เปียงยาง
| Pyongyang 평양 |
|
| transliteration(s) | |
| - ฮันกึล | 평양직할시 |
|---|---|
| - ฮันจา | 直轄市 |
| - McCune-Reischauer | P'yŏngyang Chikhalsi |
| - Revised Romanization | Pyeongyang Jikhalsi |
| เปียงยาง | |
| แผนที่ที่ตั้งของกรุงเปียงยาง | |
| พิกัดภูมิศาสตร์: 39°1′10″N 125°44′17″E / 39.01944°N 125.73806°E | |
| ประเทศ | |
| ภูมิภาค | พยองอัน |
| ก่อตั้ง | ค.ศ. 1122 |
| การปกครอง | |
| - ผู้นำ | คิม จองอึน |
| เนื้อที่ | |
| - ทั้งหมด | 3,194 กม.² (1,233.2 ไมล์²) |
| ความสูงเหนือระดับน้ำทะเล | 27 ม. (89 ฟุต) |
| ประชากร (2008) | |
| - รวม | 2,581,076 [1] |
| - ภูมิภาค | พยองอัน |
เปียงยาง (เกาหลี: 평양) คือเมืองหลวงของประเทศเกาหลีเหนือ เป็นเขตแหล่งเศรษฐกิจที่สำคัญที่สุดของประเทศเกาหลีเหนือ ในอดีตนั้นเคยเป็นเมืองหลวงของหลายอาณาจักร เช่น ใน 2333 ปีก่อนคริสต์ศักราชนั้นเคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโกโชซอน ในสมัยนั้นมีชื่อว่า เมืองวังกอมซอง ในปี ค.ศ. 427 ได้เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโคกูรยอจึงมีชื่อว่าเมืองเปียงยาง จนถึงปี ค.ศ. 668 อาณาจักรโกคูรยอล่มสลายลงเปียงยางจึงไม่ได้เป็นเมืองหลวง เมืองเปียงยางมีอายุ ประมาณ 5,000 ปี ในปัจจุบันเป็นเมืองหลวงของประเทศเกาหลีเหนือ
เนื้อหา |
ชื่อ[แก้]
หนึ่งในชื่อของเมืองเปียงยางที่ใช้กันมากมาย ริวกยอง (류경; 柳京) มีความหมายว่า "เมืองหลวงแห่งวิลโลว์" ซึ่งได้มาจากต้นวิลโลว์ และในทุกวันนี้ เป็นเมืองที่มีต้นวิลโลว์มากมาย นอกจากนี้ริวกยองก็ยังเป็นชื่อสิ่งก่อสร้างแห่งหนึ่งอีกด้วย สำหรับชื่ออื่นๆ ของเปียงยางนั้น ได้แก่ คิซอง , ฮวางซอง , รากรัง , ซอกยอง , โซโด , ฮอกยอง และ ชังงัน สำหรับช่วงอาณานิคม เมืองเปียงยางมีชื่อว่า เฮอิโจ
ประวัติศาสตร์[แก้]
-
ดูเพิ่มที่ ประวัติศาสตร์เกาหลี
ใน ค.ศ. 1955 นักโบราณคดีขุดพบหลักฐานของการดำรงชีวิตสมัยก่อนประวัติศาสตร์ ที่หมู่บ้านโบราณคดีที่ชื่อว่า คุมทาน-นิ (Kŭmtan-ni) ซึ่งอยู่ในขอบเขตของเปียงยาง ได้มาจากยุคเครื่องปั้นดินเผาชุลมุนและมูมุน[2]
2333 ปีก่อนคริสต์ศักราชนั้นเคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโกโชซอน ในสมัยนั้นมีชื่อว่า เมืองวังกอมซอง ในปี ค.ศ. 427 ได้เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโคกูรยอจึงมีชื่อว่าเมืองเปียงยาง จนถึงปี ค.ศ. 668 อาณาจักรโกคูรยอล่มสลายลงเปียงยางจึงไม่ได้เป็นเมืองหลวง เมืองเปียงยางมีอายุ ประมาณ 5,000 ปี
- เปียงยาง ทศวรรษ 1920
ภูมิศาสตร์[แก้]
เปียงยาง ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกตอนกลางของเกาหลีเหนือ มีแม่น้ำแทดงไหลผ่านใจกลางกรุง ไหลสู่อ่าวเกาหลี อุณหภูมิสูงสุดช่วงเดือนเมษายน - กันยายน อุณหภูมิต่ำสุดช่วงเดือนตุลาคม - เมษายน
| ข้อมูลภูมิอากาศของกรุงเปียงยาง | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| เดือน | ม.ค. | ก.พ. | มี.ค. | เม.ย. | พ.ค. | มิ.ย. | ก.ค. | ส.ค. | ก.ย. | ต.ค. | พ.ย. | ธ.ค. | ทั้งปี |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | −0.8 (30.6) |
2.4 (36.3) |
8.9 (48) |
17.1 (62.8) |
22.6 (72.7) |
26.7 (80.1) |
28.6 (83.5) |
28.9 (84) |
24.7 (76.5) |
18.2 (64.8) |
9.4 (48.9) |
1.7 (35.1) |
15.7 (60.3) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย °C (°F) | −10.7 (12.7) |
−7.8 (18) |
−1.8 (28.8) |
4.9 (40.8) |
10.9 (51.6) |
16.5 (61.7) |
20.7 (69.3) |
20.5 (68.9) |
14.3 (57.7) |
6.7 (44.1) |
−0.3 (31.5) |
−7.2 (19) |
5.6 (42.1) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 12.2 (0.48) |
11.0 (0.433) |
24.7 (0.972) |
49.9 (1.965) |
72.2 (2.843) |
90.3 (3.555) |
275.2 (10.835) |
212.8 (8.378) |
100.2 (3.945) |
39.9 (1.571) |
34.9 (1.374) |
16.5 (0.65) |
939.8 (37) |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย | 5.2 | 4.2 | 5.1 | 6.7 | 8.1 | 8.7 | 14.4 | 11.0 | 7.2 | 6.1 | 7.3 | 5.9 | 89.9 |
| แหล่งที่มา: [3] | |||||||||||||
-
ภาพถ่ายดาวเทียมของเปียงยาง เมื่อ 22 สิงหาคม ค.ศ. 2007
เขตการปกรอง[แก้]
แบ่งออกเป็น 19 เขต ดังนี้[4]
- เขตชุง (중구역; 中區域)
- เขตพยองชอน (평천구역; 平川區域)
- เขตโพทงกัง (보통강구역; 普通江區域)
- เขตโมรานบง (모란봉구역; 牡丹峰區域)
- เขตโซซอง (서성구역; 西城區域)
- เขตซองโย (선교구역; 船橋區域)
- เขตทงแดวัน (동대원구역; 東大院區域)
- เขตแทดงกัง (대동강구역; 大同江區域)
- เขตแซดง (사동구역; 寺洞區域)
- เขตแทซง (대성구역; 大城區域)
- เขตมังยงแด (만경대구역; 萬景台區域)
- เขตฮย็องเจซาน (형제산구역; 兄弟山區域)
- เขตเรียงซอง (룡성구역; 龍城區域)
- เขตซัมซก (삼석구역; 三石區域)
- เขตเรียกโพ (력포구역; 力浦區域)
- เขตนากรัง (락랑구역; 樂浪區域)
- เขตซูนาน (순안구역; 順安區域)
- เขตอันจอง (은정구역; 恩情區域)
- เขตคังดง (강동군; 江東郡)
สถานที่สำคัญ[แก้]
- อนุสรณ์สถานคิม อิลซอง
- ประตูชัย (สร้างให้ใหญ่กว่า ประตูชัย ที่ ปารีส)
- ภูเขามังยองแด บ้านเกิด คิม อิลซอง
- ภูเขาแมนซู
- หอคอยจูเช่
- รังกราโด เมย์ เดย์ สเตเดี้ยม
- คิม อิลซอง สเตเดี้ยม
- หอคอยโทรทัศน์เปียงยาง
- สวนสัตว์กลางเกาหลี
- อาร์กออฟรีอันนิฟิเคชัน
- โรงแรมนานาชาติยังกักโด
- โรงแรมนานาชาติรยังกัง
- จัตุรัสคิม อิลซอง
วัฒนธรรม[แก้]
อาหาร[แก้]
เกาหลีเหนือ มีวัฒนธรรมอาหารที่แตกต่างจากเกาหลีใต้อย่างเห็นได้ชัด ตัวอย่างวัฒนธรรมอาหารเกาหลีเหนือ ได้แก่
- เปียงยาง แนงมายอน โซบะเย็นเกาหลีเหนือ
- ดองชิมิ กิมจิเหลว
- ออนดล
- แฮจังกุก
- แทดงกัง ซังโกกุก ซุปปลาเทราห์จากแม่น้ำแทดง
สำหรับร้านอาหารที่มีชื่อเสียงที่สุด คือ โอกรุกวาน และ ชองกรุกวาน[5]
การกีฬา[แก้]
ในเปียงยาง มีสโสรกีฬาอยู่ 2-3 แห่ง ได้แก่ เอพริล 25 สปอร์ตคลับ, เปียงยาง สปอร์ตคลับ, ฟุตบอลทีมชาติเกาหลีเหนือ
การคมนาคม[แก้]
รถไฟทางไกล[แก้]
-
ดูบทความหลักที่ การรถไฟเกาหลีเหนือ
สถานีรถไฟเปียงยาง เป็นสถานีรถไฟหลักของเส้นทางหลายแห่ง รวมทั้งเส้นทางเปียงกุยและเปียงบู
การรถไฟเกาหลีเหนือ ได้จัดเส้นทางรถไฟระหว่างประเทศ จุดหมายปลายทางคือ ปักกิ่ง และ มอสโก รถไฟปักกิ่งใช้เวลา 25 ชั่วโมง 25 นาที (ขบวน เค27-เค28 เดินวันจันทร์ , วันพุธ , วันพฤหัสบดี และวันเสาร์) ส่วนรถไฟมอสโกนั้นใช้เวลา 6 วัน เชื่อมต่อรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรีย ที่สะพานยูเรเชียน
รถไฟฟ้าใต้ดิน[แก้]
-
ดูบทความหลักที่ รถไฟฟ้าใต้ดินเปียงยาง
รถไฟใต้ดินเปียงยาง (MTR) มี 2 เส้นทาง ได้แก่ สายชอลลิม่า (천리마선) สถานีปูฮัง (부흥) - สถานีปันกุนโบล (붉은별) และสายเฮียกซิน (혁신선) สถานีควังบก (광복) - สถานีรักวัน (락원) ทั้งสองเส้นทาง มีจุดเชื่อมต่อกันที่สถานีชอนู (전우) มีผู้โดยสารประมาณ 300,000 - 700,000 คนต่อวัน ก่อสร้างตั้งแต่ ค.ศ. 1965 และเริ่มเปิดใช้งานเมื่อประมาณ ค.ศ. 1969 - ค.ศ. 1972 โดยประธานาธิบดีคิม อิลซอง
รถโดยสารประจำทาง[แก้]
-
ดูบทความหลักที่ รถบัสไฟฟ้าเปียงยาง
รถบัสไฟฟ้าเปียงยาง เป็นรูปแบบขนส่งธารณะ และกำลังวางแผนขยายไปรอบนอกชานเมือง เปิดให้บริการเมื่อ 30 เมษายน ค.ศ. 1962 ความยาวประมาณ 57 กิโลเมตร ทั้งหมด 10 เส้นทาง
รถราง[แก้]
-
ดูบทความหลักที่ รถรางเปียงยาง
ในปัจจุบัน มีอยู่ 3 เส้นทางที่เปิดใช้งาน สำหรับประชาชนเกาหลี ได้แก่
- เส้นทางที่ 1: เปียงยาง-ยอค (평양역; 平壤驛) - มังยองแด (만경대; 萬景臺)
- เส้นทางที่ 2: โทซอง (토성; 土城) - รังรัง (락랑; 樂浪) - มุนซู (문수; 紋繍)
- เส้นทางที่ 3: โซเปียงยาง (서평양; 西平壤) - รังรัง (락랑; 樂浪)
ใน ค.ศ. 2006 มีการกำหนดค่าโดยสารรถรางอยู่ที่ 5 วอน นอกจากนี้ ยังมีบัตรคูปองอีกด้วย (시내 차표; 市内車票; sinae ch'ap'yo)
ส่วนเส้นทางสำหรับนักท่องเที่ยว มีชื่อว่า สายคัมซูซาน
อากาศยาน[แก้]
สายการบินเดียวแห่งเกาหลีเหนือ โคเรียวแอร์ บินจาก ท่าอากาศยานนานาชาติซูนาน ไปยัง ปักกิ่ง , เสิ่นหยาง , วลาดิวอสตอก , มอสโก , กรุงเทพ , คาบารอฟ , กัวลาลัมเปอร์ , เซี่ยงไฮ้ และ คูเวตซิตี
สำหรับภายในประเทศ มีเที่ยวบินไปยัง ฮัมฮุง , วันซาน , ชองจิน , ฮายซาน และ ซามจิยอน
โรงแรม[แก้]
ในเปียงยาง มีโรงแรมหลักที่เปิดบริการอยู่ 2 โรงแรม คือ โรงแรมยังกักโด และ โรงแรมโคเรียว ส่วนโรงแรมริวกยอง มีกำหนดเปิดกลางปี ค.ศ. 2013 โรงแรมริวกยอง เป็นโรงแรมที่สูงที่สุด รองลงมาเป็น โรงแรมยังกักโด ทั้ง 3 โรงแรมนั้น จัดไว้สำหรับนักท่องเที่ยว โรงแรมอื่นๆ เช่น โรงแรมแทดงดัง โรงแรมรยังกัง โรงแรมโมรานบง โรงแรมแฮบังซัน และโรงแรมโซซาน[6]
ห้างสรรพสินค้า[แก้]
เปียงยางมีห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ดังต่อไปนี้ ห้างสรรพสินค้าเปียงยาง สาขา 1 และ 2 ห้างสรรพสินค้าควังบก ห้างสรรพสินค้ารักวัน ห้างสรรพสินค้าสถานีเปียงยาง และห้างสรรพสินค้าเยาวชนเปียงยาง[6]
เมืองพี่น้อง[แก้]
อ้างอิง[แก้]
- ↑ http://data.un.org/Data.aspx?q=city+population&d=POP&f=tableCode%3a240
- ↑ National Research Institute of Cultural Heritage. 2001. Geumtan-ri. Hanguk Gogohak Sajeon [Dictionary of Korean Archaeology], pp. 148–149. NRICH, Seoul. ISBN 89-5508-025-5
- ↑ World Meteorological Organisation
- ↑ [1]|title=행정구역현황 (Haengjeong Guyeok Hyeonhwang)|work=NK Chosun|accessdate=2006-01-10}} Also Administrative divisions of North Korea (used as reference for hanja)
- ↑ Lankov, Andrei (2007), North of the DMZ: Essays on daily life in North Korea, McFarland, pp. 90–91, ISBN 978-0-7864-2839-7
- ↑ 6.0 6.1 "Pyongyang Metro maps". สืบค้นเมื่อ March 17, 2013.
- ↑ "International relations". Kathmandu City website. สืบค้นเมื่อ 2006-01-10.
- ↑ First China-DPRK sister cities meeting held in Pyongyang [2].
แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]
| คอมมอนส์ มีภาพและสื่ออื่น ๆ เกี่ยวกับ: เปียงยาง |
|
|||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||