จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
อักษรไทย
รูปพยัญชนะ
รูปสระ
–ั –ํ –ิ ' "
–ุ –ู –็
ฤๅ ฦๅ
รูปวรรณยุกต์
–่ –้ –๊ –๋
เครื่องหมายอื่น ๆ
–์ –๎ –ฺ
เครื่องหมายวรรคตอน
ฯลฯ

(ฝา) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 29 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก (ผึ้ง) และก่อนหน้า (พาน) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรสูง ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ฝ ฝา”

อักษร "ฝ" เป็นอักษรไทยแท้ โดยรับมาจากภาษาจีนยุคกลาง (อย่าสับสนกับจีนแมนดาริน) สำหรับพยัญชนะต้นภาษาไทยกลางทุกถิ่นออกเสียงเสียดแทรกริมฝีปากกับฟันไม่ก้อง /f/ แต่ภาษาไทยใต้ทุกถิ่นเป็นเสียงเสียงเสียดแทรกริมฝีปากกับฟันก้อง /v/ และตัวสะกดเป็นเสียงเดียวกันคือ /p̚/

พจนานุกรมบางเล่มใช้ ฝ ถอดเสียง v ในคำศัพท์ที่มาจากภาษาอังกฤษ เพื่อให้เกิดความแตกต่างระหว่าง f, w และ v