จอห์น เฮนนิแกน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
จอห์น เฮนนิแกน
An image of จอห์น เฮนนิแกน.
ข้อมูล
ฉายา จอห์น เฮนนิแกน
จอห์น มอร์ริสัน[1]
จอห์นนี มุนโด
จอห์นนี เบลซ
จอห์นนี ไนโตร
จอห์นนี ออนิกซ์
จอห์นนี สเปดส์
จอห์นนี ซูเปอร์สตาร์[2]
ความสูง ฟุต 0 นิ้ว (1.83 ม.)
น้ำหนัก 215 ปอนด์ (98 กก.)
เกิด 3 ตุลาคม ค.ศ. 1979 (35 ปี)
แพลอส เวอร์เดส, แคลิฟอร์เนีย
พำนัก ลอสแอนเจลิส, แคลิฟอร์เนีย
มาจาก ลอสแอนเจลิส, แคลิฟอร์เนีย
ฝึกหัดโดย SPW staff
Tough Enough III trainers
OVW staff
เปิดตัว 27 มกราคม 2003

จอห์น แรนดัล เฮนนิแกน (อังกฤษ: John Randall Hennigan)[3] เกิดวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1979[4][5] เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักกันในสมาคม ดับเบิลยูดับเบิลยูอี ใช้ชื่อว่า จอห์น มอร์ริสัน (อังกฤษ: John Morrison) และ จอห์นนี ไนโตร (อังกฤษ: Johnny Nitro) นับตั้งแต่ออกจาก WWE เฮนนิแกนได้ไปใฝ่หาอาชีพการแสดง

ประวัติในวงการมวยปล้ำ[แก้]

เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์/ดับเบิลยูดับเบิลยูอี[แก้]

ก่อนที่เขาจะเข้ามาเป็นนักมวยปล้ำของ WWE เฮนนิแกนเคยเข้าประกวดรายการ ทัฟ อีนัฟ ซีซั่น 3 ซึ่งกฏกติกาได้บอกว่าถ้าผู้เข้าแข่งขันคนไหนเป็นผู้ชนะก็จะได้เซ็นสัญญากับ WWE แล้วเขาก็ได้เป็นหนึ่งในผู้ชนะและได้เข้าไปปล้ำในสมาคม OVW ซึ่งเป็นค่ายพัฒนาทักษะมวยปล้ำ แล้วเขาก็ได้แชมป์แทคทีมของ OVW มาครอง โดยการจับคู่กับ โจอี เมอร์คิวรี และก็มีผู้จัดการส่วนตัวของทีมนี้ คือ เมลินา ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในนามกลุ่ม เอ็มเอ็นเอ็ม

เฮนนิแกนได้เซ็นสัญญากับ WWE โดยใช้ชื่อว่า จอห์นนี ไนโตร และปรากฏตัวในสแมคดาวน์ ในนามกลุ่ม เอ็มเอ็นเอ็ม โดยมี โจอี เมอร์คิวรี เป็นคู่แทคทีม และ เมลินา เป็นผู้จัดการส่วนตัว ซึ่งหลังจากนั้นไม่นานเขาก็สามารถคว้าแชมป์แทคทีม WWE มาได้โดยเอาชนะ เรย์ มิสเตริโอ และ เอ็ดดี เกอร์เรโร[6] และเสียแชมป์แทคทีมสมัยที่ 3 ไป ต่อมาในเดือนพฤษภาคม 2006 นั้น เมอร์คิวรีได้ถูกพักงาน[7] ไนโตร และเมลินา ได้ย้ายไปอยู่รอว์ ไนโตรก็ยังโชว์ฟอร์มได้ดีในฐานะศิลปินเดี่ยวโดยการคว้า แชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล มาได้ 2 สมัย

ในเดือนมิถุนายน 2007 ไนโตรได้ย้ายไปอยู่ ECW โดยใช้ชื่อว่า จอห์น มอร์ริสัน และสามารถคว้า แชมป์โลก ECW มาครองได้ โดยเอาชนะ ซีเอ็ม พังก์[8] ซึ่งถือว่าเป็นแชมป์โลก ครั้งแรกของเขา ในช่วงปลายปี 2007 มอร์ริสันก็ได้จับคู่กับ เดอะ มิซ ในชื่อทีมว่า จอห์น มอร์ริสัน และเดอะ มิซ และทั้งคู่ก็ยังสามารถคว้าได้ทั้งแชมป์โลกแทคทีม และแชมป์แทคทีม WWE มาครอง ก่อนที่ทั้งคู่ได้เสียแชมป์แทคทีมให้กับ คาร์ลีโต และ พรีโม ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 25[9] หลังจากนั้น มิซได้ทำการหักหลังมอร์ริสัน ทำให้ทั้งคู่ต้องแตกทีมกัน[10]

มอร์ริสันได้คว้าแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัลอีกครั้ง ในสแมคดาวน์ เดือนกันยายน 2009 โดยเอาชนะ เรย์ มิสเตริโอ ก่อนที่จะเสียแชมป์ให้กับ ดรูว์ แมคอินไตย์ ในศึก ทีแอลซี: เทเบิล แลดเดอร์ แอนด์ แชร์ (2009)[11] ในศึก อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2010) มอร์ริสันได้เข้าร่วมปล้ำแมตช์ อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ ครั้งแรก เจอกับ ดิอันเดอร์เทเกอร์, คริส เจอริโค, อาร์-ทรูธ, ซีเอ็ม พังก์ และ เรย์ มิสเตริโอ เพื่อชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท สุดท้าย เจอริโค เป็นฝ่ายคว้าแชมป์ไปได้[12] ในศึก ทีแอลซี: เทเบิล แลดเดอร์ แอนด์ แชร์ (2010) มอร์ริสันได้เอาชนะ เชมัส ในแมตช์การปล้ำไต่บันได และได้เป็นผู้ท้าชิงอันดับ 1 ในการชิงแชมป์ WWE ในโอกาสต่อไป[13] ในรอว์ (3 มกราคม 2011) มอร์ริสันได้ชิงแชมป์ WWE กับ เดอะ มิซ ในแมตช์การปล้ำจับกดที่ไหนก็ได้ แต่ก็ไม่สามารถคว้าแชมป์มาได้[14] ในศึก อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2011) มอร์ริสันได้ปล้ำแมตช์ อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ เจอกับ จอห์น ซีนา, แรนดี ออร์ตัน, อาร์-ทรูธ, เชมัส และ ซีเอ็ม พังก์ เพื่อหาผู้ท้าชิงอันดับ 1 ในการชิงแชมป์ WWE ในศึก เรสเซิลเมเนีย สุดท้ายซีนาเป็นฝ่ายชนะไป[15]

ในรอว์ (11 เมษายน 2011) มอร์ริสันได้เจอกับ อาร์-ทรูธ ผู้ชนะจะได้เป็นผู้ท้าชิงในการเจอกับ เดอะ มิซ และ จอห์น ซีนา ในแมตช์การปล้ำ 3 เส้า ชิงแชมป์ WWE ในกรงเหล็ก ในศึก เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2011) สุดท้ายมอร์ริสันเป็นฝ่ายชนะ และได้เป็นผู้ท้าชิงแชมป์ WWE หลังแมตช์ อาร์-ทรูธ โมโหและทำร้ายมอร์ริสัน และกลายเป็นฝ่ายอธรรม[16] ในเอ็กซ์ตรีมรูลส์ อาร์-ทรูธ ได้มาลอบทำร้ายมอร์ริสัน ทำให้ไม่สามารถคว้าแชมป์ WWE มาได้[17] ในรอว์คืนต่อมา (2 พฤษภาคม 2011) อาร์-ทรูธ ได้ลอบทำร้ายมอร์ริสัน จนทำให้ต้องพักการปล้ำ เพื่อเข้ารับการผ่าตัดซ่อมแซมเส้นประสาทบริเวณคอ โดยจะต้องพักอย่างน้อย 4-6 สัปดาห์[18][19] ในรอว์ (25 กรกฎาคม 2011) ระหว่าง อาร์-ทรูธ กำลังเดินกลับ และเสียงเพลงของมอร์ริสันก็ดังขึ้น มอร์ริสันออกมาไม่รอช้าอัดทันที แล้วจับขึ้นเวที ไล่ต่อย อาร์-ทรูธ ก่อนจะขึ้นเชือกใส่ Starship Pain แล้วไปเก๊กบนมุมเวทีอย่างมีชัย[20]

มอร์ริสันได้กำลังจะหมดสัญญากับ WWE แล้วไม่ขอต่อสัญญาอีก โดยมอร์ริสันได้ปล้ำแมตช์สุดท้ายสั่งลาก่อนที่จะหมดสัญญากับ WWE ในรอว์ (28 พฤศจิกายน 2011)[21] เจอกับ เดอะ มิซ สุดท้ายแล้ว มอร์ริสัน ก็โดน เดอะ มิซ จัดการใส่ Skull Crushing Finale กับพื้นทางเปิดตัว จนแพ้น็อคเอาท์ หลังแมตช์ ทีมงานต้องออกมาหามขึ้นเปลกลับไปหลังเวที[22] ก่อนจะหมดสัญญาและลาออกจากสมาคมไป[23]

ผลงานทั้งหมด[แก้]

  • Continental Wrestling Federation
    • CWF United States Championship (1 time)[24]
  • Family Wrestling Entertainment
    • FWE Heavyweight Championship (1 time)
  • Next Generation Wrestling
    • NGW World Championship (1 time)[25]
  • Ohio Valley Wrestling
    • OVW Southern Tag Team Championship (1 time) – with Joey Mercury
  • Pro Wrestling Illustrated
    • PWI Most Improved Wrestler of the Year (2009)
    • PWI Tag Team of the Year (2005) with Joey Mercury[26]
    • PWI ranked him #27 of the 500 best singles wrestlers of the year in the PWI 500 in 2010 and 2011[27][28]
  • World Wrestling Entertainment
    • ECW World Championship (1 time)[29]
    • World Tag Team Championship (1 time) – with The Miz
    • WWE Intercontinental Championship (3 times)[30][31]
    • WWE Tag Team Championship (4 times) – with Joey Mercury (3) and The Miz (1)[32][33][34][35]
    • Tough Enough III with Matt Cappotelli
    • Slammy Award for Tag Team of the Year (2008) – with The Miz
    • Slammy Award for Best WWE.com Exclusive (2008) – with The Miz
  • World Wrestling Fan Xpierence
    • WWFX World Championship (1 time)
  • Wrestling Observer Newsletter
    • Tag Team of the Year (2008) with The Miz

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. "John Morrison Bio". WWE. สืบค้นเมื่อ December 1, 2011. 
  2. Giebink, Dustin (2004-04-21). "Constructive Criticism: Part One: OVW March television shows". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2007-06-28. "Hennigan was going by the name "Johnny Superstar" here..." 
  3. Zitz, Michael (December 18, 2006). "Wrestling fans are K-Fed up Federline has that going for him". The Free Lance–Star. สืบค้นเมื่อ August 19, 2007. 
  4. "John Morrison Profile". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ March 27, 2008. 
  5. "John Morrison". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ July 6, 2007. 
  6. Plummer, Dale (2005-04-22). "Smackdown: New tag champs crowned". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2009-02-23. 
  7. Williams III, Ed (2006-05-21). "London & Kendrick are golden; MNM are broken". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 2007-04-08. 
  8. Plummer, Dale; Tylwalk, Nick (2007-11-19). "Survivor Series ends with an Edge". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2008-11-18. 
  9. Burdick, Michael (2009-04-05). "Brothers united". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 2010-06-25. 
  10. Plummer, Dale (2009-04-14). "RAW: Drafting a fresh start for the WWE". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2009-04-14. 
  11. "Results: The party's just begun". World Wrestling Entertainment. 2009-12-13. สืบค้นเมื่อ 2009-12-14. 
  12. Plummer, Dale; Nick Tylwalk (2010-02-22). "Batista, Jericho and Michaels capitalize on Elimination Chamber opportunities". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2010-02-22. 
  13. Sokol, Bryan (2010-12-20). "TLC delivers highs, lows and a new champ". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2010-12-20. 
  14. Plummer, Dale (2011-01-03). "RAW: Nexus under new management". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2011-01-04. 
  15. Hillhouse, Dave (2011-02-20). "Elimination Chamber mostly eliminates dramatic intrigue". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2011-02-21. 
  16. Plummer, Dale (April 11, 2011). "RAW: Edge calls it a career". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ May 13, 2011. 
  17. Hillhouse, Dave (May 1, 2011). "Extreme Rules: Championship make-over edition". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ May 13, 2011. 
  18. Plummer, Dale (May 2, 2011). "RAW: Happy Birthday Rock". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ May 13, 2011. 
  19. Martin, Adam (May 9, 2011). "Update: John Morrison to miss four to six weeks". WrestleView. สืบค้นเมื่อ May 13, 2011. 
  20. Caldwell, James. "Caldwell's WWE Raw Results 7/25: Complete "virtual-time" coverage of live Raw – "post-McMahon Era" begins, WWE Title tournament finals, Big Returns". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ August 3, 2011. 
  21. "Morrison's last advertised WWE appearance". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ November 29, 2011. 
  22. Caldwell, James. "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 11/28: Ongoing "virtual-time" coverage of live Raw – Piper's Pit with Cena, WWE Title match". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ November 29, 2011. 
  23. "WWE News: WWE acknowledges end of John Morrison's contract, Laurinaitis wishes Morrison well in future endeavors". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 29 November 2011. 
  24. "CWF United States Championship history". 
  25. "NGW World Championship history". 
  26. "Tag Team of the Year". Pro Wrestling Illustrated. Wrestling Information Archive. Archived from the original on May 22, 2011. สืบค้นเมื่อ 2007-06-28. 
  27. ""PWI 500": 1–100". Pro Wrestling Illustrated. 2010-07-30. สืบค้นเมื่อ 2010-07-31. 
  28. ""PWI 500": 1–100". Pro Wrestling Illustrated. 2011-08-09. สืบค้นเมื่อ 2011-08-09. 
  29. "History of the ECW Championship: John Morrison". World Wrestling Entertainment. 2007-06-24. สืบค้นเมื่อ 2009-02-23. 
  30. "History of the Intercontinental Championship: Johnny Nitro (1)". World Wrestling Entertainment. 2006-06-25. สืบค้นเมื่อ 2009-02-23. 
  31. "History of the Intercontinental Championship: Johnny Nitro (2)". World Wrestling Entertainment. 2006-11-06. สืบค้นเมื่อ 2009-02-23. 
  32. "History of the WWE Tag Team Championship: MNM (1)". World Wrestling Entertainment. 2005-04-25. สืบค้นเมื่อ 2009-02-23. 
  33. "History of the WWE Tag Team Championship: MNM (2)". World Wrestling Entertainment. 2005-10-28. สืบค้นเมื่อ 2009-02-23. 
  34. "History of the WWE Tag Team Championship: MNM (3)". World Wrestling Entertainment. 2005-12-30. สืบค้นเมื่อ 2009-02-23. 
  35. "History of the WWE Tag Team Championship: John Morrison & The Miz". World Wrestling Entertainment. 2007-11-16. สืบค้นเมื่อ 2009-02-23. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]