เวด-ไจลส์

เวด-ไจลส์
เวด-ไจลส์
จีน	威翟式拼音
เวด-ไจลส์	Wei1 Chai2 Shih4; Pʻin1-yin1
พินอิน	Wēi-Zhái Shì Pīnyīn
พินอิน
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอิน	Wēi-Zhái Shì Pīnyīn
ปอพอมอฟอ	ㄨㄟㄓㄞˊ ㄕˋ; ㄆㄧㄣㄧㄣ
Gwoyeu Romatzyh	Uei Jair Shyh Pin'in
เวด-ไจลส์	Wei1 Chai2 Shih4; Pʻin1-yin1
ทงย่งพินอิน	Wei Jhái Shìh Pinyin
การถอดเป็นอักษรโรมันแบบเยล	Wēi Jái Shr̀ Pīnyīn
MPS2	Wēi Jái Shr̀ Pīnyīn
IPA	[wéi ʈʂǎi ʂɻ̩̂ pʰín.ín]
Alternative Chinese name
จีนตัวเต็ม	威妥瑪拼音
จีนตัวย่อ	威妥玛拼音
เวด-ไจลส์	Wei1 Tʻo3-ma3 Pʻin1-yin1
พินอิน	Wēi Tuǒmǎ Pīnyīn
พินอิน
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอิน	Wēi Tuǒmǎ Pīnyīn
ปอพอมอฟอ	ㄨㄟㄊㄨㄛˇ ㄇㄚˇ; ㄆㄧㄣㄧㄣ
Gwoyeu Romatzyh	Uei Tuoomaa Pin'in
เวด-ไจลส์	Wei1 Tʻo3-ma3 Pʻin1-yin1
ทงย่งพินอิน	Wei Tuǒmǎ Pinyin
การถอดเป็นอักษรโรมันแบบเยล	Wēi Twǒmǎ Pīnyīn
MPS2	Wēi Tuǒ-mǎ Pīnyīn
IPA	[wéi tʰwǒ.mà pʰín.ín]
Second alternative Chinese name
จีนตัวเต็ม	韋氏拼音
จีนตัวย่อ	韦氏拼音
เวด-ไจลส์	Wei2 Shih4 Pʻin1-yin1
พินอิน	Wéi Shì Pīnyīn
พินอิน
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอิน	Wéi Shì Pīnyīn
ปอพอมอฟอ	ㄨㄟˊ ㄕˋ; ㄆㄧㄣㄧㄣ
Gwoyeu Romatzyh	Wei Shyh Pin'in
เวด-ไจลส์	Wei2 Shih4 Pʻin1-yin1
ทงย่งพินอิน	Wéi Shìh Pinyin
การถอดเป็นอักษรโรมันแบบเยล	Wéi Shr̀ Pīnyīn
MPS2	Wéi Shr̀ Pīnyīn
IPA	[wěi ʂɻ̩̂ pʰín.ín]

เวด-ไจลส์ (อังกฤษ: Wade-Giles) หรือ เวยถัวหม่าพินอิน (จีนตัวย่อ: 威妥玛拼音; จีนตัวเต็ม: 威妥瑪拼音; พินอิน: Wēituǒmǎ Pīnyīn) บางครั้งก็เรียกโดยย่อว่า เวด เป็นระบบถอดอักษรแบบถ่ายเสียงภาษาจีนกลางด้วยตัวอักษรโรมันใช้กันในปักกิ่ง พัฒนาจากระบบที่สร้างขึ้นโดย ทอมัส เวด (Thomas Wade) ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 และปรากฏอยู่ในพจนานุกรมจีน-อังกฤษของ เฮอร์เบิร์ต ไจลส์ (Herbert Giles) ซึ่งตีพิมพ์ขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1892 (พ.ศ. 2435)

เวด-ไจลส์ เป็นระบบหลักของการถอดอักษรสำหรับผู้พูดภาษาอังกฤษในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ใช้ในหนังสืออ้างอิงมาตรฐานหลายเล่ม และในหนังสือทุกเล่มที่เกี่ยวกับประเทศจีนที่ตีพิมพ์ก่อนปี ค.ศ. 1979 (พ.ศ. 2522)^[1] แทนที่ระบบถอดอักษรของหนานจิงที่ใช้กันเป็นปกติจนกระทั่งปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ปัจจุบันนี้เปลี่ยนไปใช้ระบบพินอินกันเป็นส่วนใหญ่ แต่มีเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้นที่ยังใช้ระบบเวด-ไจลส์ โดยเฉพาะชื่อบุคคลและเมืองบางแห่งในสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน)

อ้างอิง

↑ Krieger, Larry S.; Kenneth Neill, Dr. Edward Reynolds (1997). "ch. 4". World History; Perspectives on the Past. Illinois: D.C. Heath and Company. pp. 82. ISBN 0-669-40533-7. "This book uses the traditional system for writing Chinese names, sometimes called the Wade-Giles system. This system is used in many standard reference books and in all books on China published before 1979."

ดูเพิ่ม

พินอิน

บทความภาษานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล

[1] Krieger, Larry S.; Kenneth Neill, Dr. Edward Reynolds (1997). "ch. 4". World History; Perspectives on the Past. Illinois: D.C. Heath and Company. pp. 82. ISBN 0-669-40533-7. "This book uses the traditional system for writing Chinese names, sometimes called the Wade-Giles system. This system is used in many standard reference books and in all books on China published before 1979."

[1]

ด ค ก ภาษาจีนถิ่นต่าง ๆ อักษรจีน และ ภาษาอื่น ๆ ที่พูดในประเทศจีน
ภาษาจีนทางการ	จีนกลาง จีนแผ่นดินใหญ่ ไต้หวัน กวางตุ้งมาตรฐาน ฮ่องกง มาเก๊า กวางเจา (โดยพฤตินัย)
ภาษาหลัก	จีนกลาง กั้น กวางตุ้ง ฮากกา เซียง หมิ่น อู๋ จิ้น ฮุย ผิง
ภาษาย่อยในภาษาหมิ่น	หมิ่นกลาง หมิ่นตะวันออก หมิ่นเหนือ หมิ่นใต้ ผูเซียน
ภาษาย่อยในภาษาหมิ่นใต้	ไห่หนาน แต้จิ๋ว ฮกเกี้ยน
อักษรจีน	อักษรจีนตัวเต็ม อักษรจีนตัวย่อ พินอิน จู้อิน
ภาษาอื่น ๆ ที่พูดในจีน	จ้วง ทิเบต มองโกล อุยกูร์ คาซัค คีร์กิซ ม้ง เมี่ยน แมนจู ไทลื้อ
รับอิทธิพลจากภาษาจีน	เกาหลี ญี่ปุ่น เวียดนาม