ชิงงน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

นิกายชิงงน (ญี่ปุ่น: 真言宗, Shingon-shū) เป็นนิกายหนึ่งของศาสนาพุทธในประเทศญี่ปุ่นสายวัชรยาน ที่มีต้นกำเนิดในประเทศอินเดีย ต่อมาพระภิกษุชาวอินเดีย เช่น พระวัชรโพธิ พระอโมฆวัชระ ได้นำจากมาเผยแผ่ในประเทศจีนตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง และพระคูไกชาวญี่ปุ่นนำมาเผยแผ่ในประเทศญี่ปุ่นเป็นครั้งแรก

คำว่า ชิงงน เขียนด้วยอักษรจีนเป็น 真言 (zhēnyán),[1]ซึ่งเป็นการถอดเสียงคำว่า มันตระ ในภาษาสันสกฤต[2]

ความสัมพันธ์กับวัชรยาน[แก้]

เมื่อพุทธศาสนาสายคุยหยานเข้าสู่ประเทศญี่ปุ่น ในประเทศอินเดียคุยหยานก็ยังอยู่ในระยะเริ่มแรกเช่นกัน จึงยังไม่มีคำว่า วัชรยาน ใช้เป็นชื่อสายในขณะนั้น[3] แต่เรียกว่า มนตรยาน เป็นหลัก ศาสตราจารย์พอล วิลเลียมส์ มีความเห็นว่าควรเรียกพุทธศาสนาสายคุยหยานระยะแรกว่า มนตรยาน จะถูกต้องเหมาะสมกว่า[3]

อ้างอิง[แก้]

  1. "Zhēnyán".
  2. Kiyota, Minoru (1987). "Shingon Mikkyō's Twofold Maṇḍala: Paradoxes and Integration". Journal of the International Association of Buddhist Studies. 10 (1): 91–92. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 January 2014.
  3. 3.0 3.1 Williams, Paul, and Tribe, Anthony. Buddhist Thought: A Complete Introduction to the Indian Tradition. 2000. p. 271