ข้ามไปเนื้อหา

ปูซาน

แก้ไขลิงก์
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ปูซาน
부산
พูซัน
มหานคร
มหานครพูซัน
부산광역시
การถอดเสียงภาษาเกาหลี
 • ฮันกึล부산광역시
 • ฮันจา釜山廣域市
 • อักษรโรมันปรับปรุงBusan Gwangyeoksi
 • แมกคูน–ไรซ์ชาวเออร์Pusan Kwangyŏksi[1]
สถานที่ต่าง ๆ ในมหานครพูซัน
ธงของปูซาน
ธง
โลโกทางการของปูซาน
ตรา
แผนที่
แผนที่โต้ตอบของปูซาน
พิกัด: 35°10′48″N 129°04′30″E / 35.18000°N 129.07500°E / 35.18000; 129.07500
ประเทศ เกาหลีใต้
ภูมิภาคย็องนัม
เขตการปกครอง15 เขต, 1 อำเภอ
การปกครอง
 • ประเภทนายกเทศมนตรี-สภา
 • นายกเทศมนตรีพัก ฮย็องจุน (พรรคพลังประชาชน)
พื้นที่
 • ทั้งหมด
770.04 ตร.กม. (297.31 ตร.ไมล์)
ประชากร
 (เมษายน 2024)
 • ทั้งหมด
3,343,903 คน
 • ความหนาแน่น4,300 คน/ตร.กม. (11,000 คน/ตร.ไมล์)
สัญลักษณ์ 
 • ดอกไม้ทงแบ็ก
 • ต้นไม้ทงแบ็ก
 • นกวงศ์นกนางนวล
เว็บไซต์เว็บไซต์ทางการ (ในภาษาอังกฤษ)

ปูซาน หรือ พูซัน (เกาหลี: 부산시) หรือทางการเรียกว่า มหานครพูซัน (เกาหลี: 부산광역시) เป็นเมืองท่าที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเกาหลีใต้ มีประชากรประมาณ 3.3 ล้านคน ณ ปี 2024[2] และปูซานยังคงเป็นเมืองที่ใหญ่อันดับ 2 ของประเทศรองจาก โซล บริเวณที่แออัดของปูซานตั้งอยู่บริเวณหุบเขาแคบระหว่างแม่น้ำนักดง และ แม่น้ำซูย็อง

ปูซานได้เคยเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 2002 และงานเอเปค 2005 ที่ผ่านมา และยังคงเป็นเมืองหนึ่งที่ร่วมจัดการแข่งขัน ฟุตบอลโลก 2002 นอกจากนี้ในวันที่ 14 พฤศจิกายน 2548 ปูซานได้เสนอตัวเป็นเจ้าภาพจัดงานแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2020[3] แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น

ประวัติศาสตร์

[แก้]

ภูเขาคอชิล (거칠산국, คอชิลซันกุก) ได้รับการบันทึกในฐานะผู้นำของสมาพันธ์จินฮั่น ในศตวรรษที่ 2-4 ถูกครอบงำโดยอาณาจักรชิลลาและจัดเป็นอำเภอ (คุน) ของฝังศพที่ขุดได้จากสุสานที่พกช็อนดง ระบุว่ามีมหาอำนาจที่ซับซ้อนซึ่งปกครองโดยบุคคลที่มีอำนาจอยู่ในพื้นที่ปูซานในศตวรรษที่ 4 ในขณะที่สามราชอาณาจักรเกาหลีกำลังก่อตัวขึ้น กองฝังศพของพกช็อนดงถูกสร้างขึ้นบนสันเขาที่มองเห็นพื้นที่กว้างซึ่งประกอบขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของเขตทงแนและเขตย็อนเจในยุคปัจจุบัน นักโบราณคดีได้ขุดพบอาวุธและแท่งเหล็กมากกว่า 250 ชิ้นจากการฝังศพหมายเลข 38 a หลุมฝังศพในห้องไม้ที่พกช็อนดง

ตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา รัฐบาลเกาหลีกำหนดให้ปูซานเป็นท่าเรือการค้ากับญี่ปุ่นและอนุญาตให้ตั้งถิ่นฐานได้ การตั้งถิ่นฐานของญี่ปุ่นอื่น ๆ ในมหานครอุลซันและเขตจินแฮลดลงในภายหลัง แต่การตั้งถิ่นฐานในปูซานดำเนินต่อไปจนกระทั่งญี่ปุ่นบุกเกาหลีในปี ค.ศ. 1592 (พ.ศ. 2135) หลังสงครามการบุกรุก ความสัมพันธ์ทางการทูตกับโชกุนใหม่ในญี่ปุ่นก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1607 (พ.ศ. 2150) และปูซานได้รับอนุญาตให้สร้างขึ้นใหม่ การตั้งถิ่นฐานของญี่ปุ่น แวควันแม้ว่าจะย้ายไปอยู่ที่โชรยังในภายหลัง ยังคงมีอยู่จนกระทั่งเกาหลีเปิดโปงการทูตสมัยใหม่ใน ค.ศ. 1876 (พ.ศ. 2419) ในปี ค.ศ. 1876 ปูซานกลายเป็นท่าเรือระหว่างประเทศแห่งแรกในเกาหลีภายใต้เงื่อนไขของสนธิสัญญาคังฮวา

ในช่วงการปกครองของญี่ปุ่น ปูซานพัฒนาจนเป็นศูนย์กลางการค้ากับญี่ปุ่น ปูซานเป็นเมืองเดียวในเกาหลีที่ใช้รถรางไอน้ำก่อนที่จะมีการเปิดตัวรถไฟฟ้าในปี ค.ศ. 1924[4]

ในช่วงสงครามเกาหลี ปูซานเป็นหนึ่งในสองเมืองในเกาหลีใต้ที่กองทัพเกาหลีเหนือไม่ได้ยึดครองในช่วงสามเดือนแรกของสงคราม อีกเมืองคือแทกู ผลที่ตามมา เมืองต่าง ๆ กลายเป็นสถานที่พักพิงหรือค่ายผู้อพยพสำหรับชาวเกาหลีในช่วงสงคราม ตามรายงานของ Korea Times ผู้ลี้ภัยประมาณ 500,000 คนอาศัยอยู่ในปูซานในต้นปี ค.ศ. 1951 (พ.ศ. 2494)[5]

เนื่องจากปูซานเป็นหนึ่งในไม่กี่พื้นที่ในเกาหลีที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเกาหลีใต้ตลอดช่วงสงครามเกาหลี บางครั้งก็ทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงชั่วคราวของสาธารณรัฐเกาหลี กองทหารของสหประชาชาติได้จัดตั้งแนวป้องกันรอบเมืองที่เรียกว่าปริมณฑลปูซานในฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1950 ตั้งแต่นั้นมา เมืองนี้ก็กลายเป็นมหานครที่ปกครองตนเองและได้สร้างเอกลักษณ์ของเมืองที่เข้มแข็ง

ในปี ค.ศ. 1963 (พ.ศ. 2506) ปูซานแยกจากจังหวัดคย็องซังใต้กลายเป็นเมืองปกครองโดยตรง ในปี ค.ศ. 1983 (พ.ศ. 2526) เมืองหลวงของจังหวัดคย็องซังใต้ถูกย้ายจากปูซานไปยังชางวอน ในปี ค.ศ. 1995 (พ.ศ. 2538) ปูซานกลายเป็นเมืองมหานคร[ต้องการอ้างอิง]

เขตการปกครอง

[แก้]

ปูซานมี 15 คู (เกาหลี: 구; เขต) และ 1 คุน (เกาหลี: 군; อำเภอ)

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "Pusan-gwangyŏksi: South Korea". Geographical Names. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-04-06. สืบค้นเมื่อ 2011-08-15.
  2. ↑ 공공데이터포털. data.busan.go.kr. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 July 2022. สืบค้นเมื่อ 2024-06-04.
  3. ↑ People's Daily Online (2005-11-14). "Pusan to declare bid to host 2020 Olympic Games". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-10-20. สืบค้นเมื่อ December 8, 2006.
  4. ↑ The History of Korean Railway by Photographs. 길잡이미디어. 19 November 2014. ISBN 9788955036541. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-07-27.
  5. ↑ Andrei Lankov (2010-01-31). "January 1951: Life of Korean War Refugees in Busan". The Korea Times. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-06-07. สืบค้นเมื่อ 2015-04-04.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=ปูซาน&oldid=12788648"