ข้ามไปเนื้อหา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
อักษรไทย
Ta
Ta
ตัวอักษรตัวอย่าง
เบงกอล-อัสสัมTa
ทิเบตTa
ทมิฬTa
ไทย
มลยาฬัม
สิงหล
พราหมีอโศกTa
เทวนาครีTa
ร่วมเชื้อสาย
ฮีบรูת
กรีกΤ, Ϛ
ละตินT
ซีริลลิกТ, Ѿ
Properties
หน่วยเสียง/t/
IASTta Ta
จุดรหัส ISCIIBA (186)

เป็นพยัญชนะในตระกูลอักษรพราหมี มาจากอักษรพราหมี ng หลังผ่านอักษรคุปตะ

เสียง

[แก้]

ต ให้เสียง /t/ และในภาษาไทยกลางและไทยใต้ทุกถิ่นพยัญชนะตัวสะกดให้เสียง /t̚/

อักษรไทย

[แก้]

(เต่า) เป็นพยัญชนะตัวที่ 21 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก (เด็ก) และก่อนหน้า (ถุง) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรกลาง ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ต เต่า”

ต. ย่อมาจาก

การคณานับอารยภัฏ

[แก้]
  • [] = 16 (१६)
  • ति [] = 1,600 (१ ६००)
  • तु [] = 160,000 (१ ६० ०००)
  • तृ [tri] = 16,000,000 (१ ६० ०० ०००)
  • तॢ [tlə] = 1,600,000,000 (१ ६० ०० ०० ०००)
  • ते [te] = 16×1010 (१६×१०१०)
  • तै [tɛː] = 16×1012 (१६×१०१२)
  • तो [toː] = 16×1014 (१६×१०१४
  • तौ [tɔː] = 16×1016 (१६×१०१६)

อักษรอื่น

[แก้]

อักษร "ต" ตรงกับตัวเทวนาครี "त"

ต ในอักษรต่าง ๆ
แอราเมอิก
ต
ขโรษฐี
𐨟
พราหมีอโศก
ต
พราหมีกุษาณะ[a]
ต
โทแคเรียน[b]
ต / ต
พราหมีคุปตะ
ต
ปัลลวะ
ต
กทัมพะ
-
อักษรไภกษุกี
𑰝
สิทธัม
ต
ครันถะ
𑌤
จาม
สิงหล
ปยู /
มอญโบราณ[c]
-
ทิเบต
ต
ปรัจลิต
𑐟
อาหม
𑜄
มลยาฬัม
เตลูกู
พม่า
เลปชา
รัญชนา
ต
เสาราษฏร์
ดิเวส อกุรุ
𑤛
กันนาดา
กะยา
-
ลิมบู
ต
สวยัมภู[d]
𑩫
เขมร
ทมิฬ
ต
จักมา
𑄖
ไทธรรม
มีไตมะเยก
เคาฑี
-
ไทย
 / 
ลาว
 / 
ไตเหลอ
มาร์เชน
𑱺
ติรหุตา
𑒞
ไทลื้อใหม่
ไทเวียด
กวิ
ต
พักปา
โอริยา
ศารทา
𑆘
เรอจัง
บาตัก
 / 
บูกิส
ชญานวัชระทรงเหลี่ยม
𑨙
เบงกอล-อัสสัม
ต
ฏากรี
𑚙
ชวา
บาหลี
มากาซาร์
𑻦
ฮันกึล[e]
-
นาครีเหนือ
-
โฑครี
𑠙
ลัณฑะ
-
ซุนดา
ไบบายิน
โมฑี
𑘝
คุชราต
โขชกี
𑈙
ขุทาพาที
𑋍
มหาชนี
𑅣
ตักบันวา
เทวนาครี
ต
นันทินาครี
𑦽
ไกถี
ต
คุรมุขี
มุลตานี
𑊖
บูฮิด
อักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดา[f]
-
สวยัมภู[g]
𑩫
สิเลฏินาครี
คุญชลาโคณฑี
𑵳
มสรามโคณฑี[h]
𑴛
ฮานูโนโอ
หมายเหตุ
  1. อักษรพราหมีแบบ "กุษาณะ" เป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นภายหลังเมื่ออักษรพราหมีเริ่มแพร่หลาย อักษรพราหมีสมัยราชวงศ์คุปตะสืบทอดรูปแบบมาจากกุษณะอย่างแน่นอน แต่ตัวอักษรอื่นๆ ที่ได้มาจากพราห์มีอาจสืบทอดมาจากรูปแบบก่อนหน้านี้
  2. ภาษาโทแคเรียนน่าจะสืบเนื่องมาจากรูปแบบ "กุษาณะ" ของอักษรพราหมีในยุคกลาง แม้ว่าหลักฐานจากยุคนั้นจะไม่มากพอที่จะยืนยันการสืบทอดได้อย่างแน่นอน
  3. อักษรปยูและอักษรมอญโบราณน่าจะเป็นต้นกำเนิดของอักษรพม่า และอาจมีที่มาจากอักษรปัลลวะหรือกทัมพะ
  4. อาจมาจากอักษรเทวนาครี (ดูล่างซ้ายของตาราง)
  5. กำเนิดของอักษรฮันกึลจากอักษร 'พักปา' มีอิทธิพลจำกัด โดยเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดรูปทรงตัวอักษรพื้นฐานเพียงไม่กี่แบบเท่านั้น อักษรฮันกึลไม่ได้ทำงานแบบอักษรสระประกอบอินเดีย
  6. แม้ว่ารูปแบบตัวอักษรพื้นฐานของอักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดาจะมาจากอักษรเทวนาครีที่เขียนด้วยมือ แต่ระบบอักษรนี้แสดงเสียงสระโดยการหมุนรูปแบบตัวอักษร แทนที่จะใช้เครื่องหมายกำกับเสียงสระอย่างที่เป็นมาตรฐานในระบบอักษรอินเดีย
  7. อาจมาจากอักษรรัญชนะ (ดูข้างบน)
  8. อักษรมสรามโคณฑี จัดเป็นอักษรสระประกอบอินเดีย แต่รูปแบบตัวอักษรไม่ได้มาจากอักษรต้นแบบใดอักษรหนึ่งโดยเฉพาะ