ข้ามไปเนื้อหา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
อักษรไทย
รูปพยัญชนะ
รูปสระ
' "
◌ุ ◌ู
ฤๅ ฦๅ
รูปวรรณยุกต์
เครื่องหมายอื่น ๆ
◌๎ ◌ฺ
เครื่องหมายวรรคตอน
ฯลฯ
La
La
ตัวอักษรตัวอย่าง
เบงกอล-อัสสัมLa
ทิเบตLa
ทมิฬLa
ไทย
มลยาฬัม
สิงหล
พราหมีอโศกLa
เทวนาครีLa
ร่วมเชื้อสาย
ฮีบรูל
กรีกΛ
ละตินL, Ł, Ɬ
ซีริลลิกЛ, Љ, Ԓ, Ӆ
Properties
หน่วยเสียง/l/
IASTl L
จุดรหัส ISCIID1 (209)

เป็นพยัญชนะในตระกูลอักษรพราหมี มาจากอักษรพราหมี ng หลังผ่านอักษรคุปตะ

เสียง

[แก้]

อักษร ล เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /l/ พยัญชนะตัวสะกด ให้เสียง /n/ กรณีทับศัพท์ภาษาต่างประเทศ ใช้แทนเสียง /l/ ทั้งพยัญชนะต้นและพยัญชนะสะกด

อักษรไทย

[แก้]

(ลิง) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 36 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก (เรือ) และก่อนหน้า (แหวน) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ล ลิง”

พยัญชนะที่ควบกล้ำ ล ได้แก่ กล ขล คล ปล ผล พล ส่วนที่เป็นคำยืมภาษาต่างประเทศ ได้แก่ บล ฟล

ล ย่อมาจาก

การคณานับอารยภัฏ

[แก้]
  • [] = 50 (५०)
  • लि [] = 5,000 (५ ०००)
  • लु [] = 500,000 (५ ०० ०००)
  • लृ [lri] = 50,000,000 (५ ०० ०० ०००)
  • लॢ [llə] = 5×109 (५×१०)
  • ले [le] = 5×1011 (५×१०११)
  • लै [lɛː] = 5×1013 (५×१०१३)
  • लो [loː] = 5×1015 (५×१०१५)
  • लौ [lɔː] = 5×1017 (५×१०१७)

อักษรอื่น

[แก้]
ล ในอักษรต่าง ๆ
แอราเมอิก
ล
ขโรษฐี
𐨫
พราหมีอโศก
ล
พราหมีกุษาณะ[a]
ล
โทแคเรียน[b]
ล / ล
พราหมีคุปตะ
ล
ปัลลวะ
ล
กทัมพะ
-
อักษรไภกษุกี
𑰩
สิทธัม
ล
ครันถะ
𑌲
จาม
สิงหล
ปยู /
มอญโบราณ[c]
-
ทิเบต
ล
ปรัจลิต
𑐮
อาหม
𑜎
มลยาฬัม
เตลูกู
พม่า
เลปชา
รัญชนา
ล
เสาราษฏร์
ดิเวส อกุรุ
𑤨
กันนาดา
กะยา
ลิมบู
สวยัมภู[d]
𑩽
เขมร
ทมิฬ
ล
จักมา
𑄣
ไทธรรม
มีไตมะเยก
เคาฑี
-
ไทย
ลาว
/ຫຼ;
ไตเหลอ
มาร์เชน
𑲋
ติรหุตา
𑒪
ไทลื้อใหม่
ไทเวียด
กวิ
ล
พักปา
โอริยา
 / 
ศารทา
𑆬
เรอจัง
บาตัก
 / 
บูกิส
ชญานวัชระทรงเหลี่ยม
𑨬
เบงกอล-อัสสัม
ล
ฏากรี
𑚥
ชวา
บาหลี
มากาซาร์
𑻮
ฮันกึล[e]
นาครีเหนือ
-
โฑครี
𑠥
ลัณฑะ
-
ซุนดา
ไบบายิน
โมฑี
𑘩
คุชราต
โขชกี
𑈧
ขุทาพาที
𑋚
มหาชนี
𑅮
ตักบันวา
เทวนาครี
ล
นันทินาครี
𑧉
ไกถี
ล
คุรมุขี
มุลตานี
𑊣
บูฮิด
อักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดา[f]
-
สวยัมภู[g]
𑩽
สิเลฏินาครี
คุญชลาโคณฑี
𑵵
มสรามโคณฑี[h]
𑴧
ฮานูโนโอ
หมายเหตุ
  1. อักษรพราหมีแบบ "กุษาณะ" เป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นภายหลังเมื่ออักษรพราหมีเริ่มแพร่หลาย อักษรพราหมีสมัยราชวงศ์คุปตะสืบทอดรูปแบบมาจากกุษณะอย่างแน่นอน แต่ตัวอักษรอื่นๆ ที่ได้มาจากพราห์มีอาจสืบทอดมาจากรูปแบบก่อนหน้านี้
  2. ภาษาโทแคเรียนน่าจะสืบเนื่องมาจากรูปแบบ "กุษาณะ" ของอักษรพราหมีในยุคกลาง แม้ว่าหลักฐานจากยุคนั้นจะไม่มากพอที่จะยืนยันการสืบทอดได้อย่างแน่นอน
  3. อักษรปยูและอักษรมอญโบราณน่าจะเป็นต้นกำเนิดของอักษรพม่า และอาจมีที่มาจากอักษรปัลลวะหรือกทัมพะ
  4. อาจมาจากอักษรเทวนาครี (ดูล่างซ้ายของตาราง)
  5. กำเนิดของอักษรฮันกึลจากอักษร 'พักปา' มีอิทธิพลจำกัด โดยเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดรูปทรงตัวอักษรพื้นฐานเพียงไม่กี่แบบเท่านั้น อักษรฮันกึลไม่ได้ทำงานแบบอักษรสระประกอบอินเดีย
  6. แม้ว่ารูปแบบตัวอักษรพื้นฐานของอักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดาจะมาจากอักษรเทวนาครีที่เขียนด้วยมือ แต่ระบบอักษรนี้แสดงเสียงสระโดยการหมุนรูปแบบตัวอักษร แทนที่จะใช้เครื่องหมายกำกับเสียงสระอย่างที่เป็นมาตรฐานในระบบอักษรอินเดีย
  7. อาจมาจากอักษรรัญชนะ (ดูข้างบน)
  8. อักษรมสรามโคณฑี จัดเป็นอักษรสระประกอบอินเดีย แต่รูปแบบตัวอักษรไม่ได้มาจากอักษรต้นแบบใดอักษรหนึ่งโดยเฉพาะ