ออทโทที่ 1 มหาราช

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ออทโทที่ 1 มหาราช
Alter Markt (Magdeburg-Altstadt).Magdeburger Reiter edit.jpg
รูปปั้นในมัคเดอบวร์ค
จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ครองราชย์ 2 กุมภาพันธ์ 962 – 7 เมษายน 973
ราชาภิเษก 2 กุมภาพันธ์ 962[1]
ณ กรุงโรม
ก่อนหน้า พระเจ้าเบเรนการ์ที่ 2
ถัดไป จักรพรรดิออทโทที่ 2
กษัตริย์แห่งอิตาลี
ครองราชย์ 25 ธันวาคม 961 – 7 พฤษภาคม 973
ราชาภิเษก 10 ตุลาคม 951[a]
ปาวีอา
ก่อนหน้า พระเจ้าเบเรนการ์ที่ 2
ถัดไป จักรพรรดิออทโทที่ 2
กษัตริย์แห่งเยอรมนี
ครองราชย์ 2 กรกฎาคม 936 – 7 พฤษภาคม 973
ราชาภิเษก 7 สิงหาคม 936
อาเคิน
ก่อนหน้า พระเจ้าไฮน์ริชที่ 1
ถัดไป จักรพรรดิออทโทที่ 2
ดยุกแห่งซัคเซิน
ครองราชย์ 2 กรกฎาคม 936 – 7 พฤษภาคม 973
ก่อนหน้า พระเจ้าไฮน์ริชที่ 1 แห่งเยอรมนี
ถัดไป เบอร์นาร์ดที่ 1
ชายา แอดกิธแห่งอังกฤษ (930–946)
อาเดลาอีเดแห่งอิตาลี (951–973)
ราชวงศ์ ออทโท
พระราชบิดา พระเจ้าไฮน์ริชที่ 1
พระราชมารดา มาทิลดา
ประสูติ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 912(912-11-23)
อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก[2]
สวรรคต 7 พฤษภาคม ค.ศ. 973 (60 ปี)
เมมเลเบิน, จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ศาสนา โรมันคาทอลิก

ออทโทที่ 1 มหาราช (เยอรมัน: Otto I. der Große)[3] ทรงเป็นกษัตริย์เยอรมันในปี ค.ศ. 936 และทรงเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 962 จนสวรรคตในปี ค.ศ. 973 ทรงเป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในพระเจ้าไฮน์ริชที่ 1กับพระนางมาทิลเดอแห่งริงเงิลไฮม์

พระองค์ได้ขึ้นสืบบัลลังก์แห่งดัชชีซัคเซินและบัลลังก์เยอรมันภายหลังที่พระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 936 และออกพระนามว่า พระเจ้าออทโทที่ 1 แห่งเยอรมนี เมื่อขึ้นครองราชสมบัติแล้วพระองค์ก็เจริญรอยตามพระปณิธานของพระราชบิดาที่จะรวบรวมแผ่นดินของชนเยอรมันให้เป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง พระราชอำนาจของพระองค์แผ่ขยายไปอย่างกว้างไกลผ่านชั้นเชิงการเมืองที่เยี่ยมยอด ไม่ว่าจะด้วยวิธีแต่งงานทางการเมืองหรือการแต่งตั้งสมาชิกพระราชวงศ์ของพระองค์ไปปกครองดัชชีและดินแดงต่างๆ นโยบายของพระองค์ได้ลดอำนาจและจำนวนดยุกลงไปมาก ซึ่งแต่ก่อนทำหน้าที่ปกครองดินแดนร่วมกับกษัตริย์ ดยุกจำนวนมากแปรสถานะจากผู้ปกครองอิสระมาเป็นผู้ปกครองใต้พระราชอำนาจของพระองค์ นอกจากนี้ พระองค์ยังทรงนำศาสนจักรโรมันคาทอลิกเข้ามาสู่อาณาจักรเพื่อเสริมสร้างพระราชอำนาจของพระองค์

หลังทรงจัดการสงครามกลางเมืองระหว่างดัชชีต่างๆได้ พระองค์ก็สามารถมีชัยเหนือพวกมักยาร์ (ฮังการี) ในยุทธการที่เลชเฟิลด์ ค.ศ. 955 ได้ ทำให้ยุโรปตะวันตกพ้นภัยจากการรุกรานของฮังการี[4] นอกจากนี้ การมีชัยเหนือพวกฮังการีนอกศาสนายังทำให้พระองค์มีชื่อเสียงขึ้นมาอย่างมากในฐานะ "ผู้กอบกู้แห่งคริสตจักร" ต่อมาในปี ค.ศ. 961 พระองค์สามารถพิชิตราชอาณาจักรอิตาลี และขยายดินแดนของพระองค์ไปทางเหนือ, ตะวันออก และใต้ ในปีค.ศ. 962 พระองค์ทรงราชาภิเษกขึ้นเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ โดยให้พระสันตะปาปาสวมมงกุฎให้ในกรุงโรม เหมือนอย่างที่ชาร์เลอมาญเคยทำ

อ้างอิง[แก้]

  1. Heather 2014, p. 281.
  2. Freund, Stephan (2013). Wallhausen – Geburtsort Ottos des Großen, Aufenthaltsort deutscher Könige und Kaiser (ใน German). Schnell und Steiner. ISBN 978-3-7954-2680-4. 
  3. Otto I, Holy Roman Emperor[1]
  4. Reuter 1991, p. 254.
  1. Berengar II ruled from 952 until 961 as "King of Italy", but as Otto's vassal.

ดูเพิ่ม[แก้]