ภาษาบีซู

ภาษาบีซู
พูดใน:	ไทย จีน
จำนวนผู้พูด:	3,000 คน
ตระกูลภาษา:	จีน-ทิเบต  ตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า   ภาษากลุ่มพม่า-โลโล    ภาษากลุ่มโลโล     ภาษากลุ่มโลโลใต้      ภาษาบีซู
รหัสภาษา
ISO 639-1:	ไม่มี
ISO 639-2:
ISO 639-3:	bii
ส่วนหนึ่งของสารานุกรมภาษา

ภาษาบีซู (Bisu) หรือภาษามบีซู ภาษามีซู ภาษามีบีซู ภาษาเลาเมียน เป็นภาษาที่มีผู้พูดในประเทศจีนและประเทศไทย มีผู้พูดทั้งหมดราว 3,000 คน โดยในจีนมี 2,000 คน ( พ.ศ. 2542) โดยเป็นผู้ที่พูดได้ภาษาเดียว 500 คน พบบริเวณสิบสองปันนา (Xishuangbanna)ในยูนนานตะวันตกเฉียงใต้ หมู่บ้านเมงเจอ (Mengzhe) ในเขตเมงไฮ (Menghai County) ในหมู่บ้านของเขตจีงซีน (Jingxin) ฟูยัน (Fuyan) และนานยา (Nanya) ในเขตเมงเลีย (Menglian) และบางส่วนของเขตซีเมิง (Ximeng County)

ในประเทศไทยมีรายงานว่าพบผู้พูดภาษานี้ราว 1,000 คน (พ.ศ. 2530) โดยกระจายอยู่ทางเหนือของจังหวัดลำปาง ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเชียงใหม่ ส่วนมากเป็นชาวเขานับถือศาสนาพื้นเมือง อัตราการรู้หนังสือภาษาแม่ต่ำกว่า 1% อัตราการรู้หนังสือภาษาที่สองต่ำกว่า 5% อาจมีผู้พูดภาษานี้อยู่ในพม่าและลาวด้วย

จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า สาขา พม่า-โลโล สาขาย่อยโลโล ภาษานี้มีความใกล้เคียงกับภาษามปี ภาษาปเยนและภาษาผู้น้อย ความแตกต่างของแต่ละสำเนียงขึ้นกับอิทธิพลของภาษากลุ่มกะไดและคำยืมจากภาษาละหู่ รากศัพท์มีความคล้ายคลึงกับภาษาฮานี 36% ภาษาละหู่ 32% และภาษาลิซู 31%

ผู้พูดภาษานี้ในจีนกำลังเปลี่ยนไปใช้ภาษาละหู่หรือภาษากะได ส่วนใหญ่ใช้ในหมู่ผู้ใหญ่ และเด็กใช้ภาษานี้กับผู้ใหญ่ ผู้พูดภาษานี้ในจีน 80% พูดภาษาละหู่ ภาษากะได หรือภาษาจีนได้ด้วย และมี 10% ที่พูดภาษาเหล่านี้ได้ทั้งหมดรวมทั้งภาษาฮานี

การเรียงประโยคเป็นแบบประธาน-กริยา-กรรม โครงสร้างพยางค์เป็นแบบง่ายๆ มีเสียงวรรณยุกต์สามเสียง

อ้างอิง

• Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.