ชนะ ป.เปาอินทร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ชนะ ป.เปาอินทร์
ChaNa.jpg
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อจริง คูณ หมดมา
ฉายา แชมป์โลกจอมคาถา
วันเกิด 25 มีนาคม พ.ศ. 2509 (48 ปี)
สถานที่เกิด อำเภอหล่มสัก
จังหวัดเพชรบูรณ์
รุ่น มินิมัมเวท
ค่ายมวย ป.เปาอินทร์
แกแล็คซี่บ็อกซิ่งโปรโมชั่น
ผู้จัดการ พ.ต.ท.ประจวบ เปาอินทร์
นิวัฒน์ เหล่าสุวรรณวัฒน์
ผู้ฝึกสอน สมศักดิ์ แสนยากร
สถิติ
ชก 61
ชนะ 54
ชนะน็อก 19
แพ้ 4
เสมอ 3
ชนะ ถูกหมัดของ เคอิทาโร โฮชิโน แต่เมื่อครบ 12 ยก ชนะเป็นฝ่ายชนะคะแนน ได้เป็นแชมป์โลกสมัยที่ 2

ชนะ ป.เปาอินทร์ มีชื่อจริงว่า คูณ หมดมา เกิดเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2509 ที่บ้านเลขที่ 191 หมู่ 12 บ้านน้ำหลุม ตำบลบ้านกลาง อำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ เป็นบุตรชายของนายหำ และนางทองปาน หมดมา โดยเป็นน้องชายฝาแฝดของสงคราม ป.เปาอินทร์ แต่ชนะเกิดทีหลังด้วยความเชื่อของคนต่างจังหวัด จึงนับว่าเป็นพี่

ชนะ ป.เปาอินทร์ และสงครามได้เข้ามาอยู่ในสังกัดของนิวัฒน์ เหล่าสุวรรณวัฒน์ ได้ก็เมื่อนิวัฒน์ไปเที่ยวที่เพชรบูรณ์ และได้พบกับคู่แฝดนี้โดยบังเอิญ และหมายมั่นว่าจะปั้นให้เป็นแชมป์โลกคู่แฝดอีกคู่หนึ่งเหมือนเขาทราย-เขาค้อ แกแล็คซี่ ในอดีต

ชนะ ป.เปาอินทร์ เป็นนักมวยรูปร่างเล็ก ไม่มีที่เด็ดทีขาดอะไร แต่มีความทรหดและใจสู้ สามารถชกได้ตลอด 12 ยก โดยไม่หมดแรง ทำสถิติชนะรวดถึง 26 ครั้ง จึงได้มีโอกาสไปถึงแชมป์โลกถึงที่ประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2536 กับ ฮิเดยูกิ โอฮาชิ ผลปรากฏว่าชนะสามารถเอาชนะคะแนนไปได้ กลายเป็นแชมป์โลกคนที่ 18 ของประเทศไทย

ชนะป้องกันแชมป์ได้หลายต่อหลายครั้ง รวมทั้งเอาชนะคาร์ลอส มูริลโล่ นักมวยอันตรายชาวปานามาถึง 2 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ไปอย่างไม่มีใครคาดคิดด้วยการแพ้คะแนน 12 ยก แก่ โรเซนโด อัลวาเรซ นักมวยชาวนิการากัว ที่จังหวัดสระแก้ว ในปลายปี พ.ศ. 2538 ทั้ง ๆ ที่รูปแบบน่าจะออกเสมอกันมากกว่า อีกทั้งเป็นการชกในประเทศด้วย

จากนั้นชนะยังคงทุ่มเทให้กับการชก แม้อายุจะมากแล้ว ในที่สุดก้ได้มีโอกาสไปชิงแชมป์โลกอีกครั้งที่ประเทศญี่ปุ่น และได้เป็นแชมป์ในสมัยที่ 2 ด้วยการเอาชนะคะแนน เคอิทาโร โฮชิโน นักมวยสูงอายุด้วยกันชาวญี่ปุ่น แต่เมื่อป้องกันตำแหน่งแชมป์ครั้งแรก ชนะก็เสียแชมป์ทันทีเมื่อพบกับ ยูทากะ นิอิดะ นักมวยที่หนุ่มกว่าที่ประเทศญี่ปุ่นอีกเช่นเคย

ชนะ ป.เปาอินทร์ ได้รับฉายาจากแฟนมวยชาวไทยว่า "แชมป์โลกจอมคาถา" เนื่องจากมีรอยสักยันต์ที่กลางหลัง และก่อนชกพี่เลี้ยงจะบริกรรมคาถาให้ทุกครั้งเหมือนการชกมวยไทย

ปัจจุบัน ชนะมีกิจการร้านขายข้าวสารอยู่ที่อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี มีความเป็นอยู่ตามอัตภาพ

มีสถิติการชกทั้งหมด 61 ครั้ง ชนะ 54 (น็อค 19) เสมอ 3 แพ้ 4

เกียรติประวัติ[แก้]

  • แชมป์ประเทศไทยรุ่นมินิฟลายเวท (2531 - 2535)
    • ชิง, 19 ตุลาคม 2531 ชนะคะแนน เด็ด ดอนเจดีย์
  • แชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBA สมัยที่ 1 (2536 - 2538)
  • แชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBA สมัยที่ 2 (2544)
    • ชิง, 16 เมษายน 2544 ชนะคะแนน เคอิทาโร โฮชิโน (ญี่ปุ่น) ที่ แปซิฟิกโก โยโกฮามา จ.คันนะกาวา
    • เสียแชมป์, 25 สิงหาคม 2544 แพ้คะแนน ยูทากะ นิอิดะ (ญี่ปุ่น) ที่ แปซิฟิกโก โยโกฮามา จ.คันนะกาวา[1]
  • เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
  • ชิงแชมป์โลกเฉพาะกาลรุ่นมินิมัมเวท WBA 31 มกราคม 2547 แพ้คะแนน ฮวน ลันดาเอต้า (ธงของประเทศเวเนซุเอลา เวเนซุเอลา) ที่ เอลโปลิโด กรุงคารากัส
    • ชิงแชมป์โลกเฉพาะกาลรุ่นมินิมั่มเวท WBA 5 พฤษภาคม 2547 เสมอกับ ฮวน ลันดาเอต้า (เวเนซูเอลา)ที่ เวทีราชดำเนิน[2]

อ้างอิง[แก้]

  1. เทปการชกชิงแชมป์โลกของ ชนะ ป.เปาอินทร์ V.S. ยูทากะ นิอิดะ
  2. นิตยสารคนเด็ดฉบับพิเศษ, 22 แชมป์โลกชาวไทย โดย สุพจน์ ชีรานนท์