ฟ

อักษรไทย
ฟ
รูปพยัญชนะ
	ก	ข	ฃ	ค	ฅ	ฆ	ง
	จ	ฉ		ช	ซ	ฌ	ญ
ฎ	ฏ	ฐ		ฑ		ฒ	ณ
ด	ต	ถ		ท		ธ	น
บ	ป	ผ	ฝ	พ	ฟ	ภ	ม
ย	ร	ล	ว	ศ	ษ	ส	ห
					ฬ	อ	ฮ
รูปสระ
ะ	ั	า	ํ	ิ	'	"
◌ุ	◌ู	เ	โ	ใ	ไ	็
อ	ว	ย	ฤ	ฤๅ	ฦ	ฦๅ
รูปวรรณยุกต์
		่	้	๊	๋
เครื่องหมายอื่น ๆ
		์	◌๎	◌ฺ
เครื่องหมายวรรคตอน
		ฯ	ฯลฯ		ๆ
		๏	๚	๛	┼

ฟ (ฟัน) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 31 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก พ (พาน) และก่อนหน้า ภ (สำเภา) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ฟ ฟัน”

ในทางอักขรวิธี อักษร ฟ เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้นให้เสียง [f] และพยัญชนะสะกดให้เสียง [p̚] กรณีทับศัพท์ภาษาอังกฤษ ใช้แทนเสียง [f] ทั้งพยัญชนะต้นและพยัญชนะสะกด หรือ [v] ในตำแหน่งพยัญชนะสะกด