รัฐปะลิส

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
Flag of Malaysia.svg
รัฐและดินแดนสหพันธ์ของมาเลเซีย
ﺮليس
Perlis
Bendera Perlis Lambang Perlis
ธงประจำรัฐ ตราประจำรัฐ
เพลงประจำรัฐ: อามีน อามีน ยา ร็อบบัลญะลีล
(Amin amin ya Rabaljalil)
แผนที่ Perlis
เมืองหลวง กังการ์
เมืองเจ้าผู้ครอง อาเรา
รัฐบาล Barisan Nasional
 - รายา สมเด็จพระราชาธิบดีตวนกู ซัยยิด ซีรอญุดดีน
 - มุขมนตรี Datuk Dr. Md Isa Sabu
 - ญี่ปุ่นรุกราน 1942 
 - เข้าร่วมสหพันธรัฐ 1948 
พื้นที่
 - รวม 810 km²
ประชากร
 - ปี 2010 245,636
 - ความหนาแน่น 303.25/km²
HDI  (2003) 0.785 (กลาง)
รหัสโทรศัพท์ 04
รหัสไปรษณีย์ 01xxx
เว็บไซต์: http://www.perlis.gov.my

ปะลิส (มาเลย์: Perlis, อักษรยาวี: فرليس) มีชื่อเต็มคือ เปอร์ลิสอินเดอรากายางัน (Perlis Indera Kayangan) เป็นรัฐที่เล็กที่สุดในมาเลเซียอยู่ทางตอนเหนือสุดของคาบสมุทรมาเลเซีย และติดชายแดนประเทศไทย

ประชากรของรัฐมีจำนวน 198,335 คน ในปี 2543 ในจำนวนนี้เป็นชาวมาเลย์ประมาณ 166,200 คนหรือร้อยละ 78, ชาวจีน 24,000 คนหรือร้อยละ 17, ชาวอินเดีย 3,700 คน และอื่น ๆ 5,400 คน) เมืองหลวงของรัฐปะลิสคือ กังการ์ เมืองที่เป็นที่ประทับของเจ้าผู้ครองนครคืออาเรา นอกจากนี้เมืองการค้าสำคัญบริเวณชายไทย-มาเลเซียคือปาดังเบซาร์ ส่วนเมืองท่าของรัฐซึ่งเป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองของรัฐคือกัวลาปะลิส

ประวัติ[แก้]

ปะลิสเดิมเป็นส่วนหนึ่งของเมืองไทรบุรี แม้ว่าบางครั้งจะอยู่ภายใต้การปกครองของสยามหรืออะเจะห์ก็ตาม หลังจากสยามปราบไทรบุรีได้ในปี พ.ศ. 2364 (ค.ศ. 1821) อังกฤษก็รู้สึกว่าผลประโยชน์ของตนในเมืองเประถูกคุกคาม

ผลทำให้ในปี พ.ศ. 2369 (ค.ศ. 1826) เกิดข้อตกลงระหว่างสยามและสองรัฐมลายูในนามของเจ้าผู้ครองนคร ในสนธิสัญญาเบอร์นีได้เนรเทศสุลต่านอาห์มัด ตาจุดดิน ออกจากตำแหน่งเจ้าผู้ครองนครไทรบุรี ไม่สามารถกลับเข้ามาปกครองได้อีกจนกระทั่งปี พ.ศ. 2385 (ค.ศ. 1842) โดยยอมรับอำนาจของสยามในที่สุด

แต่อย่างไรก็ตาม จากความไม่ไว้วางใจของสยามในตัวเจ้าผู้ครองนคร ทำให้สยามแยกไทรบุรีออกเป็นสี่ส่วนขึ้นตรงต่อกรุงเทพมหานคร ได้แก่ สตูล ปะลิส ไทรบุรี และกุบังปาสู

ซัยยิด ฮุสเซน ญะมาลุลลัยล์ ผู้มีพื้นเพมาจากอำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา ซึ่งเป็นหลานของสุลต่านไทรบุรี ได้กลายเป็นรายาองค์แรกของเมืองปะลิส ผู้สืบสกุลของรายาองค์นี้ยังคงปกครองปะลิส แต่เป็นในฐานะรายา แทนที่ฐานะสุลต่าน

ต่อมา สนธิสัญญาอังกฤษ-สยาม ค.ศ. 1909 บังคับให้สยามต้องสละเมืองปะลิสให้กับอังกฤษ พร้อม ๆ กับเมืองไทรบุรี เมืองกลันตัน และเมืองตรังกานู โดยอังกฤษได้แต่งตั้งผู้แทนของอังกฤษขึ้นในเมืองอาเรา

เศรษฐกิจ[แก้]

เศรษฐกิจของรัฐส่วนใหญ่เป็นด้านเกษตรกรรม เช่น ข้าว น้ำตาล และการประมงเป็นสำคัญ ส่วนด้านอุตสาหรรมส่วนใหญ่เป็นอุตสาหกรรมขนาดกลางและขนาดเล็ก

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]