ข้ามไปเนื้อหา

ภ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
อักษรไทย
ภ
รูปพยัญชนะ
ก ข ฃ ค ฅ ฆ ง
จ ฉ ช ซ ฌ ญ
ฎ ฏ ฐ ฑ ฒ ณ
ด ต ถ ท ธ น
บ ป ผ ฝ พ ฟ ภ ม
ย ร ล ว ศ ษ ส ห
ฬ อ ฮ
รูปสระ
ะ ◌ั า ◌ํ ◌ิ ' "
◌ุ ◌ู เ โ ใ ไ ◌็
อ ว ย ฤ ฤๅ ฦ ฦๅ
รูปวรรณยุกต์
◌่ ◌้ ◌๊ ◌๋
เครื่องหมายอื่น ๆ
◌์ ◌๎ ◌ฺ
เครื่องหมายวรรคตอน
ฯ ฯลฯ ๆ
๏ ๚ ๛ ┼
Bha
Bha
ตัวอักษรตัวอย่าง
เบงกอล-อัสสัมBha
ทิเบต
བྷ
ไทย
ภ
มลยาฬัม
ഭ
สิงหล
භ
พราหมีอโศกBha
เทวนาครีBha
ร่วมเชื้อสาย
ฮีบรูב
กรีกΒ
ละตินB
ซีริลลิกВ, Б
Properties
หน่วยเสียง/bʰ/ /pʰ/B
IASTbh Bh
จุดรหัส ISCIICB (203)

^B in Tai languages, Mon and Khmer

ภ เป็นพยัญชนะในตระกูลอักษรพราหมี มาจากอักษรพราหมี ng หลังผ่านอักษรคุปตะ

อักษรไทย

[แก้]

ภ (สำเภา) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 32 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ฟ (ฟัน) และก่อนหน้า ม (ม้า) ออกเสียงอย่าง พ (พาน) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า "ภ สำเภา"

อักษร ภ เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น (แทนเสียง [pʰ]) และพยัญชนะสะกด (แทนเสียง [p̚])

ภ ย่อมาจาก

การคณานับอารยภัฏ

[แก้]
  • भ [bʰə] = 24 (२४)
  • भि [bʰɪ] = 2,400 (२ ४००)
  • भु [bʰʊ] = 240,000 (२ ४० ०००)
  • भृ [bʰri] = 24,000,000 (२ ४० ०० ०००)
  • भॢ [bʰlə] = 24×108 (२४×१०८)
  • भे [bʰe] = 24×1010 (२४×१०१०)
  • भै [bʰɛː] = 24×1012 (२४×१०१२)
  • भो [bʰoː] = 24×1014 (२४×१०१४)
  • भौ [bʰɔː] = 24×1016 (२४×१०१६)

อักษรอื่น

[แก้]
Bha ในอักษรต่าง ๆ
แอราเมอิก
Bha
ขโรษฐี
𐨧
พราหมีอโศก
Bha
พราหมีกุษาณะ[a]
Bha
โทแคเรียน[b]
Bha
พราหมีคุปตะ
Bha
ปัลลวะ
Bha
กทัมพะ
-
อักษรไภกษุกี
𑰥
สิทธัม
Bha
ครันถะ
𑌭
จาม
ꨞ
สิงหล
භ
ปยู /
มอญโบราณ[c]
-
ทิเบต
-
ปรัจลิต
𑐨
อาหม
𑜘
มลยาฬัม
ഭ
เตลูกู
భ
พม่า
ဘ
เลปชา
-
รัญชนา
Bha
เสาราษฏร์
ꢩ
ดิเวส อกุรุ
𑤣
กันนาดา
ಭ
กะยา
-
ลิมบู
ᤓ
สวยัมภู[d]
𑩳
เขมร
ភ
ทมิฬ
-
จักมา
𑄞
ไทธรรม
ᨽ
มีไตมะเยก
ꯚ
เคาฑี
-
ไทย
ภ
ลาว
ຠ
ไตเหลอ
-
มาร์เชน
-
ติรหุตา
𑒦
ไทลื้อใหม่
ᦘ
ไทเวียด
-
กวิ
Bha
พักปา
-
โอริยา
ଭ
ศารทา
𑆨
เรอจัง
-
บาตัก
-
บูกิส
-
ชญานวัชระทรงเหลี่ยม
𑨡
เบงกอล-อัสสัม
Bha
ฏากรี
𑚡
ชวา
ꦨ
บาหลี
ᬪ
มากาซาร์
-
ฮันกึล[e]
-
นาครีเหนือ
-
โฑครี
𑠡
ลัณฑะ
-
ซุนดา
ᮽ
ไบบายิน
-
โมฑี
𑘥
คุชราต
ભ
โขชกี
𑈣
ขุทาพาที
𑋖
มหาชนี
𑅫
ตักบันวา
-
เทวนาครี
Bha
นันทินาครี
𑧅
ไกถี
Bha
คุรมุขี
ਭ
มุลตานี
𑊟
บูฮิด
-
อักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดา[f]
-
สวยัมภู[g]
𑩳
สิเลฏินาครี
ꠜ
คุญชลาโคณฑี
𑵯
มสรามโคณฑี[h]
𑴣
ฮานูโนโอ
-
หมายเหตุ
  1. ↑ อักษรพราหมีแบบ "กุษาณะ" เป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นภายหลังเมื่ออักษรพราหมีเริ่มแพร่หลาย อักษรพราหมีสมัยราชวงศ์คุปตะสืบทอดรูปแบบมาจากกุษณะอย่างแน่นอน แต่ตัวอักษรอื่นๆ ที่ได้มาจากพราห์มีอาจสืบทอดมาจากรูปแบบก่อนหน้านี้
  2. ↑ ภาษาโทแคเรียนน่าจะสืบเนื่องมาจากรูปแบบ "กุษาณะ" ของอักษรพราหมีในยุคกลาง แม้ว่าหลักฐานจากยุคนั้นจะไม่มากพอที่จะยืนยันการสืบทอดได้อย่างแน่นอน
  3. ↑ อักษรปยูและอักษรมอญโบราณน่าจะเป็นต้นกำเนิดของอักษรพม่า และอาจมีที่มาจากอักษรปัลลวะหรือกทัมพะ
  4. ↑ อาจมาจากอักษรเทวนาครี (ดูล่างซ้ายของตาราง)
  5. ↑ กำเนิดของอักษรฮันกึลจากอักษร 'พักปา' มีอิทธิพลจำกัด โดยเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดรูปทรงตัวอักษรพื้นฐานเพียงไม่กี่แบบเท่านั้น อักษรฮันกึลไม่ได้ทำงานแบบอักษรสระประกอบอินเดีย
  6. ↑ แม้ว่ารูปแบบตัวอักษรพื้นฐานของอักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดาจะมาจากอักษรเทวนาครีที่เขียนด้วยมือ แต่ระบบอักษรนี้แสดงเสียงสระโดยการหมุนรูปแบบตัวอักษร แทนที่จะใช้เครื่องหมายกำกับเสียงสระอย่างที่เป็นมาตรฐานในระบบอักษรอินเดีย
  7. ↑ อาจมาจากอักษรรัญชนะ (ดูข้างบน)
  8. ↑ อักษรมสรามโคณฑี จัดเป็นอักษรสระประกอบอินเดีย แต่รูปแบบตัวอักษรไม่ได้มาจากอักษรต้นแบบใดอักษรหนึ่งโดยเฉพาะ