เปียงยาง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
Pyongyang
평양
  transliteration(s)
 - ฮันกึล 평양직할시
 - ฮันจา 直轄市
 - McCune-Reischauer P'yŏngyang Chikhalsi
 - Revised Romanization Pyeongyang Jikhalsi
เปียงยาง
เปียงยาง
แผนที่ที่ตั้งของกรุงเปียงยาง
แผนที่ที่ตั้งของกรุงเปียงยาง
พิกัดภูมิศาสตร์: 39°1′10″N 125°44′17″E / 39.01944°N 125.73806°E / 39.01944; 125.73806
ประเทศ ธงชาติของเกาหลีเหนือ เกาหลีเหนือ
ภูมิภาค พยองอัน
ก่อตั้ง ค.ศ. 1122
การปกครอง
 - ผู้นำ คิม จองอึน
เนื้อที่
 - ทั้งหมด 3,194 กม.²  (1,233.2 ไมล์²)
ความสูงเหนือระดับน้ำทะเล 27 ม. (89 ฟุต)
ประชากร (2008)
 - รวม 2,581,076 [1]
 - ภูมิภาค พยองอัน

เปียงยาง (เกาหลี: 평양) คือเมืองหลวงของประเทศเกาหลีเหนือ เป็นเขตแหล่งเศรษฐกิจที่สำคัญที่สุดของประเทศเกาหลีเหนือ ในอดีตนั้นเคยเป็นเมืองหลวงของหลายอาณาจักร เช่น ใน 2333 ปีก่อนคริสต์ศักราชนั้นเคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโกโชซอน ในสมัยนั้นมีชื่อว่า เมืองวังกอมซอง ในปี ค.ศ. 427 ได้เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโคกูรยอจึงมีชื่อว่าเมืองเปียงยาง จนถึงปี ค.ศ. 668 อาณาจักรโกคูรยอล่มสลายลงเปียงยางจึงไม่ได้เป็นเมืองหลวง เมืองเปียงยางมีอายุ ประมาณ 5,000 ปี ในปัจจุบันเป็นเมืองหลวงของประเทศเกาหลีเหนือ

เนื้อหา

ชื่อ[แก้]

หนึ่งในชื่อของเมืองเปียงยางที่ใช้กันมากมาย ริวกยอง (류경; 柳京) มีความหมายว่า "เมืองหลวงแห่งวิลโลว์" ซึ่งได้มาจากต้นวิลโลว์ และในทุกวันนี้ เป็นเมืองที่มีต้นวิลโลว์มากมาย นอกจากนี้ริวกยองก็ยังเป็นชื่อสิ่งก่อสร้างแห่งหนึ่งอีกด้วย สำหรับชื่ออื่นๆ ของเปียงยางนั้น ได้แก่ คิซอง , ฮวางซอง , รากรัง , ซอกยอง , โซโด , ฮอกยอง และ ชังงัน สำหรับช่วงอาณานิคม เมืองเปียงยางมีชื่อว่า เฮอิโจ

ประวัติศาสตร์[แก้]

ใน ค.ศ. 1955 นักโบราณคดีขุดพบหลักฐานของการดำรงชีวิตสมัยก่อนประวัติศาสตร์ ที่หมู่บ้านโบราณคดีที่ชื่อว่า คุมทาน-นิ (Kŭmtan-ni) ซึ่งอยู่ในขอบเขตของเปียงยาง ได้มาจากยุคเครื่องปั้นดินเผาชุลมุนและมูมุน[2]

2333 ปีก่อนคริสต์ศักราชนั้นเคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโกโชซอน ในสมัยนั้นมีชื่อว่า เมืองวังกอมซอง ในปี ค.ศ. 427 ได้เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโคกูรยอจึงมีชื่อว่าเมืองเปียงยาง จนถึงปี ค.ศ. 668 อาณาจักรโกคูรยอล่มสลายลงเปียงยางจึงไม่ได้เป็นเมืองหลวง เมืองเปียงยางมีอายุ ประมาณ 5,000 ปี

ภูมิศาสตร์[แก้]

แม่น้ำแทดง ไหลผ่านกลางกรุงเปียงยาง

เปียงยาง ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกตอนกลางของเกาหลีเหนือ มีแม่น้ำแทดงไหลผ่านใจกลางกรุง ไหลสู่อ่าวเกาหลี อุณหภูมิสูงสุดช่วงเดือนเมษายน - กันยายน อุณหภูมิต่ำสุดช่วงเดือนตุลาคม - เมษายน

ข้อมูลภูมิอากาศของกรุงเปียงยาง
เดือน ม.ค. ก.พ. มี.ค. เม.ย. พ.ค. มิ.ย. ก.ค. ส.ค. ก.ย. ต.ค. พ.ย. ธ.ค. ทั้งปี
อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) −0.8
(30.6)
2.4
(36.3)
8.9
(48)
17.1
(62.8)
22.6
(72.7)
26.7
(80.1)
28.6
(83.5)
28.9
(84)
24.7
(76.5)
18.2
(64.8)
9.4
(48.9)
1.7
(35.1)
15.7
(60.3)
อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย °C (°F) −10.7
(12.7)
−7.8
(18)
−1.8
(28.8)
4.9
(40.8)
10.9
(51.6)
16.5
(61.7)
20.7
(69.3)
20.5
(68.9)
14.3
(57.7)
6.7
(44.1)
−0.3
(31.5)
−7.2
(19)
5.6
(42.1)
หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) 12.2
(0.48)
11.0
(0.433)
24.7
(0.972)
49.9
(1.965)
72.2
(2.843)
90.3
(3.555)
275.2
(10.835)
212.8
(8.378)
100.2
(3.945)
39.9
(1.571)
34.9
(1.374)
16.5
(0.65)
939.8
(37)
วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย 5.2 4.2 5.1 6.7 8.1 8.7 14.4 11.0 7.2 6.1 7.3 5.9 89.9
แหล่งที่มา: [3]

เขตการปกรอง[แก้]

แผนที่เปียงยาง ค.ศ. 1946

แบ่งออกเป็น 19 เขต ดังนี้[4]

  • เขตชุง (중구역; 中區域)
  • เขตพยองชอน (평천구역; 平川區域)
  • เขตโพทงกัง (보통강구역; 普通江區域)
  • เขตโมรานบง (모란봉구역; 牡丹峰區域)
  • เขตโซซอง (서성구역; 西城區域)
  • เขตซองโย (선교구역; 船橋區域)
  • เขตทงแดวัน (동대원구역; 東大院區域)
  • เขตแทดงกัง (대동강구역; 大同江區域)
  • เขตแซดง (사동구역; 寺洞區域)
  • เขตแทซง (대성구역; 大城區域)
  • เขตมังยงแด (만경대구역; 萬景台區域)
  • เขตฮย็องเจซาน (형제산구역; 兄弟山區域)
  • เขตเรียงซอง (룡성구역; 龍城區域)
  • เขตซัมซก (삼석구역; 三石區域)
  • เขตเรียกโพ (력포구역; 力浦區域)
  • เขตนากรัง (락랑구역; 樂浪區域)
  • เขตซูนาน (순안구역; 順安區域)
  • เขตอันจอง (은정구역; 恩情區域)
  • เขตคังดง (강동군; 江東郡)

สถานที่สำคัญ[แก้]

อนุสาวรีย์ท่านผู้นำ คิม อิล-ซ็อง และ คิม จอง-อิล

วัฒนธรรม[แก้]

อาหาร[แก้]

สำรับกับข้าวชาวเกาหลีเหนือ

เกาหลีเหนือ มีวัฒนธรรมอาหารที่แตกต่างจากเกาหลีใต้อย่างเห็นได้ชัด ตัวอย่างวัฒนธรรมอาหารเกาหลีเหนือ ได้แก่

สำหรับร้านอาหารที่มีชื่อเสียงที่สุด คือ โอกรุกวาน และ ชองกรุกวาน[5]

การกีฬา[แก้]

ในเปียงยาง มีสโสรกีฬาอยู่ 2-3 แห่ง ได้แก่ เอพริล 25 สปอร์ตคลับ, เปียงยาง สปอร์ตคลับ, ฟุตบอลทีมชาติเกาหลีเหนือ

การคมนาคม[แก้]

สายการบิน แอร์โครีโอ

รถไฟทางไกล[แก้]

สถานีรถไฟเปียงยาง เป็นสถานีรถไฟหลักของเส้นทางหลายแห่ง รวมทั้งเส้นทางเปียงกุยและเปียงบู

การรถไฟเกาหลีเหนือ ได้จัดเส้นทางรถไฟระหว่างประเทศ จุดหมายปลายทางคือ ปักกิ่ง และ มอสโก รถไฟปักกิ่งใช้เวลา 25 ชั่วโมง 25 นาที (ขบวน เค27-เค28 เดินวันจันทร์ , วันพุธ , วันพฤหัสบดี และวันเสาร์) ส่วนรถไฟมอสโกนั้นใช้เวลา 6 วัน เชื่อมต่อรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรีย ที่สะพานยูเรเชียน

รถไฟฟ้าใต้ดิน[แก้]

รถไฟใต้ดินเปียงยาง (MTR) มี 2 เส้นทาง ได้แก่ สายชอลลิม่า (천리마선) สถานีปูฮัง (부흥) - สถานีปันกุนโบล (붉은별) และสายเฮียกซิน (혁신선) สถานีควังบก (광복) - สถานีรักวัน (락원) ทั้งสองเส้นทาง มีจุดเชื่อมต่อกันที่สถานีชอนู (전우) มีผู้โดยสารประมาณ 300,000 - 700,000 คนต่อวัน ก่อสร้างตั้งแต่ ค.ศ. 1965 และเริ่มเปิดใช้งานเมื่อประมาณ ค.ศ. 1969 - ค.ศ. 1972 โดยประธานาธิบดีคิม อิลซอง

รถโดยสารประจำทาง[แก้]

รถบัสไฟฟ้าเปียงยาง เป็นรูปแบบขนส่งธารณะ และกำลังวางแผนขยายไปรอบนอกชานเมือง เปิดให้บริการเมื่อ 30 เมษายน ค.ศ. 1962 ความยาวประมาณ 57 กิโลเมตร ทั้งหมด 10 เส้นทาง

รถราง[แก้]

ในปัจจุบัน มีอยู่ 3 เส้นทางที่เปิดใช้งาน สำหรับประชาชนเกาหลี ได้แก่

  • เส้นทางที่ 1: เปียงยาง-ยอค (평양역; 平壤驛) - มังยองแด (만경대; 萬景臺)
  • เส้นทางที่ 2: โทซอง (토성; 土城) - รังรัง (락랑; 樂浪) - มุนซู (문수; 紋繍)
  • เส้นทางที่ 3: โซเปียงยาง (서평양; 西平壤) - รังรัง (락랑; 樂浪)

ใน ค.ศ. 2006 มีการกำหนดค่าโดยสารรถรางอยู่ที่ 5 วอน นอกจากนี้ ยังมีบัตรคูปองอีกด้วย (시내 차표; 市内車票; sinae ch'ap'yo)

ส่วนเส้นทางสำหรับนักท่องเที่ยว มีชื่อว่า สายคัมซูซาน

อากาศยาน[แก้]

สายการบินเดียวแห่งเกาหลีเหนือ โคเรียวแอร์ บินจาก ท่าอากาศยานนานาชาติซูนาน ไปยัง ปักกิ่ง , เสิ่นหยาง , วลาดิวอสตอก , มอสโก , กรุงเทพ , คาบารอฟ , กัวลาลัมเปอร์ , เซี่ยงไฮ้ และ คูเวตซิตี

สำหรับภายในประเทศ มีเที่ยวบินไปยัง ฮัมฮุง , วันซาน , ชองจิน , ฮายซาน และ ซามจิยอน

โรงแรม[แก้]

ในเปียงยาง มีโรงแรมหลักที่เปิดบริการอยู่ 2 โรงแรม คือ โรงแรมยังกักโด และ โรงแรมโคเรียว ส่วนโรงแรมริวกยอง มีกำหนดเปิดกลางปี ค.ศ. 2013 โรงแรมริวกยอง เป็นโรงแรมที่สูงที่สุด รองลงมาเป็น โรงแรมยังกักโด ทั้ง 3 โรงแรมนั้น จัดไว้สำหรับนักท่องเที่ยว โรงแรมอื่นๆ เช่น โรงแรมแทดงดัง โรงแรมรยังกัง โรงแรมโมรานบง โรงแรมแฮบังซัน และโรงแรมโซซาน[6]

ห้างสรรพสินค้า[แก้]

เปียงยางมีห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ดังต่อไปนี้ ห้างสรรพสินค้าเปียงยาง สาขา 1 และ 2 ห้างสรรพสินค้าควังบก ห้างสรรพสินค้ารักวัน ห้างสรรพสินค้าสถานีเปียงยาง และห้างสรรพสินค้าเยาวชนเปียงยาง[6]

ภาพพาโนรามาของกรุงเปียงยาง เมื่อมองจากหอคอยจูเช่

เมืองพี่น้อง[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. http://data.un.org/Data.aspx?q=city+population&d=POP&f=tableCode%3a240
  2. National Research Institute of Cultural Heritage. 2001. Geumtan-ri. Hanguk Gogohak Sajeon [Dictionary of Korean Archaeology], pp. 148–149. NRICH, Seoul. ISBN 89-5508-025-5
  3. World Meteorological Organisation
  4. [1]|title=행정구역현황 (Haengjeong Guyeok Hyeonhwang)|work=NK Chosun|accessdate=2006-01-10}} Also Administrative divisions of North Korea (used as reference for hanja)
  5. Lankov, Andrei (2007), North of the DMZ: Essays on daily life in North Korea, McFarland, pp. 90–91, ISBN 978-0-7864-2839-7 
  6. 6.0 6.1 "Pyongyang Metro maps". สืบค้นเมื่อ March 17, 2013. 
  7. "International relations". Kathmandu City website. สืบค้นเมื่อ 2006-01-10. 
  8. First China-DPRK sister cities meeting held in Pyongyang [2].

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]