กว่างโจว

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก กวางเจา)
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
กว่างโจว

广州市

แคนตัน, กวางเจา
สมญา: 
นครแกะ, นครแห่งดอกไม้
ที่ตั้งของนครกว่างโจวในมณฑลกวางตุ้ง
ที่ตั้งของนครกว่างโจวในมณฑลกวางตุ้ง
กว่างโจว ตั้งอยู่ใน มณฑลกวางตุ้ง
กว่างโจว
กว่างโจว
ที่ตั้งของใจกลางเมืองในมณฑลกวางตุ้ง
กว่างโจว ตั้งอยู่ใน ประเทศจีน
กว่างโจว
กว่างโจว
กว่างโจว (ประเทศจีน)
พิกัดภูมิศาสตร์ (ศูนย์ราชการมณฑลกวางตุ้ง): 23°07′55″N 113°15′58″E / 23.132°N 113.266°E / 23.132; 113.266พิกัดภูมิศาสตร์: 23°07′55″N 113°15′58″E / 23.132°N 113.266°E / 23.132; 113.266
ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑลกวางตุ้ง
ศูนย์กลางการปกครองเขตเยว่ซิ่ว
การปกครอง
 • ประเภทนครกึ่งมณฑล
 • เลขาธิการพรรคจาง ชั่วฝู่ (张硕辅)
 • นายกเทศมนตรีเวิน กั๋วฮุย (温国辉)
พื้นที่[1]
 • นครระดับจังหวัดและนครกึ่งมณฑล7,434.4 ตร.กม. (2,870.4 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง3,843.43 ตร.กม. (1,483.96 ตร.ไมล์)
ความสูง21 เมตร (68 ฟุต)
ประชากร (ปลาย ค.ศ. 2018)[2]
 • นครระดับจังหวัดและนครกึ่งมณฑล14,904,400 คน
 • ความหนาแน่น2,000 คน/ตร.กม. (5,200 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง[3]11,547,491
 • รวมปริมณฑล[4]25,000,000
เดมะนิมชาวกวางตุ้ง, Cantonese
เขตเวลาUTC+8 (เวลามาตรฐานจีน)
รหัสไปรษณีย์510000
รหัสพื้นที่(0)20
รหัสไอเอสโอ 3166CN-GD-01
GDP (ราคาตลาด)[5]ค.ศ. 2018
 - ทั้งหมด¥2.3 ล้านล้าน
$347 พันล้าน
 - ต่อหัว¥158,638
$23,963
 - เติบโตIncrease 6.5%
ป้ายทะเบียนรถ粤A
ดอกไม้ประจำนครงิ้ว
นกประจำนครChinese hwamei
ภาษาภาษากวางตุ้งมาตรฐาน, ภาษาจีนกลาง
เว็บไซต์english.gz.gov.cn
กว่างโจว
Guangzhou (Chinese characters).svg
"กว่างโจว" เขียนด้วยอักษรจีนตัวย่อ (บน) และอักษรจีนตัวเต็ม (ล่าง)
จีนตัวย่อ 广州
จีนตัวเต็ม 廣州
ความหมายตามตัวอักษร "จังหวัด/รัฐที่กว้างขวาง"
ชื่อย่อ
จีน

กว่างโจว[6] กวางโจว หรือ กวางเจา[7] (จีนตัวเต็ม: 廣州, จีนตัวย่อ: 广州 Guǎngzhōu หรือ Gwong2 zau1 ในภาษาจีนกวางตุ้ง) เป็นเมืองเอกของมณฑลกวางตุ้ง กว่างโจวเป็นเมืองใหญ่สุดทางภาคใต้ของสาธารณรัฐประชาชนจีนซึ่งเป็นมณฑลซึ่งเป็นที่ตั้งของเขตเศรษฐกิจพิเศษทั้ง 3 แห่งของจีน คือ เซินเจิ้น จูไห่ และ ซัวเถา นอกจากนั้นเมืองกว่างโจวยังมีสำเนียงเฉพาะถิ่นที่ถือว่าเป็นมาตรฐานของ ฮ่องกง และมาเก๊า เรียกว่า สำเนียงกว่างโจวอีกด้วย

เมืองกว่างโจวตั้งอยู่ปากแม่น้ำจูเจียง และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดทางตอนใต้ของสาธารณรัฐประชาชนจีน มีความประวัติศาสตร์ ยาวนานกว่า 2,800 ปี เป็นจุดเริ่มของเส้นทางสายไหมทางทะเลในครั้งอดีต และยังเคยเป็นเมืองท่าเสรีแห่งแรกและแห่งเดียวที่เปิดต้อนรับชาวตะวันตกที่เข้ามาติดต่อค้าขาย

กว่างโจวแม้จะเป็นศูนย์กลางในการปฏิรูปเศรษฐกิจจีน แต่กว่างโจวยังมีภูมิหลังทางประวัติศาสตร์ที่ยาวนานในรูปสถานที่สำคัญต่าง ๆ ปัจจุบันกว่างโจวมีบทบาทเป็นเมืองในเขตเศรษฐกิจการค้าที่มีความเจริญรุ่งเรืองมากที่สุดในภาคใต้ของจีน และยังได้รับสถานะเป็นหนึ่งในสามเมืองท่าที่สำคัญที่สุดของจีน อีกทั้งยังเป็นเมืองที่มีผลผลิตโดยรวมมากที่สุดด้วย นอกจากนั้นยังมีการคมนาคมขนส่งที่สะดวก ทันสมัย มีระบบรถไฟใต้ดินครอบคลุมเมืองชั้นในทั้งหมด รวมทั้งด้านภูมิอากาศ อาหาร การดำรงชีวิต ตลอดจนความเป็นอยู่ก็มีความคล้ายคลึงกับประเทศไทย

กว่างโจวมีภาพลักษณ์ค่อนข้างแตกต่างจากเมืองทางเหนือ ซึ่งบรรยากาศที่เต็มไปด้วย "ราชการและเป็นทางการ" แต่ในกว่างโจวจะรู้สึกและรับรู้ได้ถึง "การค้าและความวุ่นวาย"

กว่างโจว เคยใช้เป็นสถานที่หลักที่ใช้จัดการแข่งขันกีฬา เอเชียนเกมส์ 2010 ที่จีนเป็นเจ้าภาพ เมื่อปี พ.ศ. 2553

ประวัติศาสตร์[แก้]

ประวัติศาสตร์ของกว่างโจวมีมายาวนาน ก่อนราชวงศ์ฉิน มีชื่อเรียกว่า พานยวี๋ เมื่อถึงปี พ.ศ. 769 (ค.ศ. 226) จึงเริ่มเรียกว่า กว่างโจว ที่นี่มีแม่น้ำจู ไหลผ่านกลางเมือง จึงมีการจราจรทางน้ำที่สะดวกยิ่ง ตั้งแต่สมัย ราชวงศ์ฮั่น เป็นต้นมา มีเรือจากกว่างโจว เดินทางไปยังที่ต่าง ๆ จนถึงราชวงศ์ถัง กว่างโจวได้กลายเป็น เมืองท่าที่มีชื่อเสียงของโลก มีการค้ากับต่างประเทศอย่างมั่งคั่งเป็นพิเศษ ผลิตภัณฑ์จากทางภาคใต้ของ ประเทศจีน เช่น ผ้าไหม ใบชา เป็นต้น ได้กลายเป็นสินค้าส่งออกจากที่นี่ เรือสินค้าของต่างชาติก็มาที่นี่เป็น จำนวนมากเช่นกัน

มีสถานที่ทางประวัติศาสตร์ต่าง ๆ ภายในตัวเมืองมีวัดชื่อ กวงเซี่ยวซื่อ เป็นโบราณสถาน ที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่ง ในสมัยราชวงศ์ ฮั่น เคยเป็นที่ประทับของ ฮ่องเต้ หนานเยว่ แห่งยุคฮั่นตะวันตก จนมา ถึงยุคฮั่นตะวันออก จึงได้กลายเป็นวัด ยังมีวัดอีกแห่งหนึ่งชื่อ ลิ่วหรงซื่อ ถูกสร้างขึ้นใน พ.ศ. 1080 (ค.ศ. 537) เดิมมิใช่ชื่อนี้ จนถึงสมัยราชวงศ์ ซ่ง (ราชวงศ์ซ้อง) นักวรรณคดีผู้ยิ่งใหญ่ ชื่อ ซู ซื่อ ได้มาเที่ยวที่นี่ เห็นว่าภายในวัดมีต้น หรง อยู่หกต้น จึงหยิบ พู่กันขึ้นมาเขียนตัวอักษร 2 ตัว ว่า ลิ่ว หรง (ลิ่ว = หก ; หรง = พืชจำพวกต้นไทร) จนถึงราชวงศ์หมิงประชาชนจึงเรียก วัดนี้ว่า ลิ่ว หรง ซื่อ

ภูมิศาสตร์[แก้]

ทางเหนือของกว่างโจวมี สวนสาธารณะ ยฺเว่ซิ่ว ที่มีภูมิทัศน์ที่สวยงามยิ่ง เนื้อที่ประมาณ 92 ตร.กม. ภายในสวนมีบริเวณแห่งความงามหลายแห่ง เช่น ภูเขา ยฺเว่ซิ่วซาน ภูเขา อู่หยางซาน ตึก เจิ้น ไห่ โหลว เป็นต้น บนยอดเขายฺเว่ซิ่วซานมีอนุสรณ์สถานเป็นแท่งหินตั้งแท่งหนึ่ง ที่เชิงเขามีอนุสรณ์สถานที่เป็นโถงใหญ่โถงหนึ่ง ทั้งสองแห่งเป็นอนุสรณ์สถานของ ดร. ซุน จง ซาน (ซุนยัดเซ็น) ซึ่งถูกสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2474 (ค.ศ. 1931) ปัจจุบันประชาชนมักจะใช้โถงใหญ่เป็นที่จัดการประชุมหรือจัดการแสดงต่าง ๆ

ชานเมืองด้านเหนือของกว่างโจว มีภูเขาสูง 382 เมตร ชื่อ ไป๋ ยฺหวิน ซาน เป็นชื่อตามลักษณะที่มักจะมีเมฆสีขาวปกคลุมที่ยอดเขาเสมอ (ไป๋ = สีขาว ; ยฺหวิน = เมฆ) บนภูเขามีต้นไม้สูง รวมทั้งพืชพันธุ์ดอกไม้และต้นหญ้า มีน้ำใส หน้าผาสีแดง งดงามยิ่งนัก ได้มีการจัดสิ่งอำนวยความสะดวกแก่นักท่องเที่ยว ทั้งสวนสาธารณะและโรงแรมที่พัก

ภูมิอากาศของกว่างโจวถูกจัดว่าดีมาก ฤดูหนาวไม่หนาวจัด ฤดูร้อนไม่ร้อนจนเกินไป ทั้งสี่ฤดูตลอดปีจะมีดอกไม้บาน ผู้คนจึงมักเรียกกว่างโจวว่า เมืองดอกไม้ กว่างโจวมีภูมิทัศน์ที่งามตามีจุดชมวิวมากมาย

เศรษฐกิจ[แก้]

กว่างโจวได้รับการขนานนามว่าเป็นประตูด้านใต้ของประเทศจีน และเป็นศูนย์กลางการผลิตหลักของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำจู ซึ่งเป็นหนึ่งในเขตเศรษฐกิจชั้นนำของจีนแผ่นดินใหญ่ ในปี 2560 จีดีพีของกว่างโจวอยู่ที่ 2,150 ล้านหยวน (318 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) จีดีพีต่อหัวอยู่ที่ 150,678 หยวน (22,317 ดอลลาร์สหรัฐ) [8] ถือเป็นหนึ่งในเมืองที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในประเทศจีน เนื่องจากการพัฒนาอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็วจึงทำให้เคยเป็นหนึ่งในเมืองที่มีมลพิษมากที่สุดแห่งหนึ่งของจีน แต่ปัจจุบันเมื่อการพัฒนาเมืองสีเขียวจึงกลายเป็นหนึ่งในเมืองที่น่าอยู่ที่สุดในประเทศจีน

งานเสดงสินค้าที่สำคัญสำหรับเมืองคือ งาน Canton Fair ชื่ออย่างเป็นทางการคือ "งานแสดงสินค้านำเข้าและส่งออกของจีน" จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในเดือนเมษายนและตุลาคมโดยกระทรวงการค้า เปิดตัวในปี 2500 เป็นงานแสดงสินค้าที่มีประวัติยาวนานที่สุดในประเทศจีน [9] งานแสดงสินค้าได้ย้ายไปที่ศูนย์ประชุมและแสดงสินค้านานาชาติกวางโจวแห่งใหม่ (广州国际会展中心) ในเขตผาโจว ตั้งแต่งานครั้งที่ 104 เป็นต้นไป

นครกว่างโจวในเวลากลางวัน
นครกว่างโจวในเวลากลางคืน

ภาพประกอบอื่น[แก้]


อ้างอิง[แก้]

  1. 土地面积、人口密度(2008年). Statistics Bureau of Guangzhou. Archived from the original on 2015-03-23. สืบค้นเมื่อ 2010-02-08.
  2. 广州常住人口去年末超1490万 (in จีน). Archived from the original on 2019-02-16. สืบค้นเมื่อ 2019-03-16.
  3. 统计年鉴2014 [Statistical Yearbook 2014] (in จีน). Statistics Bureau of Guangzhou. 7 April 2015. Archived from the original on 14 December 2009. สืบค้นเมื่อ 1 May 2015.
  4. OECD Urban Policy Reviews: China 2015, OECD READ edition. OECD iLibrary. OECD Urban Policy Reviews (in อังกฤษ). OECD. 18 April 2015. p. 37. doi:10.1787/9789264230040-en. ISBN 9789264230033. ISSN 2306-9341. Archived from the original on 27 March 2017.Linked from the OECD here [1] Archived 2017-12-09 at the Wayback Machine.
  5. 深圳GDP超广州,不过广州也不用慌 [The 2016 Guangzhou Municipal National Economic and Social Development Statistics Bulletin] (in จีน). Baijiahao.baidu.com. January 15, 2018. Archived from the original on 2018-02-05. สืบค้นเมื่อ 2017-11-11.
  6. "MapMachine". Maps.nationalgeographic.com. สืบค้นเมื่อ 2010-05-06.
  7. "Guangzhou (China)". Encyclopædia Britannica. Accessed 12 September 2010.
  8. 广东统计年鉴2010. Gdstats.gov.cn. Archived from the original on June 11, 2011. สืบค้นเมื่อ 2011-06-02.
  9. "Canton Fair Online". 19 January 2016. Archived from the original on 23 January 2016. สืบค้นเมื่อ 19 January 2016.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]