รอยัลรัมเบิล (2011)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
รอยัลรัมเบิล (2011)
Royal Rumble (2011)
โปสเตอร์หรือสัญลักษณ์ของ รอยัลรัมเบิล (2011).
Promotional poster featuring various WWE Superstars
เพลงประจำ "Living in a Dream" โดย Finger Eleven [1]
ข้อมูล
สมาคม เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์
วันที่ แม่แบบ:Country data อเมริกา 30 มกราคม ค.ศ. 2011
ไทย ทรูวิชั่นส์ 13 กุมภาพันธ์ 2011 [2]
สถานที่ ทีดี การ์เดน
เมือง บอสตัน, แมสซาชูเซตส์
ลำดับเหตุการณ์ดับเบิลยูดับเบิลยูอี เน็ตเวิร์ค
ทีแอลซี: เทเบิล แลดเดอร์ แอนด์ แชร์ (2010) รอยัลรัมเบิล (2011) อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2011)
ลำดับเหตุการณ์รอยัลรัมเบิล
รอยัลรัมเบิล (2010) รอยัลรัมเบิล (2011) รอยัลรัมเบิล (2012)

รอยัลรัมเบิล (2011) เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพของเวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ หรือ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี จัดขึ้นหลังศึกทีแอลซี: เทเบิล แลดเดอร์ แอนด์ แชร์ (2010) วันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 2011 ในสนามทีดี การ์เดน ในเมือง บอสตัน, รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา ในรอยัลรัมเบิลปีนี้ได้มีการเพิ่มจำนวนนักมวยปล้ำจากทั้งหมด 30 คน เป็น 40 คน

สำหรับประเทศไทย ศึกรอยัลรัมเบิล (2011) มีออกอากาศทาง ทรูวิชั่นส์ ช่อง ทรูสปอร์ต ในวันอาทิตย์ที่ 13 กุมภาพันธ์ 2011 ซึ่งช้ากว่าสหรัฐอเมริกาถึง 2 สัปดาห์

เบื้องหลัง[แก้]

ในศึกรอว์ที่ผ่านมาได้มีการคัดเลือกนักมวยปล้ำ ในแมทช์กรงเหล็ก เพื่อที่จะเป็นผู้ท่าชิงอันดับ 1 ที่จะไปชิงแชมป์ WWE กับ เดอะ มิซ มีนักมวยปล้ำที่เข้าร่วมการแข่งขันอยู่ 3 คน ได้แก่ เวด บาร์เร็ตต์ , คิง เชมัส และ แรนดี ออร์ตัน ผลปรากฏว่า แรนดี ออร์ตัน ชนะและได้เป็นผู้ท่าชิงอันดับ 1 ที่จะไปชิงแชมป์ WWE กับ เดอะ มิซ ในทางด้านของ เอดจ์ ซึ่งจะต้องป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ โดยถ้า เอดจ์ใช้ท่าสเปียร์ ซิกก์เลอร์ ก็จะเป็นแชมป์ทันที ซึ่งก่อนหน้านี้ ในศึก สแมคดาวน์ ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ ก็ต้องเสีย แชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล ให้กับ โคฟี คิงส์ตัน แต่ในคืนเดียวกัน ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ ก็สามารถเอาชนะ บิ๊กโชว์, ดรูว์ แมคอินไตย์ และ โคดี โรดส์ ในแมตช์ 4 เส้า ได้เป็นผู้ท้าชิงอันดับ 1 ในการชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ เอดจ์

ผลการปล้ำ[แก้]

# แมทซ์การปล้ำ กำหนดการปล้ำ เวลา
1 เอดจ์ (c) ชนะ ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ (พร้อมด้วย วิคกี เกอร์เรโร) แมทซ์การปล้ำเดี่ยว ชิงWorld Heavyweight Championship โดยที่ เอดจ์ ถ้าใช้ท่า สเปียร์ จะเสียเข็มขัดทันที 20:48
2 เดอะ มิซ (c) (พร้อมด้วย อเล็กซ์ ไรลีย์) ชนะ แรนดี ออร์ตัน แมทซ์การปล้ำเดี่ยว เพื่อชิงแชมป์WWE Championship 19:52
3 อีฟ ทอร์เรส ชนะ นาตาเลีย (c), มิเชล แมคคูล และ เลย์ล่า แมทซ์การปล้ำสี่เส้า เพื่อชิงแชมป์WWE Divas Championship 05:13
4 อัลเบร์โต เดล รีโอ ชนะ แมตช์การปล้ำรอยัลรัมเบิล 40 คน โดยจับเหวี่ยง ซานติโน่ มาเรลล่า เป็นคนสุดท้าย ผู้ชนะจะได้รับสิทธิ์ในการชิงแชมป์WWE Championship หรือ แชมป์World Heavyweight Championship ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 27 01:09:14
(c) – หมายถึงเจ้าของเข็มขัดแชมป์ก่อนเริ่มแข่ง

แมตช์การปล้ำรอยัลรัมเบิล[แก้]

นักมวยปล้ำ 2 คนแรก ที่เข้ามาในแมตช์นี้ คือ ซีเอ็ม พังก์ และ แดเนียล ไบรอัน ตารางนี้ คือลำดับนักมวยปล้ำที่เข้าแข่งขัน ทั้ง 40 คน และผู้ที่โดนเหวี่ยงออก

รายชื่อผู้ที่เข้าร่วมแมตช์ รอยัลรัมเบิล 40 คน[แก้]

ออกมาคนที่ รายชื่อ ค่าย ถูกเหวี่ยงออกเป็นคนที่ ถูกเหวี่ยงออกโดย เวลาที่ถูกเหวี่ยง สถิติกำจัด
1 CM Punk Raw 21 John Cena 35:21 7
2 Daniel Bryan Raw 8 CM Punk 20:55 2
3 Justin Gabriel SD 1 Daniel Bryan 00:58 0
4 Zack Ryder Raw 2 Daniel Bryan 00:43 0
5 William Regal Raw 3 Ted DiBiase 04:10 0
6 Ted DiBiase Raw 7 Michael McGillicutty & Husky Harris 12:16 1
7 John Morrison Raw 10 CM Punk, David Otunga, Michael McGillicutty & Husky Harris 13:24 0
8 Yoshi Tatsu Raw 5 Mark Henry 05:35 0
9 Husky Harris Raw 15 The Great Khali 15:48 3
10 Chavo Guerrero SD 4 Mark Henry 02:01 0
11 Mark Henry Raw 11 CM Punk, David Otunga, Michael McGillicutty & Husky Harris 07:04 2
12 JTG SD 6 Michael McGillicutty 01:48 0
13 Michael McGillicutty Raw 20 John Cena 15:07 4
14 Chris Masters SD 9 CM Punk 01:58 0
15 David Otunga Raw 19 John Cena 11:56 2
16 Tyler Reks SD 12 CM Punk 00:34 0
17 Vladimir Kozlov Raw 13 CM Punk 00:40 0
18 R-Truth Raw 14 01:02 0
19 The Great Khali Raw 16 Mason Ryan 01:17 1
20 Mason Ryan Raw 18 John Cena 04:32 2
21 Booker T Legend 17 Mason Ryan 01:08 0
22 John Cena Raw 36 The Miz[1] 34:17 7
23 Hornswoggle SD 24 Sheamus 09:39 0
24 Tyson Kidd Raw 22 John Cena 00:53 0
25 Heath Slater SD 23 John Cena 00:57 0
26 Kofi Kingston SD 31 Randy Orton 26:04 1
27 Jack Swagger SD 25 Rey Mysterio 04:41 0
28 Sheamus Raw 32 Randy Orton 20:49 1
29 Rey Mysterio SD 35 Wade Barrett 22:34 2
30 Wade Barrett SD 37 Randy Orton 21:23 2
31 Dolph Ziggler SD 27 Big Show 07:12 0
32 Diesel Legend 26 Wade Barrett 02:45 0
33 Drew McIntyre SD 29 Big Show 04:46 0
34 Alex Riley Raw 28 John Cena & Kofi Kingston 02:50 0
35 Big Show SD 30 Ezekiel Jackson 01:30 2
36 Ezekiel Jackson SD 33 Kane 07:14 1
37 Santino Marella Raw 39 Alberto Del Rio 12:54 0
38 Alberto Del Rio SD Winner 09:33 2
39 Randy Orton Raw 38 Alberto Del Rio 08:18 3
40 Kane SD 34 Rey Mysterio 01:36 1

^  The Miz was not a participant in the Royal Rumble match.

เกร็ดความรู้[แก้]

  • ในปี 2011 เป็นครั้งแรกที่ได้มีการเพิ่มจำนวนนักมวยปล้ำจากทั้งหมด 30 คน เป็น 40 คน

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]