จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
พินทุ์อิ (–ิ) ใช้เป็นสระ อิ เมื่ออยู่เหนือพยัญชนะต้น ใช้ประสมสระ เออ เปลี่ยนรูปเมื่อมีพยัญชนะสะกด เช่น เกิด และใช้ประสมสระ อี อึ อือ เอียะ เอีย เอือะ และ เอือ
| การประสมรูป | ปรากฏ | ใช้เป็นสระ | สัทอักษรสากล |
| (พยัญชนะต้น) + พินทุ์อิ | –ิ | อิ | /iʔ/, /i/ |
| (พยัญชนะต้น) + พินทุ์อิ + ฝนทอง | –ี | อี | /iː/ |
| (พยัญชนะต้น) + พินทุ์อิ + นิคหิต | –ึ | อึ | /ɯʔ/, /ɯ/ |
| (พยัญชนะต้น) + พินทุ์อิ + ฟันหนู + (พยัญชนะสะกด) | –ื– | อือ (มีตัวสะกด) | /ɯː/ |
| (พยัญชนะต้น) + พินทุ์อิ + ฟันหนู + ตัวออ | –ือ | อือ (ไม่มีตัวสะกด) | /ɯː/ |
| ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + พินทุ์อิ + (พยัญชนะสะกด) | เ–ิ– | เออะ1, เออ (มีตัวสะกด) | /ɤ/1, /ɤː/ |
| ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + สระอี + ตัวยอ | เ–ีย | เอีย | /iaː/ |
| ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + สระอี + ตัวยอ + วิสรรชนีย์ | เ–ียะ | เอียะ | /iaʔ/ |
| ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + สระอือ + ตัวออ | เ–ือ | เอือ | /ɯaː/ |
| ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + สระอือ + ตัวออ + วิสรรชนีย์ | เ–ือะ | เอือะ | /ɯaʔ/ |
- เ–ิ– บางครั้งก็ออกเสียงเป็น เออะ เช่นคำว่า เงิน เปิ่น เกริ่น
