ภาษาแสก

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ภาษาแสก
ภาษาแม่ใน ประเทศลาวและจังหวัดนครพนม ประเทศไทย
ตระกูลภาษา
ไท-กะได
รหัสภาษา
ISO 639-3

ภาษาแสก เป็นภาษาตระกูลไท-กะไดที่ใช้พูดบริเวณสองฝั่งแม่น้ำโขงในประเทศลาวและจังหวัดนครพนม ประเทศไทย ผู้พูดภาษานี้เหลือน้อยเพราะคนรุ่นใหม่หันไปพูดภาษาลาวและภาษาไทยถิ่นอีสานมากขึ้น

ตัวอย่าง[แก้]

ภาษาแสก จะอยู่ในตระกูลภาษาไท-กะได แต่ก็ได้มีการปะปนกับภาษาเวียดนามบางคำจึงมีลักษณะแตกต่างไปจากภาษาอีสานทั่วไป เช่น

  • จู้ = น้ำนม
  • อุ้นจ๊ก = คนดี
  • หอก = สามี
  • พา = ภรรยา
  • เค้า = สะพาน
  • ดังกึ๊น = กลางคืน
  • ดังแง้น = กลางวัน
  • สู่ = วิง
  • เหล่าก๊าว = เหม็นสาบ
  • เกดเทรา = ปวดหัว
  • เกดทุ่ง = ปวดท้อง
  • หล่อน = อร่อย
  • ห่อยผลั่ม = หวีผม
  • โคกโร้ย = ภูเขา
  • ลุ้ย = ลาก