รอยัลรัมเบิล (2011)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
รอยัลรัมเบิล (2011)
Royal Rumble (2011)
โปสเตอร์หรือสัญลักษณ์ของ รอยัลรัมเบิล (2011).
Promotional poster featuring various WWE Superstars
เพลงประจำ "Living in a Dream" โดย Finger Eleven [1]
ข้อมูล
สมาคม เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์
วันที่ สหรัฐอเมริกา 30 มกราคม ค.ศ. 2011
ไทย ทรูวิชั่นส์ 13 กุมภาพันธ์ 2011 [2]
สถานที่ ทีดี การ์เดน
เมือง บอสตัน, แมสซาชูเซตส์
ลำดับเหตุการณ์เพย์-เพอร์-วิว
ทีแอลซี: เทเบิล แลดเดอร์ แอนด์ แชร์ (2010) รอยัลรัมเบิล (2011) อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2011)
ลำดับเหตุการณ์รอยัลรัมเบิล
รอยัลรัมเบิล (2010) รอยัลรัมเบิล (2011) รอยัลรัมเบิล (2012)

รอยัลรัมเบิล (2011) เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพของเวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ หรือ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี จัดขึ้นหลังศึกทีแอลซี: เทเบิล แลดเดอร์ แอนด์ แชร์ (2010) วันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 2011 ในสนามทีดี การ์เดน ในเมือง บอสตัน, รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา ในรอยัลรัมเบิลปีนี้ได้มีการเพิ่มจำนวนนักมวยปล้ำจากทั้งหมด 30 คน เป็น 40 คน

สำหรับประเทศไทย ศึกรอยัลรัมเบิล (2011) มีออกอากาศทาง ทรูวิชั่นส์ ช่อง ทรูสปอร์ต ในวันอาทิตย์ที่ 13 กุมภาพันธ์ 2011 ซึ่งช้ากว่าสหรัฐอเมริกาถึง 2 สัปดาห์

เบื้องหลัง[แก้]

ในศึกรอว์ที่ผ่านมาได้มีการคัดเลือกนักมวยปล้ำ ในแมทช์กรงเหล็ก เพื่อที่จะเป็นผู้ท่าชิงอันดับ 1 ที่จะไปชิงแชมป์ WWE กับ เดอะ มิซ มีนักมวยปล้ำที่เข้าร่วมการแข่งขันอยู่ 3 คน ได้แก่ เวด บาร์เร็ตต์ , คิง เชมัส และ แรนดี ออร์ตัน ผลปรากฏว่า แรนดี ออร์ตัน ชนะและได้เป็นผู้ท่าชิงอันดับ 1 ที่จะไปชิงแชมป์ WWE กับ เดอะ มิซ ในทางด้านของ เอดจ์ ซึ่งจะต้องป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ โดยถ้า เอดจ์ใช้ท่าสเปียร์ ซิกก์เลอร์ ก็จะเป็นแชมป์ทันที ซึ่งก่อนหน้านี้ ในศึก สแมคดาวน์ ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ ก็ต้องเสีย แชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล ให้กับ โคฟี คิงส์ตัน แต่ในคืนเดียวกัน ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ ก็สามารถเอาชนะ บิ๊กโชว์, ดรูว์ แมคอินไตย์ และ โคดี โรดส์ ในแมตช์ 4 เส้า ได้เป็นผู้ท้าชิงอันดับ 1 ในการชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ เอดจ์

ผลการปล้ำ[แก้]

# แมทซ์การปล้ำ กำหนดการปล้ำ เวลา
1 เอดจ์ (c) ชนะ ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ (พร้อมด้วย วิคกี เกอร์เรโร) แมทซ์การปล้ำเดี่ยว ชิงWorld Heavyweight Championship โดยที่ เอดจ์ ถ้าใช้ท่า สเปียร์ จะเสียเข็มขัดทันที 20:48
2 เดอะ มิซ (c) (พร้อมด้วย อเล็กซ์ ไรลีย์) ชนะ แรนดี ออร์ตัน แมทซ์การปล้ำเดี่ยว เพื่อชิงแชมป์WWE Championship 19:52
3 อีฟ ทอร์เรส ชนะ นาตาเลีย (c), มิเชล แมคคูล และ เลย์ล่า แมทซ์การปล้ำสี่เส้า เพื่อชิงแชมป์WWE Divas Championship 05:13
4 อัลเบร์โต เดล รีโอ ชนะ แมตช์การปล้ำรอยัลรัมเบิล 40 คน โดยจับเหวี่ยง ซานติโน่ มาเรลล่า เป็นคนสุดท้าย ผู้ชนะจะได้รับสิทธิ์ในการชิงแชมป์WWE Championship หรือ แชมป์World Heavyweight Championship ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 27 01:09:14
(c) – หมายถึงเจ้าของเข็มขัดแชมป์ก่อนเริ่มแข่ง

แมตช์การปล้ำรอยัลรัมเบิล[แก้]

นักมวยปล้ำ 2 คนแรก ที่เข้ามาในแมตช์นี้ คือ ซีเอ็ม พังก์ และ แดเนียล ไบรอัน ตารางนี้ คือลำดับนักมวยปล้ำที่เข้าแข่งขัน ทั้ง 40 คน และผู้ที่โดนเหวี่ยงออก

รายชื่อผู้ที่เข้าร่วมแมตช์ รอยัลรัมเบิล 40 คน[แก้]

ออกมาคนที่ รายชื่อ ค่าย ถูกเหวี่ยงออกเป็นคนที่ ถูกเหวี่ยงออกโดย เวลาที่ถูกเหวี่ยง
1 ซีเอ็ม พังก์ รอว์ 21 Cena 35:21
2 แดเนียล ไบรอัน รอว์ 8 Punk 20:55
3 จัสติน เกเบรียล สแมคดาวน์ 1 Bryan 00:58
4 แซค ไรเดอร์ รอว์ 2 Bryan 00:43
5 วิลเลียม รีกัล รอว์ 3 DiBiase 04:10
6 เท็ด ดิบิอาซี่ รอว์ 7 Harris and McGillicutty 12:16
7 จอห์น มอร์ริสัน รอว์ 10 Punk, Harris, McGillicutty and Otunga 13:24
8 โยะชิ ทะสึ รอว์ 5 Henry 05:35
9 ฮัสกี้ แฮร์ริส รอว์ 15 Khali 15:48
10 ชาโว เกอร์เรโร สแมคดาวน์ 4 Henry 02:01
11 มาร์ก เฮนรี รอว์ 11 Harris, McGillicutty, Otunga and Punk 07:04
12 เจทีจี สแมคดาวน์ 6 McGillicutty 01:48
13 ไมเคิล แมคกิลลิคัตตี รอว์ 20 Cena 15:07
14 คริส มาสเตอร์ สแมคดาวน์ 9 Punk 01:58
15 เดวิด โอทังก้า รอว์ 19 Cena 11:56
16 ไทเลอร์ เร็กส์ สแมคดาวน์ 12 Punk 00:34
17 วลาดิเมียร์ คอซลอฟ รอว์ 13 Punk 00:40
18 อาร์-ทรูธ รอว์ 14 Punk 01:02
19 เดอะ เกรท คาลี รอว์ 16 Ryan 01:17
20 เมสัน ไรอัน รอว์ 18 Cena 04:32
21 บูเกอร์ ที - 17 Ryan 01:08
22 จอห์น ซีนา รอว์ 36 The Miz 33:17
23 ฮอร์นสวอเกอร์ สแมคดาวน์ 24 Sheamus 09:39
24 ไทสัน คิด รอว์ 22 Cena 00:53
25 ฮีท สเลเตอร์ สแมคดาวน์ 23 Cena 00:57
26 โคฟี คิงส์ตัน สแมคดาวน์ 31 Orton 24:04
27 แจ๊ค สแวกเกอร์ สแมคดาวน์ 25 Mysterio 04:41
28 คิง เชมัส รอว์ 32 Orton 18:16
29 เรย์ มิสเตริโอ สแมคดาวน์ 35 Barrett 19:07
30 เวด บาร์เร็ตต์ สแมคดาวน์ 37 Orton 22:23
31 ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ สแมคดาวน์ 27 Big Show 07:12
32 ดีเซล - 26 Barrett 02:45
33 ดรูว์ แมคอินไตย์ สแมคดาวน์ 29 Big Show 04:46
34 อเล็กซ์ ไรลีย์ รอว์ 28 Cena and Kingston 02:50
35 บิ๊กโชว์ สแมคดาวน์ 30 Jackson 01:30
36 อีเซเคียล แจ็คสัน สแมคดาวน์ 33 Kane 07:14
37 ซานติโน่ มาเรลล่า รอว์ 39 Del Rio 12:54
38 อัลเบร์โต เดล รีโอ สแมคดาวน์ ผู้ชนะ - 09:33
39 แรนดี ออร์ตัน รอว์ 38 Del Rio 08:18
40 เคน สแมคดาวน์ 34 Mysterio 01:36

เกร็ดความรู้[แก้]

  • ในปี ค.ศ. 2011 เป็นครั้งแรกที่ได้มีการเพิ่มจำนวนนักมวยปล้ำจากทั้งหมด 30 คน เป็น 40 คน

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]