ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 2013

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก รอบชิงชนะเลิศ 2013
2013 UEFA Champions League final logo.jpg
รายการ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2012–13
วันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2556[1]
สนาม สนามกีฬาเวมบลีย์, ลอนดอน ประเทศอังกฤษ
ผู้เล่นยอดเยี่ยม
ประจำนัด ยูฟ่า
อาร์เยิน โรบเบิน (บาเยิร์นมิวนิก)[2]
ผู้เล่นยอดเยี่ยม
ประจำนัด แฟนส์
มานูเอล นอยเออร์ (บาเยิร์นมิวนิก)[3]
ผู้ตัดสิน นิโกลา ริซโซลี (อิตาลี)[4]
ผู้ชม 86,298 คน[5]
สภาพอากาศ มีแดดมาก
14 °C (57 °F)
ความชื้นสัมพัทธ์ : 40%[6]
2012
2014

ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 2013 เป็นนัดชิงชนะเลิศของการแข่งขันฟุตบอล ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2012–13 และเป็นครั้งที่ 58 ของการแข่งขันชิงแชมป์สโมสรในทวีปยุโรปโดยยูฟ่า และเป็นฤดูกาลที่ 21 ตั้งแต่การเปลี่ยนชื่อ จากยูโรเปียนแชมเปียนคลับ เป็นยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก โดยการแข่งขันนัดนี้ จะมีขึ้นที่สนามกีฬาเวมบลีย์ ชานกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 ซึ่งสนามนี้เป็นสนามเหย้าของทีมชาติอังกฤษ

ในฐานะทีมชนะเลิศ, บาเยิร์น มิวนิคจะต้องไปพบกับเชลซี ในยูฟ่าซูเปอร์คัพ 2013 และจะเป็นทีมของยูฟ่า เข้าแข่งขันในรอบรองชนะเลิศของ ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2013

สถานที่แข่งขัน[แก้]

สนามเวมบลีย์ หรือ สนามกีฬาเวมบลีย์ ถูกยืนยันให้เป็นสนามแข่งขันในรอบชิงชนะเลิศ เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2554 โดยเคยจัดการแข่งขันในรอบชิงชนะเลิศ 2011 (พ.ศ. 2554) มาแล้ว โดยเวมบลีย์จะสร้างประวัติศาสตร์โดยการเป็นสนามแรกี่ได้จัดการแข่งขันในรอบชิงชนะเลิศ 2 ครั้งภายในเวลา 3 ปี[7] ซึ่งเป็นช่วงระยะเวลาที่สั้นที่สุดในการจัดการแข่งขัน 2 ครั้ง โดยมีแชล ปลาตีนี ประธานยูฟ่า จัดให้มีการแข่งขันที่สนามนี้ เพื่อฉลอง 150 ปีของ สมาคมฟุตบอลอังกฤษ[8] และจะเป็นครั้งที่ 7 ที่จะจัดการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศของการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรยุโรปที่เวมบลีย์ นับตั้งแต่ 1963, 1968, 1971, 1978, 1992 และ 2011

โดยสนามกีฬาเวมบลีย์ ก่อนที่จะมีการปรับปรุงสร้างใหม่ ได้จัดการแข่งขัน 5 ครั้ง โดยปี 1968 และ 1978 เป็นทีมจากประเทศอังกฤษ ที่แข่งขันในรอบชิงชนะเลิศ ซึ่งปี 1968 เป็น แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ที่สามารถเอาชนะ ไบฟีกา 4–1 และต่อมาในปี 1978 ลิเวอร์พูล ก็ชนะ คลับบรูจ 1–0 ต่อมาในปี 1971 อาแจ็กซ์ ก็ทำสำเร็จในการคว้าแชมป์ติดต่อกัน 3 ครั้งที่เวบลีย์ ซึ่งเอาชนะ พานาธีไนกอส 2–0 ในปี 1992 บาร์เซโลนา ชนะ ซัมป์โดเรีย 1–0 โดยเป็นฤดูกาลสุดท้ายก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นแชมเปียนส์ลีก

เมื่อมีการเปิดงาน บริติชเอ็มไพร์เอ็กซ์ฮิบีชัน ในปี ค.ศ. 1923 สนามนี้จึงรู้จักกันในชื่อ เอ็มไพร์สเตเดียม โดยปีนั้นมีการจัดการแข่งขัน รอบชิงชนะเลิศของเอฟเอคัพ โดยมีผู้ชมประมาณ 120,000 คน ระหว่างโบลตันวันเดอเรอส์ กับ เวสต์แฮมยูไนเต็ด และต่อมาก็ได้เป็นสนามเหย้าของ ทีมชาติอังกฤษ ใน ฟุตบอลโลก 1966 รวมถึงรอบชิงชนะเลิศที่อังกฤษได้แพ้ เยอรมนี 4–2 และ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1996 ต่อมาสนามถูกปิดในปี ค.ศ. 2000 และถูกสร้างใหม่ใน 3 ปีต่อมา โดยมีความจุประมาณ 90,000 ที่นั่ง และเปิดครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 2007[9] และสนามใหม่แห่งนี้ได้ถูกจัดการแข่งขัน ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก รอบชิงนะเลิศ 2011 โดย บาร์เซโลนา พบกับ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ซึ่งเป็นรีแมตซ์ของการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศใน 2 ปีก่อนหน้านี้ โดยเป็นบาร์เซโลนาที่คว้าแชมป์สมัยที่ 4 ด้วยการชนะ 3–1

การแข่งขัน[แก้]

รายละเอียด[แก้]

25 พฤษภาคม พ.ศ. 2556
19:45 (อังกฤษ เวลาท้องถิ่น),
01:45 (ไทย ประเทศไทย)
โบรุสเซียดอร์ทมุนด์ เยอรมนี 1–2 เยอรมนี บาเยิร์นมิวนิก สนามกีฬาเวมบลีย์, ลอนดอน
ผู้ชม: 86,298 คน
ผู้ตัดสิน: นิโกลา ริซโซลี (อิตาลี)
กึนโดอัน Goal 68' (pen.) รายงาน มานด์ชูคิช Goal 60'
โรบเบิน Goal 89'


โบรุสเซียดอร์ทมุนด์
บาเยิร์นมิวนิก
GK 1 เยอรมนี โรมัน ไวเดนเฟลเลอร์ (c)
RB 26 โปแลนด์ วูกัช ปิชต์แชก
CB 4 เซอร์เบีย เนเวน ซูบอติช
CB 15 เยอรมนี มัทส์ ฮุมเมิลส์
LB 29 เยอรมนี มาร์เซล ชเมลเซอร์
DM 8 เยอรมนี อิลคาย กุนโดแกน
DM 6 เยอรมนี ซเฟิน เบนเดอร์ Substituted off in the 90+1 นาที 90+1'
RW 16 โปแลนด์ ยากุป บวัชต์ชือกอฟสกี Substituted off in the 90+1 นาที 90+1'
AM 11 เยอรมนี มาร์โค รอยส์
LW 19 เยอรมนี เควิน กรอสส์ครอยซ์ โดนใบเหลือง ใน 73 นาที 73'
FW 9 โปแลนด์ รอแบร์ต แลวันดอฟสกี
ตัวสำรอง:
GK 20 ออสเตรเลีย มิตเชล แลนเกอร์รัค
DF 27 บราซิล เฟลิเป ซานตานา
MF 21 เยอรมนี โอลิเวอร์ เคิร์ช
MF 5 เยอรมนี เซบัสเทียน เคห์ล
MF 7 เยอรมนี โมริทซ์ ไลท์เนอร์
MF 18 ตุรกี นูรี ชาฮิน Substituted on in the 90+1 minute 90+1'
FW 23 เยอรมนี จูเลียน ซีเบอร์ Substituted on in the 90+1 minute 90+1'
ผู้จัดการทีม:
เยอรมนี เยือร์เกิน คลอพพ์
Borussia Dortmund vs Bayern Munich 2013-05-25.svg
GK 1 เยอรมนี มานูเอล นอยเออร์
RB 21 เยอรมนี ฟิลิปป์ ลาห์ม (c)
CB 17 เยอรมนี เชโรม โบอาเทง
CB 4 บราซิล ดังชี โดนใบเหลือง ใน 29 นาที 29'
LB 27 ออสเตรีย ดาวิด อลาบา
DM 31 เยอรมนี บัสเตียน ชไวน์ชไตเกอร์
DM 8 สเปน คาบี มาร์ตีเนซ
RW 10 เนเธอร์แลนด์ อาร์เยิน โรบเบิน
AM 25 เยอรมนี โทมัส มึลเลอร์
LW 7 ฝรั่งเศส ฟร็องก์ รีเบรี โดนใบเหลือง ใน 73 นาที 73' Substituted off in the 90+1 นาที 90+1'
CF 9 โครเอเชีย มารีออ มันจูคิช Substituted off in the 90+4 นาที 90+4'
ตัวสำรอง:
GK 22 เยอรมนี ทอม สตาร์ค
DF 5 เบลเยียม ดาเนียล ฟาน บุยเต็น
MF 11 สวิตเซอร์แลนด์ แจร์ดัน ชาชีรี
MF 30 บราซิล ลูอิส กุสตาวู Substituted on in the 90+1 minute 90+1'
MF 44 ยูเครน อนาโตลี ทีโมชุค
FW 14 เปรู คลาวดีโอ ปีซาร์โร
FW 33 เยอรมนี มารีโอ โกเมซ Substituted on in the 90+4 minute 90+4'
ผู้จัดการทีม:
เยอรมนี ยุพพ์ ไฮน์เคส

ยูฟ่าแมนออฟเดอะแมตช์:
เนเธอร์แลนด์ อาร์เยิน โรบเบิน (บาเยิร์นมิวนิก)[2]
แฟนส์แมนออฟเดอะแมตช์:
เยอรมนี มานูเอล นอยเออร์ (บาเยิร์นมิวนิก)[3]

ผู้ช่วยผู้ตัดสิน :
อิตาลี เรนาโต ฟาเวรานี
อิตาลี อันเดรีย สเตฟานี
ผู้ตัดสินที่สี่ :
สโลวีเนีย ดาเมียร์ ชโกมีนา
ผู้ช่วยผู้ตัดสินเพิ่มเติม :
อิตาลี กีอานลูคา รอชชี
อิตาลี ปาโอโล ทากลีอาเวนโต

ข้อมูลในการแข่งขัน[10]

  • แข่งขันครบ 90 นาที (นับช่วงทดเวลาบาดเจ็บ)
  • ต่อเวลาพิเศษไปอีก 30 นาที เมื่อทั้งสองทีมเกิดผลการแข่งขันเสมอกัน
  • ตัดสินด้วยการดวลลูกจุดโทษ เพื่อหาผู้ชนะ
  • รายชื่อนักฟุตบอล 7 คนที่จะต้องยิงจุดโทษ

อ้างอิง[แก้]

  1. "New Champions League season". UEFA. 22 June 2012. 
  2. 2.0 2.1 Rodríguez, Alfredo (26 May 2013). "Robben: 'For a footballer, this is the peak'". UEFA.com (Union of European Football Associations). สืบค้นเมื่อ 26 May 2013. 
  3. 3.0 3.1 "Player rater". UEFA.com. Union of European Football Associations. สืบค้นเมื่อ 26 May 2013. 
  4. "Rizzoli to referee UEFA Champions League final". UEFA.com (Union of European Football Associations). 20 May 2013. สืบค้นเมื่อ 20 May 2013. 
  5. "Full-time report". UEFA.com. Union of European Football Associations. 25 May 2013. สืบค้นเมื่อ 25 May 2013. 
  6. "Tactical lineups". UEFA.com. Union of European Football Associations. 25 May 2013. สืบค้นเมื่อ 25 May 2013. 
  7. "Wembley to host UEFA Champions League Final 2013". The Football Association (TheFA.com). 16 June 2011. สืบค้นเมื่อ 18 August 2011. 
  8. "Wembley, Amsterdam ArenA, Prague get 2013 finals". UEFA.com (Union of European Football Associations). 16 June 2011. สืบค้นเมื่อ 16 June 2011. 
  9. "Wembley returns to centre stage". UEFA.com (Union of European Football Associations). 30 January 2009. Archived from the original on 4 May 2010. สืบค้นเมื่อ 24 March 2010. 
  10. "Regulations of the UEFA Champions League 2012/13" (PDF). Nyon: UEFA. March 2012. สืบค้นเมื่อ 1 June 2012. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]