อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก

อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก Regnum Francorum orientalium (ละติน)
843–962
ราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออกใน ค.ศ. 843 หลังสนธิสัญญาแวร์เดิง
เมืองหลวง	หลายแห่ง รวมถึงแฟรงก์เฟิร์ตและเรเกินส์บวร์ค
ภาษาทั่วไป	ภาษาละตินสมัยกลาง ภาษาเยอรมันที่สูงเก่า ภาษาฟรีเชียเก่า ภาษาดัตช์เก่า ภาษาเยอรมันที่ต่ำเก่า กลุ่มภาษาสลาฟ
ศาสนา	คริสต์แบบแคลซีโดเนีย (ภายใต้การปกครองของคริสตจักรแห่งโรม) ศาสนาเจอร์แมนิก
เดมะนิม	East Frankish • East Frank
การปกครอง	ราชาธิปไตย
พระมหากษัตริย์
• 843–876	ลุดวิจชาวเยอรมัน (องค์แรก)
• 936–962 (ครองตำแหน่งจนกระทั่งสวรรคตใน ค.ศ. 973)	อ็อทโทที่ 1 มหาราช
ยุคประวัติศาสตร์	สมัยกลาง
• สนธิสัญญาแวร์เดิง	843
• สนธิสัญญาเมร์สเซิน	870
• สิ้นสุด	962
สกุลเงิน	Pfennig
ก่อนหน้า ถัดไป ราชอาณาจักรแฟรงก์ จักรวรรดิการอแล็งเฌียง จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ราชอาณาจักรเยอรมนี
ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ	ออสเตรีย เยอรมนี เช็กเกีย สวิตเซอร์แลนด์ อิตาลี สโลวีเนีย โครเอเชีย

แฟรงก์ตะวันออก (ละติน: Francia orientalis) หรือ อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก (Regnum Francorum orientalium) เป็นรัฐสืบทอดของจักรวรรดิการอแล็งเฌียงที่ปกครองโดยราชวงศ์การอแล็งเฌียงจนกระทั่ง ค.ศ. 911 สถาปนาผ่านสนธิสัญญาแวร์เดิงใน ค.ศ. 843 ที่แบ่งราชอาณาจักรแฟรงก์ออกเป็นสามส่วน คือ Francia Orientalis (อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก); Francia Media (อาณาจักรแฟรงก์กลาง) และ Francia Occidentalis (อาณาจักรแฟรงก์ตะวันตก)

การแบ่งแยกตะวันออก-ตะวันตกด้วยสนธิสัญญาแวร์เดิง ซึ่งบังคับใช้โดยการแบ่งแยกภาษาเยอรมัน-ละติน "ค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้นจนกลายเป็นการสถาปนาอาณาจักรที่แยกจากกัน" โดยแฟรงก์ตะวันออกกลายเป็น (หรือเป็น) ราชอาณาจักรเยอมรนี และแฟรงก์ตะวันตกกลายเป็นราชอาณาจักรฝรั่งเศส

รากศัพท์

คำว่า"แฟรงเกีย" ดินแดนของชาวแฟรงก์ (มีอีกชื่อว่า "อาณาจักนของชาวแฟรงก์") โดยทั่วไปใช้เรียกจักรวรรดิ ราชวงศ์ที่ปกครองเป็นชาวแฟรงก์ แม้ว่าพลเมืองส่วนใหญ่เป็นชนเผ่าเจอร์แมนิกอื่น ๆ ที่มิใช่แฟรงก์ ราชอาณาจักรเยอรมนีส่วนใหญ่เป็นบริเวณแฟรงก์ตะวันออกที่พูดภาษาเจอร์แมนิก โดยเฉพาะหลังการส่งต่อความเป็นกษัตริย์จากกษัตริย์แฟรงก์ไปยังราชวงศ์อ็อทโทของแซกซันใน ค.ศ. 919

คำว่า orientalis Francia เดิมสื่อถึง Franconia และพลเมือง orientales Franci อันเป็นผู้มีเชื้อชาติแฟรงก์ที่อยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำไรน์ การใช้คำนี้ในความหมายที่กว้างขึ้นเพื่ออ้างถึงอาณาจักรทางตะวันออก เป็นนวัตกรรมในราชสำนักของลูทวิชชาวเยอรมัน เนื่องจากแฟรงก์ตะวันออกสามารถเชื่อมโยงกับออสตราเซียเก่า ซึ่งเป็นดินแดนใจกลางของชาวแฟรงก์ การเลือกใช้คำศัพท์ของลูทวิชจึงบ่งบอกถึงความทะเยอทะยานของพระองค์ ในรัชสมัยของอาร์นุลฟ์แห่งคารินเทีย พระราชนัดดาของพระองค์ รากศัพท์นี้ส่วนใหญ่ถูกละทิ้ง และอาณาจักรนี้จึงถูกเรียกสั้น ๆ ว่า Francia

เมื่อมีความจำเป็น เช่นในสนธิสัญญาบ็อนกับชาวแฟรงก์ตะวันตกใน ค.ศ. 921 จึงมีคำคุณศัพท์ "ตะวันออก" ปรากฏขึ้น พระเจ้าไฮน์ริชที่ 1 ทรงอ้างถึงพระองค์เองในสนธิสัญญาเป็น rex Francorum orientalium ซึ่งแปลว่า "กษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์ตะวันออก" ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 อ็อทโทแห่งไฟรซิง นักประวัติศาสตร์ ได้ใช้ศัพท์แบบการอแล็งเฌียง โดยอธิบายว่า "อาณาจักรตะวันออกของชาวแฟรงก์" (orientale Francorum regnum) นั้น "ปัจจุบันเรียกเป็น อาณาจักรของชาวเยอรมัน" (regnum Teutonicorum)

ประวัติศาสตร์

การเสื่อมถอยของราชอาณาจักรแฟรงก์

เดือนสิงหาคม ค.ศ. 843 สงครามกลางเมืองที่เกิดขึ้นหลังการสิ้นพระชนม์ของจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธาที่ดำเนินมาสามปียุติลงเมื่อพระโอรสและทายาททั้งสามของพระองค์ตกลงทำสนธิสัญญาแวร์เดิงร่วมกัน การแบ่งดินแดนได้ยึดแม่น้ำเมิซ, แม่น้ำสเกลต์, แม่น้ำซาโอน และแม่น้ำโรนเป็นหลักสำคัญ โลแธร์ที่ 1 พระโอรสคนโตได้ครองตำแหน่งจักรพรรดิปกครองราชอาณาจักรแฟรงก์กลาง ชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้านได้ครองราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตก ส่วนลุดวิจชาวเยอรมันได้ครองพื้นที่ส่วนแบ่งทางตะวันออกซึ่งประกอบด้วยดินแดนที่พูดภาษาเยอรมันเป็นส่วนใหญ่ ได้แก่ ดัชชีซัคเซิน, ออสตราเซีย, อาลามันเนีย, ดัชชีบาวาเรีย และรัฐชายแดนคารินเธีย

ปี ค.ศ. 869 สนธิสัญญาเมียร์เซอน์ได้แบ่งโลทาริงเกียให้แก่ราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกและตะวันออก ราชอาณาจักรแฟรงก์กลางที่ดำรงอยู่ได้ไม่นานปิดฉากก่อเกิดเป็นสงครามระหว่างชาวฝรั่งเศสและชาวเยอรมนีที่ดำเนินไปจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20

ราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออกภายใต้ราชวงศ์การอแล็งเฌียง

จักรพรรดิคาร์ลพระวรกายพ่วงพีรวมดินแดนทั้งหมดของชาวแฟรงก์เข้าด้วยกันอีกครั้งเป็นระยะเวลาสั้น ๆ แต่ในปี ค.ศ. 888 เหล่าขุนนางได้ปลดพระองค์ออกจากตำแหน่งและอาร์นอล์ฟแห่งคารินเธียได้รับเลือกเป็นกษัตริย์ของราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก

อำนาจกษัตริย์ในราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออกที่อ่อนแอลงเรื่อย ๆ ทำให้ตำแหน่งดยุคแห่งบาวาเรีย, ดยุคแห่งสวาเบีย, ดยุคแห่งแฟรงโกเนีย และดยุคแห่งโลธาริงเกียที่เคยมาจากการแต่งตั้งกลายเป็นตำแหน่งที่สืบทอดต่อทางสายเลือด กษัตริย์ต้องรับมือกับการก่อกบฏในแคว้นต่าง ๆ มากขึ้นเรื่อย ๆ

พระเจ้าคอนราดที่ 1 ได้รับเลือกเป็นกษัตริย์

ในปี ค.ศ. 911 ขุนนางซัคเซิน, แฟรงโกเนีย, บาวาเรีย และสวาเบียเลิกปฏิบัติตามธรรมเนียมดั้งเดิมที่จะเลือกเชื้อพระวงศ์คนใดคนหนึ่งของราชวงศ์การอแล็งเฌียงมาเป็นกษัตริย์ปกครองพวกตนและได้เลือกคอนราดที่ 1 เป็นกษัตริย์คนใหม่ของพวกตนในวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 911 แต่การสร้างอำนาจเหนือดยุคคนอื่น ๆ ไม่ใช่เรื่องง่าย ไฮน์ริช ดยุคแห่งซัคเซินได้ก่อกบฏต่อพระเจ้าคอนราดที่ 1 จนถึงปี ค.ศ. 915 และการต่อสู้แย่งชิงอำนาจกับอาร์นอล์ฟ ดยุคแห่งบาวาเรียทำให้พระเจ้าคอนราดต้องแลกด้วยชีวิตของพระองค์ บนเตียงสิ้นพระชนม์พระเจ้าคอนราดที่ 1 ได้เลือกไฮน์ริชแห่งซัคเซินเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมที่สุด

จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ถือกำเนิด

การได้รับเลือกเป็นกษัตริย์ของพระเจ้าไฮน์ริชที่ 1 ทำให้ตำแหน่งกษัตริย์ถูกเปลี่ยนมือจากชาวแฟรงก์มาเป็นชาวซัคเซิน (แซ็กซัน) แต่มีเพียงซัคเซินและแฟรงโกเนียที่เลือกพระองค์เป็นกษัตริย์ พระเจ้าไฮน์ริชต้องกำราบดยุคคนอื่น ๆ เมื่อทรงสิ้นพระชนม์ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 936 ราชอาณาจักรที่แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมในรัชสมัยของพระองค์ได้ตกเป็นออทโท พระโอรสของพระองค์ที่ต่อมาได้รับการสวมมงกุฎจักรพรรดิในโรมในปี ค.ศ. 962 อันเป็นการเริ่มต้นของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

ดูเพิ่ม

• ประวัติศาสตร์เยอรมนี

ข้อมูล

• Bernard Bachrach and David Bachrach. "The Saxon Military Revolution, 912–973: Myth and Reality". Early Medieval Europe 15 (2007), 186–222. doi:10.1111/j.1468-0254.2007.00203.x
• Bernard Bachrach and David Bachrach. "Early Saxon Frontier Warfare: Henry I, Otto I, and Carolingian Military Institutions". Journal of Medieval Military History 10 (2012), 17–60.
• David Bachrach. "Exercise of Royal Power in Early Medieval Europe: The Case of Otto the Great, 936–973". Early Medieval Europe 17 (2009), 389–419. doi:10.1111/j.1468-0254.2009.00283.x
• David Bachrach. "The Written Word in Carolingian-Style Fiscal Administration under King Henry I, 919–936". German History 28:4 (2010), 399–423. doi:10.1093/gerhis/ghq108
• John W. Bernhardt. Itinerant Kingship and Royal Monasteries in Early Medieval Germany, c. 936–1075. Cambridge Studies in Medieval Life and Thought, 21. Cambridge: Cambridge University Press, 1993. ISBN 0521394899 doi:10.1017/CBO9780511562372
• Bowlus, Charles R. (1995). Franks, Moravians, and Magyars: The Struggle for the Middle Danube, 788-907. Philadelphia: University of Pennsylvania Press. ISBN 9780812232769.
• Jim Bradbury. The Capetians: Kings of France, 987–1328. London: Hambledon Continuum, 2007.
• Eric J. Goldberg. "'More Devoted to the Equipment of Battle Than the Splendor of Banquets': Frontier Kingship, Military Ritual, and Early Knighthood at the Court of Louis the German". Viator 30 (1999), 41–78. doi:10.1484/J.VIATOR.2.300829
• Goldberg, Eric J. (2006). Struggle for Empire: Kingship and Conflict under Louis the German, 817-876. Ithaca, NY: Cornell University Press.
• McKitterick, Rosamond (1983). The Frankish Kingdoms Under the Carolingians, 751-987. Harlow: Longman.
• McKitterick, Rosamond (2008). Charlemagne: The Formation of a European Identity. Cambridge: Cambridge University Press.
• MacLean, Simon (2003). Kingship and Politics in the Late Ninth Century: Charles the Fat and the end of the Carolingian Empire. New York: Cambridge University Press.
• Eckhard Müller-Mertens. "The Ottonians as Kings and Emperors". Timothy Reuter, ed. The New Cambridge Medieval History. Volume II: c.900–c.1024. Cambridge: Cambridge University Press, 1999.
• Nelson, Janet L. (2019). King and Emperor: A New Life of Charlemagne. London. ISBN 9780520314207.
• Timothy Reuter. "The Medieval German Sonderweg? The Empire and its Rulers in the Highe Middle Ages". In Kings and Kingship in Medieval Europe, ed. Anne J. Duggan (London: 1993), 179–211.
• Reuter, Timothy (2013) [1991]. Germany in the Early Middle Ages c. 800–1056. London and New York: Routledge.
• Reuter, Timothy (2006). Medieval Polities and Modern Mentalities. Cambridge: Cambridge University Press.
• Schutz, Herbert (2004). The Carolingians in Central Europe, Their History, Arts, and Architecture: A Cultural History of Central Europe, 750-900. Leiden-Boston: Brill.
• Susan Reynolds. Kingdoms and Communities in Western Europe, 900–1300. Oxford: Clarendon, 1997.
• Len Scales. The Shaping of German Identity: Authority and Crisis, 1245–1414. Cambridge: Cambridge University Press, 2012.
• Ullmann, Walter (1969). The Carolingian Renaissance and the Idea of Kingship. London: Methuen.
• Karl Ferdinand Werner. "Les nations et le sentiment national dans l'Europe médiévale". Revue Historique, 244:2 (1970), 285–304.
• West, Charles (2023). The Fall of a Carolingian Kingdom: Lotharingia, 855–869. Toronto: University of Toronto Press.