กลศาสตร์ดั้งเดิม

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

กลศาสตร์ดั้งเดิม (อังกฤษ: classical mechanics) อธิบายถึงการเคลื่อนที่ของวัตถุตั้งแต่วัตถุบนโลกถึงวัตถุทางดาราศาสตร์ กลศาสตร์สามารถบอกผลลัพธ์ได้อย่างแม่นยำและเป็นหนึ่งในวิชาที่เก่าแก่ที่สุดในวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. กลศาสตร์ดั้งเดิมหรือกลศาสตร์คลาสสิก (Classical Mechanics) ได้รับการพัฒนาโดยนักคิด นักทดลอง นักประดิษฐ์ และนักวิทยาศาสตร์หลายๆท่าน หลักของคานงัดและโมเมนต์ (Moment) เป็นที่รู้และประยุกต์ใช้กันอย่างแพร่หลายมานานนับพันปี ตั้งแต่สมัยของอาร์คีมีดิส (Archimedes) หลักของแรงและการผ่อนแรงเป็นสิ่งที่รู้และเข้าใจเป็นอย่างดีตั้งแต่สมัยอียิปต์โบราณ ซึ่งถูกนำมาใช้ในการก่อสร้างปิรามิดอันยิ่งใหญ่ อย่างไรก็ดี จุดที่นับเป็นจุดเริ่มต้นอย่างเป็นทางการของกลศาสตร์คลาสสิกคือเมื่อ ไอแซก นิวตัน นักปรัชญาธรรมชาติ (อังกฤษ: Natural Philosopher) ชาวอังกฤษ ประกาศกฎการเคลื่อนที่สามข้อในปีคริสต์ศักราช 1687 เป็นผลงานอันลือเลื่อง ในหนังสือพรินสิเปีย (Philosophiae Naturalis Principia Mathematica) นิวตันประสบความสำเร็จในการบรรยายการเคลื่อนที่ของทั้งดวงดาว (อังกฤษ: celestial motion)และของวัตถุบนผิวโลก (อังกฤษ: terrestrial motion) ได้อย่างแม่นยำอย่างไม่เคยมีมาก่อน โดยการเสนอ กฎแห่งความโน้มถ่วงสากล (อังกฤษ: universal law of gravitation) นิวตันได้พัฒนาคณิตศาสตร์สาขาแคลคูลัส (Calculus)เพื่อใช้ในการคำนวณการเคลื่อนที่ของดวงดาวอันซับซ้อน นิวตันสามารถแสดงให้เห็นว่า กฎกำลังสองผกผัน (แม่แบบ:Lang=en)แห่งความโน้มถ่วงของเขา กำหนดให้ทางโคจรของดาวเคราะห์รอบดวงอาทิตย์เป็นรูปวงกลม วงรี พาราโบลาและไฮเปอร์โบลา ดาวเคราะห์ส่วนใหญ่มีวงโคจรเป็นวงรี ดาวเคราะห์น้อยและดาวหางมีทั้งที่โคจรเป็นวงรี พาราโบลาและไฮเปอร์โบลา โดยการสังเกตและเก็บข้อมูลของวัตถุบนฟากฟ้า เราสามารถใช้กฎของนิวตันทำนายวงโคจรในอดีตและอนาคตของวัตถุเหล่านั้นได้อย่างแม่นยำ