ภาษาจีนมาตรฐาน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก Standard Chinese)
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ภาษาจีนมาตรฐาน
Modern Standard Mandarin
普通话 / 普通話 Pǔtōnghuà
国语 / 國語 Guóyǔ
华语 / 華語 Huáyǔ
ประเทศที่มีการพูด จีน, ไต้หวัน, สิงคโปร์
จำนวนผู้พูด unknown (has begun acquiring native speakers cited 1988, 2014)[1][2]
L2 speakers: 7% of China (2014)[3][4]
ตระกูลภาษา
รูปแบบก่อนหน้า
Middle Mandarin
  • ภาษาจีนมาตรฐาน
ระบบการเขียน Traditional Chinese
Simplified Chinese
Mainland Chinese Braille
Taiwanese Braille
Two-Cell Chinese Braille
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ
ผู้วางระเบียบ National Language Regulating Committee (China)[5]
National Languages Committee (Taiwan)
Promote Mandarin Council (Singapore)
Chinese Language Standardisation Council (Malaysia)
รหัสภาษา
ISO 639-3
ISO 639-6 goyu (Guoyu)
huyu (Huayu)
cosc (Putonghua)
Official Chinese language in the World.svg
ประเทศที่ใช้ภาษาจีนมาตรฐานเป็นภาษาราชการ
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด

ภาษาจีนมาตรฐาน (อังกฤษ: Standard Chinese) หรือ ผู่ทงฮฺว่า (จีน: 普通话/普通話; พินอิน: Pǔtōnghuà; "ภาษาสามัญ") เป็นภาษามาตรฐานซึ่งเป็นภาษาราชการเพียงหนึ่งเดียวของทั้งประเทศจีนและประเทศไต้หวัน ทั้งยังเป็นหนึ่งในภาษาราชการทั้งสี่ของประเทศสิงคโปร์ ภาษาจีนมาตรฐานออกเสียงตามสำเนียงเป่ย์จิง (北京話) ใช้คำศัพท์ตามสำเนียงกลาง และใช้ไวยากรณ์ตามภาษาจีนที่ใช้เขียนในชีวิตประจำวัน (written vernacular Chinese)

ภาษาจีนมาตรฐานมีวรรณยุกต์เช่นเดียวกับภาษาจีนแบบอื่น ๆ เมื่อเทียบกับภาษาจีนที่ใช้ในตอนใต้แล้ว ภาษาจีนมาตรฐานมีพยัญชนะต้นมากกว่า แต่มีสระ พยัญชนะท้าย และวรรณยุกต์ น้อยกว่า นอกจากนี้ ภาษาจีนมาตรฐานยังเน้นหัวเรื่อง (topic-prominent) และเรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม

ภาษาจีนมาตรฐานนั้นใช้อักษรแบบเต็มหรือแบบย่อเขียนก็ได้ ส่วนการถอดเป็นอักษรโรมันนั้นใช้อักษรพินอินแบบฮั่น

อ้างอิง[แก้]