ภาษาเขิน
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
| ภาษาเขิน | ||
|---|---|---|
| พูดใน: | รัฐฉาน ประเทศพม่า ประเทศไทยตอนเหนือ |
|
| จำนวนผู้พูด: | 120,855 คน | |
| ตระกูลภาษา: | ไท-กะได ภาษากลุ่มคำ-ไท ภาษากลุ่มเบ-ไท ภาษากลุ่มไต-แสก ภาษาเขิน |
|
| ระบบการเขียน: | อักษรเขิน | |
| รหัสภาษา | ||
| ISO 639-1: | ไม่มี | |
| ISO 639-2: | ||
| ISO 639-3: | kkh | |
| หมายเหตุ: บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากลปรากฏอยู่ คุณอาจต้องการไทป์เฟซที่รองรับยูนิโคดเพื่อการแสดงผลที่สมบูรณ์ | ||
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมภาษา |
||
ภาษาเขิน หรือภาษาขึน (Khün) (บ้างก็ว่าไทเขินหรือไทขึน) มีผู้พูดทั้งสิ้น 120,855 คน พบใน ส่วนใหญ่อยู่ในเชียงตุง รัฐฉาน ประเทศพม่า ประมาณ 114,574 คน (พ.ศ. 2543) พบในประเทศไทย 6,281 คน (พ.ศ. 2543) ในจังหวัดเชียงใหม่ เชียงราย ใกล้เคียงกับภาษาไทลื้อและภาษาไทเหนือ เขียนด้วยอักษรเขินที่มีลักษณะคล้ายอักษรล้านนา[1] จัดอยู่ในตระกูลภาษาไท-กะได ภาษากลุ่มคำ-ไท สาขาเบ-ไท สาขาย่อยไต-แสก
อ้างอิง [แก้]
- ↑ ไทขึน (ไทเขิน)(Tai Kheun) การศึกษาชนชาติไทเขิน ตอนที่ 1 ภาพรวม
- Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
บทความเกี่ยวกับภาษานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยเพิ่มข้อมูล ดูเพิ่มที่ สถานีย่อย:ภาษา
