ฟุตบอลในโอลิมปิก

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สัญลักษณ์กีฬาฟุตบอลในโอลิมปิก

กีฬาฟุตบอลในโอลิมปิก (Football) การแข่งขันฟุตบอลโอลิมปิกเริ่มขึ้น 1900 โดยกำหนดให้นักกีฬามาจากนักฟุตบอลสมัครเล่น เริ่มแรกอังกฤษได้เหรียญทองในปี 1900 1908 และ 1912 หลังจากนั้นก็ไม่ได้เหรียญทองอีกเลย ฮังการีเคยครองเหรียญทองปี 1964 และ 1968 โดยทำสถิติชนะรวด 18 นัด อุรุกวัยก็เป็นอีกทีมที่ชนะสองครั้งติดต่อกันในปี 1924 และ 1928 ในปี 1996 ไนจีเรียสามารถครองเหรียญทองได้ ส่วนฟุตบอลหญิงในกีฬาโอลิมปิกเริ่มมีขึ้นในปี 1996 ที่สหรัฐอเมริกา และเจ้าภาพก็ได้ครองเหรียญทองเป็นประเทศแรก

ในปี 1984 คณะกรรมการโอลิมปิกสากลอนุญาตให้นักกีฬาอาชีพลงแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกได้ ดังนั้นกีฬาฟุตบอลจึงเปลี่ยนกฎให้นักกีฬาอาชีพลงเล่นได้ โดยมีข้อบังคับว่า ทีมชายจะต้องมีอายุต่ำกว่า 23 ปี และอนุญาตให้แต่ละทีมมีผู้เล่นที่อายุเกินได้ 3 คนเท่านั้นจากจำนวนรายชื่อผู้เล่น 18 คน ที่ส่งมา ส่วนฟุตบอลหญิงมีกฎบังคับว่า ผู้เล่นต้องมีอายุไม่ต่ำกว่า 16 ปี

กีฬาฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 มีการแข่งขันช่วงระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2555 โดยมี 2 เหรียญทองสำหรับกีฬาชนิดนี้ ซึ่งมอบให้แก่ผู้ชนะเลิศในการแข่งขัน 2 ประเภท คือ ฟุตบอลชาย (อายุไม่เกิน 23 ปี)และ ฟุตบอลหญิง (ไม่จำกัดอายุ)

ระบบการแข่งขัน[แก้]

  • ทีมชาย: แบ่งเป็น 4 กลุ่ม กลุ่มละ 4 ทีม โดยเอาอันดับ 1 และ 2 ของแต่ละกลุ่ม ผ่านเข้ารอบต่อไป
  • ทีมหญิง: แบ่งเป็น 3 กลุ่ม กลุ่มละ 4 ทีม โดยเอาอันดับ 1 และ 2 ของแต่ละกลุ่ม และอันดับ 3 อีก 2 ทีม ที่ดีที่สุดใน 4 กลุ่ม ผ่านเข้ารอบต่อไป
  • จำนวนนัดที่แข่งขัน: ทีมชาย 32 นัด - ทีมหญิง 26 นัด

สนามที่ใช้แข่งขัน[แก้]

ลอนดอน แมนเชสเตอร์
สนามกีฬาเวมบลีย์ โอลด์แทรฟฟอร์ด
ความจุ: 90,000 คน ความจุ: 76,212 คน
เวมบลีย์ 22 สิงหาคม 2550 โอลด์แทรฟฟอร์ด 20 สิงหาคม 2549
คาร์ดิฟฟ์ นิวคาสเซิล
มิลเลนเนียมสเตเดียม เซนต์เจมส์ปาร์ก
ความจุ: 74,500 คน ความจุ: 52,387 คน
มิลเลนเนียมสเตเดียม 5 กุมภาพันธ์ 2552 เซนต์เจมส์ปาร์ก 21 สิงหาคม 2551
กลาสโกว์ คอเวนทรี
แฮมป์เด็นปาร์ก สนามกีฬาซิตีออฟคอเวนทรี
ความจุ: 52,103 คน ความจุ: 32,500 คน
แฮมป์เด็นปาร์ก 18 กรกฎาคม 2547 ซิตีออฟคอเวนทรี 29 สิงหาคม 2548

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]