เจียหยาง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
เก๊กเอี๊ย

揭阳市

เก๊กเอี๊ย
น้ำพุดนตรีเก๊กเอี๊ย
น้ำพุดนตรีเก๊กเอี๊ย
ที่ตั้งของเก๊กเอี๊ยในมณฑลกวางตุ้ง
ที่ตั้งของเก๊กเอี๊ยในมณฑลกวางตุ้ง
เก๊กเอี๊ยตั้งอยู่ในประเทศจีน
เก๊กเอี๊ย
เก๊กเอี๊ย
ที่ตั้งในประเทศจีน
พิกัดภูมิศาสตร์ (รัฐบาลท้องถิ่นนครเก๊กเอี๊ย): 23°33′04″N 116°22′22″E / 23.5510°N 116.3727°E / 23.5510; 116.3727พิกัดภูมิศาสตร์: 23°33′04″N 116°22′22″E / 23.5510°N 116.3727°E / 23.5510; 116.3727
ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑลกวางตุ้ง
เขตการปกครองระดับอำเภอ5
เขตการปกครองระดับตำบล100
ศูนย์กลางการปกครองเขตหย่องเซีย (榕城区)
การปกครอง
 • เลขาธิการพรรคหยาน จื๋อฉาน (严植婵)
 • นายกเทศมนตรีเฉิน ตง (陈东)
พื้นที่
 • นครระดับจังหวัด5,240.5 ตร.กม. (2,023.4 ตร.ไมล์)
 • ความยาวชายฝั่ง (ไม่รวมเกาะ)82 ตร.กม. (32 ตร.ไมล์)
ความสูง8 เมตร (26 ฟุต)
ประชากร
 (2010)
 • นครระดับจังหวัด5,877,025 คน
 • ความหนาแน่น1,100 คน/ตร.กม. (2,900 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง741,674
เขตเวลามาตรฐานจีน
รหัสพื้นที่663
รหัส ISO 3166CN-GD-52
ภาษาภาษาหมิ่น
ภาษาถิ่นภาษาแต้จิ๋ว และภาษาแคะ
GDP¥68.514 พันล้าน (2004)
GDP ต่อหัว¥35,327 (2017)
คำนำหน้าทะเบียนรถ粤V
เจียหยาง
JY name.png
"เจียหยาง" เขียนด้วยตัวอักษรจีน
อักษรจีนตัวย่อ揭阳
อักษรจีนตัวเต็ม揭陽
ยฺหวิดเพ็งKit3 joeng4
Cantonese เยลKityèuhng
พินอินJiēyáng
ไปรษณีย์Kityang
ความหมายตามตัวอักษรอาทิตย์อุทัย (พระอาทิตย์ขึ้น)

เจียหยาง (จีน: 揭阳; พินอิน: Jiēyáng) ในภาษาจีนกลาง หรือ เก๊กเอี๊ย ในภาษาแต้จิ๋ว เป็นนครระดับจังหวัดทางตะวันออกของมณฑลกวางตุ้ง สาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคเฉาชั่นซึ่งผู้คนที่นี่จะพูดภาษาแต้จิ๋วแตกต่างจากผู้คนในบริเวณใกล้เคียงที่พูดภาษาเยว่ (หรือภาษากวางตุ้ง) เจียหยางมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ในฐานะเป็นเมืองเกิดของชาวจีนโพ้นทะเลจำนวนมากที่อยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เจียหยางมีอาณาเขตทางทิศตะวันออกติดกับซัวเถา ทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับแต้จิ๋ว ทิศเหนือติดกับเหมย์โจว ทิศตะวันตกติดกับชั่นเหว่ย์ และทิศใต้ติดกับทะเลจีนใต้

เขตการปกครอง[แก้]

เจียหยางมีฐานะเป็นนครระดับจังหวัด แบ่งเขตการปกครองออกเป็นระดับเทศมณฑล (หรือระดับอำเภอ) จำนวน 5 แห่ง แบ่งเป็น 2 เขต, 1 นครระดับเทศมณฑล (บริหารงานในนามของจังหวัด), และ 2 เทศมณฑล

แผนที่
Administrative Division Jieyang 2.png
เขตหย่องเซีย
เขตเก๊กตัง
เทศมณฑล
เก็กไซ
เทศมณฑลห้วย
ลาย
ชื่อ อักษรจีนตัวย่อ พินอิน ประชากร
(สำมะโนปี 2010)
พื้นที่
(ตร.กม.)
ความหนาแน่น
(คน/ตร.กม.)
เขตหย่องเซีย 榕城区 Róngchéng Qū 741,674 182 4,098
เขตเก๊กตัง 揭东区 Jiēdōng Qū 1,157,720 850 1,362
เทศมณฑลเก็กไซ 揭西县 Jiēxī Xiàn 825,313 1,279 605
เทศมณฑลห้วยลาย 惠来县 Huìlái Xiàn 1,097,615 1,207 906
นครโผวเล้ง 普宁市 Pǔníng Shì 2,054,703 1,620 1,291

เขตการปกครองเหล่านี้แบ่งย่อยลงไปอีกออกเป็นระดับตำบลจำนวน 100 แห่ง แบ่งเป็น 69 เมือง, 10 ตำบล และ 21 แขวง

เศรษฐกิจ[แก้]

การปลูกข้าวและอุตสาหกรรมสิ่งทอมีความสำคัญต่อเศรษฐกิจของเก๊กเอี๊ย

การขนส่ง[แก้]

ทางอากาศ[แก้]

ท่าอากาศยานเก๊กเอี๊ยแต้ซัวแห่งใหม่เป็นสนามบินที่ใหญ่เป็นอันดับสามในมณฑลกวางตุ้ง รองจากท่าอากาศยานนานาชาติกว่างโจวไป๋-ยฺหวิน และท่าอากาศยานนานาชาติเชินเจิ้นเป่าอัน โดยแทนที่ท่าอากาศยานชั่นโถวไว่ชา เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2011

ทางราง[แก้]

เจียหยางตั้งอยู่บนเส้นทางรถไฟกว่างโจว–เหมย์โจว–ซัวเถา

ภาษาและวัฒนธรรม[แก้]

ภาษาแต้จิ๋วเป็นภาษาที่พูดกันเป็นส่วนใหญ่ในภูมิภาคนี้ อย่างไรก็ตามก็มีผู้พูดภาษาแคะอยู่อย่างจำกัดในหมู่ชาวแคะในเทศมณฑลเก๊กไซ

ประวัติศาสตร์[แก้]

พบว่าชาวเจียหยางจำนวนมากอพยพไปต่างประเทศในช่วงทศวรรษที่ 1930 ปนตียานักและเกอตาปังในอินโดนีเซีย, โจโฮร์บะฮ์รูในมาเลเซีย, สิงคโปร์, กัมพูชา และไทย มีชุมชนชาวจีนโพ้นทะเลจำนวนมากที่มาจากเจียหยาง รัฐบาลกลางจีนอนุมัติให้เจียงหยางมีฐานะเป็นนครระดับจังหวัดในปี 1991

บุคคลที่มีชื่อเสียง[แก้]

ภูมิอากาศ[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]