ภาษามลายูเกดะห์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ภาษามลายูเกดะห์
ภาษาแม่ใน มาเลเซีย, ไทย, พม่า, อินโดนีเซีย
ภูมิภาค เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
จำนวนผู้พูด ประมาณ 4 ล้านคน (3.1 ล้านคนใช้เป็นภาษาที่สอง)
ประมาณ 6,800 คน (เฉพาะในจังหวัดสตูล)  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา
รหัสภาษา
ISO 639-3 meo

ภาษามลายูเกดะห์ หรือภาษามลายูไทรบุรี (Kedah Malay) เป็นสำเนียงหนึ่งของภาษามาเลย์ใช้พูดในทางภาคตะวันตกได้แก่ รัฐเกดะห์ รัฐปีนัง รัฐปะลิส และทางตอนเหนือของรัฐเประในมาเลเซีย ในประเทศไทยมีผู้พูดในจังหวัดสตูล[1], บางส่วนของจังหวัดตรัง และระนอง ข้ามไปยังเขตเขตเกาะสองของประเทศพม่า และยังพบว่ามีการพูดบางพื้นที่ทางตอนบนของเกาะสุมาตรา ของประเทศอินโดนีเซียด้วย

ภาษามลายูเกดะห์ในไทย[แก้]

ผู้ใช้ภาษามลายูเกดะห์ในไทยสามารถใช้พูดภาษาไทยได้ มีความแตกต่างจากภาษามาเลย์ และภาษามลายูปัตตานีไม่มากนัก แต่ในช่วงระยะเวลาไม่ถึงหนึ่งร้อยปีชาวสตูลก็ลืมภาษามลายูถิ่นของตน เยาวชนที่มีอายุต่ำกว่า 20 ปีไม่มีใครพูดภาษามลายูถิ่นได้[1] ด้วยเหตุผลทางภูมิศาสตร์ที่ทำให้สตูลต้องติดต่อกับสงขลามากกว่าไทรบุรี[1] ปัจจุบันในสตูลผู้ใช้ภาษานี้ไม่มาก เพราะนิยมใช้ภาษาไทยในชีวิตประจำวันมากกว่าในอดีต

ชาวสตูลที่ใช้ภาษามลายูถิ่นนี้เป็นชาวไทยมุสลิมเชื้อสายมลายูที่อยู่ในบางหมู่บ้าน บางตำบลของสตูลเท่านั้น เช่น ตำบลเจ๊ะบิลัง, ตำบลตำมะลัง, ตำบลปูยู และตำบลฉลุง แต่ปัจจุบันเหลือเพียง 3 ตำบล คือ ตำบลเจ๊ะบิลัง, ตำบลตำมะลัง และตำบลบ้านควนเท่านั้นที่ยังใช้ในการอ่านคุตบะห์บรรยายธรรมในมัสยิด[1] แม้ผู้ใช้ภาษาจะมีน้อยลง แต่อิทธิพลของภาษามลายูถิ่นนี้ยังมีปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบัน เช่น บ้านกุบังปะโหลด (แปลว่า บ้านหนองปลาไหล), บ้านภูเก็ตยามู (แปลว่า บ้านเขาที่มีต้นฝรั่ง), คลองบันนังปุเลา (แปลว่า เกาะที่มีการทำนา), หนองน้ำทุ่งปาดังกลิงค์ (แปลว่า บริเวณที่แขกกลิงคราษฎร์ตั้งถิ่นฐานอยู่) และเขาปูยู (แปลว่า เขาที่กั้นลมพายุ) เป็นต้น[2]

ยังมีจำนวนหนึ่งใช้พูดในจังหวัดตรัง แต่ได้รับอิทธิพลจากภาษาไทยค่อนข้างมาก[3] ในปี พ.ศ. 2544 มีเพียงผู้สูงอายุตั้งแต่ 55 ขึ้นไป ที่สามารถใช้ภาษามลายูถิ่นได้ พบได้ในตำบลเกาะลิบง (แปลว่า ต้นหลาวชะโอน) และในตำบลบ่อน้ำร้อน เช่น บ้านสิเหร่ (แปลว่า พลู) และท่าปาบในอำเภอกันตัง[4] ซึ่งบรรพบุรุษของพวกเขาอพยพมาจากเกาะหมาก (ปีนัง) ในมาเลเซีย[5] นอกจากสำเนียงเกดะห์แล้ว ก็ยังพบผู้ใช้ภาษามลายูสำเนียงชวา ซึ่งมีผู้ใช้บนเกาะมุก อำเภอกันตัง[4]

เลยขึ้นไปพบผู้ใช้สำเนียงถิ่นนี้บนเกาะสินไห จังหวัดระนอง[6][7] นอกจากนี้ยังเคยมีการใช้ภาษามลายูถิ่นนี้ในแถบจังหวัดภูเก็ต แต่ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อคราวเสด็จประพาสก็พบว่าชาวภูเก็ตพูดภาษามลายูไม่ได้แล้ว[8]

ตัวอย่างภาษามลายูไทรบุรี[แก้]

ภาษามลายูไทรบุรี ภาษามาเลย์กลาง (ทางราชการ) คำแปล
1 Hang Kamu, Engkau คุณ (เอกพจน์)
2 Cek Saya, Kamu ฉัน, คุณ (เอกพจน์)
3 Depa Mereka พวกเขา
4 Hangpa Kalian คุณ (พหูพจน์)
5 Sepa (ใช้ในบางพื้นที่) Kami พวกเรา
6 Pi Pergi ไป
7 Mai Datang, Mari มา
8 Awat, Pasepa Mengapa ทำไม?
9 La Sekarang ตอนนี้
10 Sat Sebentar, Sekejap ซักครู่
11 Mengkala Bila, Apabila เมื่อ
12 KetegaR Degil, Keras Kepala ดื้อรั้น
13 Jom (ใช้กันในหมู่ชาวมาเลย์ทั่วไป) Ayuh, Mari ไปกันเถอะ
14 Kot (ใช้กันในหมู่ชาวมาเลย์ทั่วไป) Mungkin, Barangkali อาจจะเป็นไปได้
15 GeRek Basikal (ภาษาเกดะห์มีใช้ในกลุ่มคนในเมือง) จักรยาน

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 1.3 มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์ - ปัญหา สตูล ปัตตานี กับวัฒนธรรมที่ถูกทำลาย
  2. ประพนธ์ เรืองณรงค์. "บทผนวกเกียรติยศ". ใน รัฐปัตตานีใน "ศรีวิชัย" เก่าแก่กว่ารัฐสุโขทัยในประวัติศาสตร์. สุจิตต์ วงษ์เทศ (บรรณาธิการ). พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ:มติชน. 2547, หน้า 357
  3. http://books.google.co.uk/books?lr=&q=%22as+they+often+do%2C+their+dialect+is%22&btnG=Search+Books
  4. 4.0 4.1 BLOG ANDADUGONG ประวัติศาสตร์เกาะลิบง
  5. Thai Tambon.com - ตำบลเกาะลิบง
  6. ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรมจังหวัดระนอง - บ้านเกาะสินไห
  7. เกาะสินไห...ความเป็นไทยที่ถูกละเลย
  8. นิธิ เอียวศรีวงศ์. กรุงแตก พระเจ้าตากฯ และประวัติศาสตร์ไทย. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพฯ:มติชน. 2553, หน้า 178
  • Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.