ภาษาหมิ่นใต้
| บทความนี้หรือส่วนนี้ควรแยกออกเป็นบทความใหม่ชื่อ ภาษาฮกเกี้ยน บทความนี้อาจกำลังดำเนินการแยกอยู่ เพื่อความสมบูรณ์ของบทความ จะทำการลบส่วนที่แยกออก ก็ต่อเมื่อได้ทำการแยกออกจากบทความโดยสมบูรณ์แล้วเท่านั้น (อภิปราย) |
| ภาษาหมิ่นใต้/หมิ่นหนาน 閩南語 / 闽南语 Bân-lâm-gú |
||
|---|---|---|
| พูดใน: | จีน, ไต้หวัน มาเลเซีย, อินโดนีเซีย, สิงคโปร์, ฟิลิปปินส์,ไทย(บริเวณจังหวัดภูเก็ตและใกล้เคียง) และบริเวณอื่นๆ | |
| ภูมิภาค: | ทางใต้ของ มณฑลฝูเจี้ยน ; เขตเจ้าซัว-ซานตัว (เจ้าซาน) และคาบสมุทรเหลยซัว ใน มณฑลกวางตุ้ง; ส่วนใหญ่ในไต้หวันและ เกาะไหหลำ (ถ้ารวมภาษาไหหลำ) เมืองเฉาโจว(แต้จิ๋ว)มณฑลกวางตุ้ง | |
| จำนวนผู้พูด: | 49 ล้านคน | |
| อันดับ: | 21 (ถ้ารวมภาษาไหหลำ) | |
| ตระกูลภาษา: | จีน-ทิเบต ภาษาจีน ภาษาหมิ่น ภาษาหมิ่นใต้/หมิ่นหนาน |
|
| สถานะทางการ | ||
| ภาษาทางการใน: | None ( สำเนียงหนึ่งเป็นภาษาประจำชาติของไต้หวัน เรียก ภาษาไต้หวัน [1]) | |
| ผู้วางระเบียบ: | None (จีน) กระทรวงศึกษาธิการและองค์กรเอกชน (ใน ไต้หวัน) | |
| รหัสภาษา | ||
| ISO 639-1: | zh | |
| ISO 639-2: | chi (B) | zho (T) |
| ISO 639-3: | nan | |
| หมายเหตุ: บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากลปรากฏอยู่ คุณอาจต้องการไทป์เฟซที่รองรับยูนิโคดเพื่อการแสดงผลที่สมบูรณ์ | ||
ภาษาหมิ่นใต้, ภาษาหมิ่นหนาน เป็นสำเนียงของภาษาจีน ใช้พูดทางใต้ ของมณฑลฝูเจี้ยน และบริเวณใกล้เคียง และโดยลูกหลานของผู้อพยพจากบริเวณนี้เข้าไปยังบริเวณอื่นๆทั่วโลก โดยทั่วไปภาษาหมิ่นใต้เป็นชื่อเรียกโดยชาวจีนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สำเนียงหนึ่งในภาษานี้เรียกภาษาไต้หวัน อยู่ในกลุ่มภาษาหมิ่น ของภาษาจีน โดยปกติไม่สามารถเข้าใจกันได้กับภาษาหมิ่นตะวันออก ภาษาจีนกวางตุ้ง และภาษาจีนกลาง
เนื้อหา |
ภาษาหมิ่นใต้ [แก้]
ภาษาหมิ่นใต้ใช้พูดทางใต้ของมณฑลฝูเจี้ยนและทางตะวันออกของมณฑลกวางตุ้ง รวมทั้งเกาะไหหลำ สำเนียงฮกโลของภาษานี้ถือเป็นภาษาประจำชาติของไต้หวันเรียกภาษาไต้หวัน ผู้พูดภาษาหมิ่นใต้มีมากในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ทั้งใน ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ มาเลเซีย อินโดนีเซีย และ ไทย ภาษาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนหนึ่งมาจากเขตเจ้าซานในกวางตุ้งและพูดภาษาหมิ่นใต้สำเนียงแต้จิ๋ว นอกจากนี้ภาษาหมิ่นใต้ยังเป็นภาษาแม่ของชาวจีนในฟิลิปปินส์อีกราว 98.5 % ซึ่งพูดสำเนียงลันนัง ประเทศไทยพูดกันมากในจังหวัดภูเก็ตและบริเวณโดยรอบ ซึ่งพูดสำเนียง ปีนังฮกเกี้ยน เป็นสำเนียงที่พูดในปีนัง ซึ่งเดิมเป็นสำเนียงของเมืองฉวนโจว และ เป็นต้นภาษาทำให้เกิดภาษาไทยบ้าบ๋าภูเก็ต ซึ่งมีคำยืมในภาษาหมิ่นใต้ (สำเนียงจวนโจว) จำนวนมาก
ความแตกต่างของภาษา [แก้]
ภาษาหมิ่นใต้ไม่มีรูปแบบมาตรฐาน ผู้พูดภาษานี้จะเรียนการอ่านภาษาจีนกลางในโรงเรียน ไม่มีการพัฒนาระบบการเขียนเป็นของตนเอง จนในปัจจุบันจึงมีการพัฒนาระบบการเขียนที่เป็นมาตรฐานคือใช้อักษรจีนและอักษรโรมัน
- อักษรจีนใช้ตามแบบภาษาจีนกลาง แต่มีการเพิ่มอักษรบางตัวที่ใช้เฉพาะภาษาหมิ่นใต้ ใช้ในจีน ไต้หวัน สิงคโปร์ และบริเวณอื่นๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
- อักษรโรมัน ใช้กับภาษาไต้หวันพัฒนาขึ้นโดยมิชชันนารีคณะเพรสไบทีเรียนในประเทศจีน และปรับปรุงต่อมาโดยมิชชันนารีในไต้หวัน เริ่มเป็นที่แพร่หลายเมื่อประมาณ พ.ศ. 2433 การใช้อักษรโรมันผสมกับอักษรจีนมีให้เห็นบ้างแต่ไม่เป็นที่นิยมมากนัก เอกสารที่เขียนด้วยภาษาหมิ่นใต้รุ่นแรก ๆ เขียนเมื่อ พ.ศ. 2109 ในสมัยราชวงศ์หมิง
พยัญชนะ [แก้]
มีพยัญชนะ 19 เสียง เป็นตัวสะกดได้ 9 เสียง สระมี 12 เสียง ไม่มีความแตกต่างระหว่างสระเสียงสั้นกับสระเสียงยาว วรรณยุกต์มี 5 เสียง
ไวยากรณ์ [แก้]
เรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม ไม่มีการผันคำกริยาตามกาล
สำเนียงในภาษาหมิ่นหนาน [แก้]
สำเนียงฮกโล๋ (ฮกเกี้ยน) [แก้]
เป็นสำเนียงหลักในภาษาหมิ่นหนาน ยังแตกออกเป็นอีกหลายสำเนียงย่อยในแต่ละท้องถิ่น เป็นภาษาที่พูดกันในบริเวณทางตอนใต้ของมณฑลฮกเกี้ยน
- สำเนียงฉวนโจว
- ปีนังฮกเกี้ยน
- ลันนัง
- มลายูฮกเกี้ยนตะวันออก
- สิงคโปร์ฮกเกี้ยน
- ฮกเกี้ยนถิ่นกัวลาลัมเปอร์
- สำเนียงเซียะเหมิน
- ไต้หวันฮกเกี้ยน
สำเนียงแต้จิ๋ว [แก้]
เป็นสำเนียงที่พูดกันในเมืองโฉวได้รับอิธิพลจากสำเนียงฮกโล๋
สำเนียงไหหนาน [แก้]
ตารางเทียบ [แก้]
| ไทย | อักษรจีน | ท้องถิ่น | Pe̍h-ōe-jī | IPA | Teochew Peng'Im |
|---|---|---|---|---|---|
| สอง | 二 | เฉี่ยนโจว, ไทเป | lī | li˧ | no6, ri6 (nõ˧˥, zi˧˥)[2] |
| เซียะเหมิน, จั่งโจว, ไถ่หนาน, ภูเก็ต, ปีนัง | jī | dzi˧ | |||
| ป่วย | 病 (生) | เฉี่ยนโจว, เซียะเหมิน, ไทเป | pīⁿ | pĩ˧ | bên7 (pẽ˩) |
| ไถ่หนาน, จั่งโจว, ภูเก็ต, ปีนัง | pēⁿ | pẽ˧ | |||
| ไข่ | 卵 (遠) | เฉี่ยนโจว, เซียะเหมิน, ไต้หวัน | nn̄g | nŋ˧ | neng6 (nŋ˧˥) |
| Zhangzhou | nūi | nui˧ | |||
| ตะเกียบ | 箸 (豬) | Quanzhou | tīr | tɯ˧ | de7 (tɤ˩) |
| Xiamen | tū | tu˧ | |||
| Zhangzhou, Taiwan | tī | ti˧ | |||
| รองเท้า | 鞋 (街) | ||||
| Quanzhou, Xiamen, Taipei | uê | ue˧˥ | |||
| Zhangzhou, Tainan | ê | e˧˥ | |||
| หนัง | 皮 (未) | Quanzhou | phêr | pʰə˨˩ | puê5 (pʰue˩) |
| Xiamen, Taipei | phê | pʰe˨˩ | |||
| Zhangzhou, Tainan | phôe | pʰue˧ | |||
| ไก่ | 雞 (細) | Quanzhou, Xiamen | koe | kue | koy |
| Zhangzhou, Taiwan | ke | ke | |||
| ไฟ | 火 (過) | Quanzhou | hə | hə | huéh |
| เซียะเหมิน | hé | he | |||
| เฉี่ยนโจว, ไต้หวัน, ภูเก็ต, ปีนัง | hoé | hue | |||
| ความคิด | 思 | Quanzhou | sy | sɯ | siuh |
| Xiamen, Taipei | su | su | |||
| Zhangzhou, Tainan | si | si |
อ้างอิง [แก้]
- ขวัญจิต ศศิวงศาโรจน์. สารานุกรมกลุ่มชาติพันธุ์:ฮกเกี้ยน. สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท. 2543
|
|||||||||||||||||||||||