ข้ามไปเนื้อหา

แมกกี สมิธ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เดม
แมกกี สมิธ
CH DBE
Smith in a heavy coat
สมิธ ป. 1970
เกิดมาร์กาเรต นาตาลี สมิธ
(1934-12-28)28 ธันวาคม ค.ศ. 1934
อิลฟอร์ด เอสเซกซ์ สหราชอาณาจักร
เสียชีวิต27 กันยายน ค.ศ. 2024(2024-09-27) (89 ปี)
ลอนดอน สหราชอาณาจักร
สัญชาติบริติช
อาชีพนักแสดง
ปีปฏิบัติงาน1952–2024
คู่สมรสรอเบิร์ต สตีเฟนส์ (สมรส 1967; หย่า 1975)
เบเวอร์ลีย์ ครอส (สมรส 1975; เสียชีวิต 1998)
บุตรคริส ลาร์กิน
โทบี สตีเฟนส์

เดม มาร์กาเรต นาตาลี สมิธ (อังกฤษ: Dame Margaret Natalie Smith; 28 ธันวาคม ค.ศ. 1934 – 27 กันยายน ค.ศ. 2024) เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ มีผลงานการแสดงทั้งในภาพยนตร์ ละครโทรทัศน์ และละครเวที นับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1950 สมิธปรากฏอยู่ในภาพยนตร์กว่า 60 เรื่อง และละครเวทีอีก 70 เรื่อง เป็นทั้งเจ้าของรางวัลออสการ์สองครั้ง รางวัลโทนีหนึ่งครั้ง และรางวัลไพรม์ไทม์เอมมีอีกสี่ครั้ง (ทำให้เธอเป็นนักแสดงเพียงไม่กี่คนที่ได้รับ "สามมงกุฎแห่งการแสดง") นอกเหนือจากการได้รับรางวัลแบฟตาเจ็ดครั้ง รางวัลลูกโลกทองคำสามครั้ง และรางวัลสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์อีกห้าครั้ง เธอยังเป็นหนึ่งในนักแสดงที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของสหราชอาณาจักร โดยได้รับพระราชทานฐานันดรศักดิ์ให้มีคำนำหน้านามว่า เดม และได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จักรวรรดิบริติชจากสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ในปี 1990[1]

สมิธเริ่มการแสดงบนละครเวทีในปี 1952 ที่โรงละครออกซฟอร์ด และเริ่มแสดงละครบรอดเวย์เรื่องแรกใน New Faces of '56 ตลอดอาชีพการแสดงบนเวทีในลอนดอน เธอได้รับรางวัลอีฟนิงสแตนดาร์ดเธียเตอร์อะวอดส์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมหกครั้ง ซึ่งมากกว่านักแสดงหญิงใด ๆ จากผลงานเรื่อง The Private Ear, The Public Eye (1962), Hedda Gabler (1970), Virginia (1981), The Way of the World (1984), Three Tall Women (1994) และ A German Life (2019) รวมถึงถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโทนีจาก Private Lives (1975) และ Night and Day (1979) ก่อนจะชนะในปี 1990 สาขานักแสดงนำหญิงจาก Lettice and Lovage

บนจอเงิน สมิธได้แสดงในภาพยนตร์อาชญากรรมเรื่อง Nowhere to Go (1958) ซึ่งทำให้เธอได้เข้าชิงรางวัลแบฟตาเป็นครั้งแรก[2] เธอยังชนะรางวัลออสการ์ถึงสองครั้ง ในสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจากเรื่อง The Prime of Miss Jean Brodie (1969) และนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมจากเรื่อง California Suite (1978)[3] ทำให้สมิธเป็นหนึ่งในเจ็ดนักแสดงหญิงที่ได้รับรางวัลทั้งสองสาขา เธอยังได้รับรางวัลแบฟตาสี่ครั้ง รางวัลลูกโลกทองคำสามครั้ง และเข้าชิงรางวัลออสการ์อีกสี่ครั้งจากภาพยนตร์เรื่อง โอเทลโล (1965), Travels with My Aunt (1972), จูบครั้งนั้น...ฉันฝันถึงเธอ (1986) และ รอยสังหารซ่อนสื่อมรณะ (2001)[4]

สมิธแสดงเป็นศาสตราจารย์มิเนอร์ว่า มักกอนนากัลในภาพยนตร์ชุด แฮร์รี่ พอตเตอร์ (2001–2011) รวมถึง Love and Pain and the Whole Damn Thing (1973), ฆาตกรรมบนแม่น้ำไนล์ (1978), ศึกพิภพมหัศจรรย์ (1981), ปีศาจใต้ดวงอาทิตย์ (1982), ฮุค อภินิหารนิรแดน (1991), Sister Act (1992), Sister Act 2: Back in the Habit (1993), The Secret Garden (1993), โรงแรมสวรรค์ อัศจรรย์หัวใจ (2012) และ คุณป้ารถแวน (2015) สมิธได้รับรางวัลเอ็มมีในปี 2003 จากเรื่อง My House in Umbria กลายเป็นนักแสดงหญิงเพียงไม่กี่คนที่ชนะรางวัลจากเวทีสำคัญของวงการฮอลลีวูด[5][6] สมิธยังแสดงเป็นไวโอเลต ครอว์ลีย์ เคาน์เตสแห่งแกรนแธมในละครชุด ดาวน์ตันแอบบีย์ (2010–2015)

ผลงานทางโทรทัศน์

[แก้]
  • Lilli Palmer Theatre (1956) รับบท พอลล่า เบนสัน
  • Armchair Theatre (1950 - 1960) รับบท ผู้หญิง, แอนนา คาร์น็อต, จูเลียต เดนิส
  • BBC Play of the Month (1968, 1972) รับบท แอน ไวท์ฟิลด์, เอปิฟานา, พอร์เทีย
  • Talking Heads (1988) รับบท ซูซาน
  • Screen Two (1992) รับบท มาเบล เพ็ตติกรูว์
  • Great Performance (1993) รับบท ไวโอเล็ต เวนาเบิ้ลส์
  • Performance (1993) รับบท นางเวนาเบิ้ลส์
  • David Copperfield (1999) รับบท เบ็ตซีย์ ทรอตวูด
  • ดาวน์ตัน คฤหาสน์รักคฤหาสน์เลือด (2010 - 2016) รับบท ไวโอเล็ต ครอว์ลีย์

ผลงานภาพยนตร์

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ Spears, W. (30 ธันวาคม 1989). "Queen Honors Naipaul, Maggie Smith". The Philadelphia Inquirer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2016-03-04. สืบค้นเมื่อ 1 มกราคม 2014.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  2. ↑ "Film in 1959". British Academy of Film and Television Arts. สืบค้นเมื่อ 1 มกราคม 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  3. ↑ "Academy Awards Best Actress". Filmsite.org. สืบค้นเมื่อ 7 สิงหาคม 2013.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. ↑ "Maggie Smith BAFTA Awards". British Academy of Film and Television Arts. สืบค้นเมื่อ 10 กรกฎาคม 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. ↑ "What do Al Pacino and Maggie Smith have in common?". Los Angeles Times. 9 กรกฎาคม 2010. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2013-09-27. สืบค้นเมื่อ 7 สิงหาคม 2013.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. ↑ Croggon, Alison (10 มิถุนายน 2009). "Jewel in the triple crown". News.com.au. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2015-08-14. สืบค้นเมื่อ 1 มกราคม 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=แมกกี_สมิธ&oldid=12901733"