้คะแนนให้เป้นไปด้วยความยุติธรรม อย่างไรก็ตาม เนื่องจากพี่เลี้ยงได้เห็นและทบทวนข้อสอบที่ใช้ในการแข่งขันก่อนที่จะส่งต่อให้นักเรียนในวันสอบ การสื่อสารระหว่างพี่เลี้ยงกับกับนักเรียนถูกกีดกันอย่างเข้มงวดโดยนักเรียนจะต้องมอบอุปกรณ์สื่อสาร อาทิ โทรศัพท์เคลื่อนที่และคอมพิวเตอร์วางตักให้กับผู้จัดการแข่งขัน

รายละเอียดของเนื้อหาที่ใช้ในการแข่งขันประกอบไปด้วยวิชาต่างๆในหลายๆแขนงของวิชาเคมี ได้แก่ เคมีอินทรีย์ เคมีอนินทรีย์ เคมีเชิงฟิสิกส์ เคมีวิเคราะห์ ชีวเคมี และสเปกโทรสโกปี ซึ่งเป็นเนื้อหาในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายโดยทั่วไปหรืออาจจะสูงกว่า ทั้งนี้ประเทศเจ้าภาพต้องจัดเตรียม ข้อสอบตัวอย่าง (Preparatory Problems) ล่วงหน้า ซึ่งข้อสอบตัวอย่างนี้จะครอบคลุมหัวข้อเฉพาะต่างๆที่อาจจะมีเนื้อหาสูงกว่าระดับมัธยมศึกษา

การแข่งขันเคมีโอลิมปิกระหว่างประเทศที่จัดขึ้นในประเทศไทย[แก้]

ตราสัญลักษณ์ของการแข่งขันเคมีโอลิมปิกระหว่างประเทศ ครั้งที่ 31 ในปี พ.ศ. 2542กรุงเทพมหานคร

เคมีโอลิมปิกระหว่างประเทศ ครั้งที่ 31 (IChO 1999)[แก้]

ในปี พ.ศ. 2542 ประเทศไทยได้เป็นเจ้าภาพการแข่งขันเคมีโอลิมปิกระหว่างประเทศ ครั้งที่ 31 ระหว่างวันที่ 4-11 กรกฎาคม พ.ศ. 2542 โดยจัดการแข่งขันขึ้นที่ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตบางเขน และ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง โดยสมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณ์วลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี เสด็จเป็นองค์ประธาน

เคมีโอลิมปิกระหว่างประเทศ ครั้งที่ 49 (IChO 2017)[แก้]

ในปี พ.ศ. 2556 ระหว่างการแข่งขันเคมีโอลิมปิกระหว่างประเทศ ครั้งที่ 45 ณ กรุงมอสโคว ประเทศรัสเซีย คณะกรรมการเคมีโอลิมปิกสากลได้อนุมัติให้ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพการแข่งขันเคมีโอลิมปิกระหว่างประเทศครั้งที่ 49 ในปี พ.ศ. 2560 และได้มติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2558 เห็นชอบให้ประเทศไทยรับเป็นเจ้าภาพจัด การแข่งขันเคมีโอลิมปิกระหว่างประเทศ (International Chemistry Olympiad : IChO) ครั้งที่ 49 พ.ศ. 2560 เพื่อเพื่อเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์อัครราชกุมารี เนื่องในวโรกาสทรงเจริญพระชนมายุ 60 พรรษา ในวันที่ 4 กรกฎาคม 2560 และเพื่อเป็นการเผยแพร่เกียรติคุณของประเทศให้นานาชาติได้รับทราบและเป็นที่ยอมรับทางวิชาการมากยิ่งขึ้น อันจะก่อประโยชน์ต่อประเทศและชาวไทยโดยส่วนรวมต่อไป [4]โดยจะจัดการแข่งขันที่มหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตศาลายา

รายชื่อประเทศเจ้าภาพการแข่งขันเคมีโอลิมปิกในอนาคต[แก้]

IChO เมืองที่จัดการแข่งขัน ประเทศเจ้าภาพ วันที่จัดการแข่งขัน
49 นครปฐม ไทย ประเทศไทย ยังไม่ระบุ
48 การาจี ปากีสถาน ประเทศปากีสถาน ยังไม่ระบุ

รายชื่อประเทศเจ้าภาพการแข่งขันเคมีโอลิมปิกที่ผ่านมา[แก้]

IChO เมืองที่จัดการแข่งขัน ประเทศเจ้าภาพ วันที่จัดการแข่งขัน
47 บากู อาเซอร์ไบจาน ประเทศอาเซอร์ไบจาน 20-29 กรกฎาคม พ.ศ. 2558
46 ฮานอย เวียดนาม ประเทศเวียดนาม 20-29 กรกฎาคม พ.ศ. 2557
45 มอสโก รัสเซีย ประเทศรัสเซีย 15-24 กรกฎาคมพ.ศ. 2556
44 วอชิงตัน ดีซี สหรัฐอเมริกา ประเทศสหรัฐอเมริกา 21–30 กรกฎาคม พ.ศ. 2555
43 อังการา ตุรกี ประเทศตุรกี 9–18 กรกฎาคม พ.ศ. 2554
42 โตเกียว ญี่ปุ่น ประเทศญี่ปุ่น 19-28 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
41 เคมบริดจ์ สหราชอาณาจักร สหราชอาณาจักร 18-27 กรกฎาคม พ.ศ. 2552
40 บูดาเปสต์ ฮังการี ประเทศฮังการี 12-21 กรกฎาคม พ.ศ. 2551
39 มอสโก รัสเซีย ประเทศรัสเซีย 15-24 กรกฎาคม พ.ศ. 2550
38 จีอองนาม เกาหลีใต้ ประเทศเกาหลีใต้ 1-11 กรกฎาคม พ.ศ. 2549
37 ไทเป สาธารณรัฐจีน ประเทศไต้หวัน 16-25 กรกฎาคม พ.ศ. 2548
36 คีล เยอรมนี ประเทศเยอรมนี 18-27 กรกฎาคม พ.ศ. 2547
35 เอเธนส์ ประเทศกรีซ ประเทศกรีซ 5-14 กรกฎาคม พ.ศ. 2546
34 โกรนินเกน เนเธอร์แลนด์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ 5-14 กรกฎาคม พ.ศ. 2545
33 มุมไบ อินเดีย ประเทศอินเดีย 6-15 กรกฎาคม พ.ศ. 2544
32 โคเปนเฮเกน เดนมาร์ก ประเทศเดนมาร์ก 6-15 กรกฎาคม พ.ศ. 2543
31 กรุงเทพมหานคร ไทย ประเทศไทย 4-11 กรกฎาคม พ.ศ. 2542
30 เมลเบิร์น ออสเตรเลีย ประเทศออสเตรเลีย 5-14 กรกฎาคม พ.ศ. 2541
29 มอนทรีออล แคนาดา ประเทศแคนาดา 13-22 กรกฎาคม พ.ศ. 2540
28 มอสโก รัสเซีย ประเทศรัสเซีย 14-23 กรกฎาคม พ.ศ. 2539
27 ปักกิ่ง ประเทศจีน ประเทศจีน 13-20 กรกฎาคม พ.ศ. 2538
26 ออสโล นอร์เวย์ ประเทศนอร์เวย์ 3-11 กรกฎาคม พ.ศ. 2537
25 เพรูเกีย อิตาลี ประเทศอิตาลี 11-22 กรกฎาคม พ.ศ. 2536
24 วอชิงตัน ดีซี สหรัฐอเมริกา ประเทศสหรัฐอเมริกา 11-22 กรกฎาคม พ.ศ. 2535
23 โลดซ์ โปแลนด์ ประเทศโปแลนด์ 7-15 กรกฎาคม พ.ศ. 2534
22 ปารีส ฝรั่งเศส ประเทศฝรั่งเศส 8-17 กรกฎาคม พ.ศ. 2533
21 ฮัลเล เยอรมนีตะวันออก ประเทศเยอรมนีตะวันออก 2-10 กรกฎาคม พ.ศ. 2532
20 เอสปู ฟินแลนด์ ประเทศฟินแลนด์ 2-9 กรกฎาคม พ.ศ. 2531
19 เวสซ์เปรม ฮังการี ประเทศฮังการี 6-15 กรกฎาคม พ.ศ. 2530
18 เลเดน เนเธอร์แลนด์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ 6-15 กรกฎาคม พ.ศ. 2529
17 บราติสลาวา เชโกสโลวาเกีย ประเทศเชกโกสโลวาเกีย 1-8 กรกฎาคม พ.ศ. 2528
16 แฟรงค์เฟิร์ท เยอรมนีตะวันตก ประเทศเยอรมนีตะวันตก 1-10 กรกฎาคม พ.ศ. 2527
15 ทีมีโซอารา โรมาเนีย ประเทศโรมาเนีย 2-11 กรกฎาคม พ.ศ. 2526
14 สตอกโฮล์ม สวีเดน ประเทศสวีเดน 3-12 กรกฎาคม พ.ศ. 2525
13 เบอร์กัส บัลแกเรีย ประเทศบัลแกเรีย 13-23 กรกฎาคม พ.ศ. 2524
12 ลินซ์ ออสเตรีย ประเทศออสเตรีย 13-23 กรกฎาคม พ.ศ. 2523
11 เลนินกราด สหภาพโซเวียต สหภาพโซเวียต 2-11 กรกฎาคม พ.ศ. 2522
10 โตรุน โปแลนด์ ประเทศโปแลนด์ 3-13 กรกฎาคม พ.ศ. 2521
9 บราติสลาวา เชโกสโลวาเกีย ประเทศเชกโกสโลวาเกีย 4-14 กรกฎาคม พ.ศ. 2520
8 ฮัลเล เยอรมนีตะวันออก ประเทศเยอรมนีตะวันออก 10-19 กรกฎาคม พ.ศ. 2519
7 เวสซ์เปรม ฮังการี ประเทศฮังการี 1-10 กรกฎาคม พ.ศ. 2518
6 บูคาเรสต์ โรมาเนีย ประเทศโรมาเนีย 1-10 กรกฎาคม พ.ศ. 2517
5 โซเฟีย บัลแกเรีย ประเทศบัลแกเรีย 1-10 กรกฎาคม พ.ศ. 2516
4 มอสโก สหภาพโซเวียต สหภาพโซเวียต 1-10 กรกฎาคม พ.ศ. 2515
งดจัด
3 บูดาเปสต์ ฮังการี ประเทศฮังการี 1-5 กรกฎาคม พ.ศ. 2513
2 คาโทไวซ โปแลนด์ ประเทศโปแลนด์ 16-20 มิถุนายน พ.ศ. 2512
1 ปราก เชโกสโลวาเกีย ประเทศเชกโกสโลวาเกีย 1-10 กรกฎาคม พ.ศ. 2511

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]