อังคั่น

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
อักษรไทย
ฯ ๚
รูปพยัญชนะ
รูปสระ
–ั –ํ –ิ ' "
–ุ –ู –็
ฤๅ ฦๅ
รูปวรรณยุกต์
–่ –้ –๊ –๋
เครื่องหมายอื่น ๆ
–์ –๎ –ฺ
เครื่องหมายวรรคตอน
ฯลฯ

อังคั่น เป็นชื่อเรียกรวมของเครื่องหมายวรรคตอนโบราณ แบ่งเป็นอังคั่นเดี่ยวและอังคั่นคู่

อังคั่นเดี่ยว หรือ คั่นเดี่ยว หรือ ขั้นเดี่ยว (ฯ) เป็นเครื่องหมายวรรคตอนที่นิยมใช้ในหนังสือไทยสมัยโบราณ ใช้เมื่อจบบท ตอน หรือเรื่อง ทั้งคำประพันธ์ร้อยกรองและร้อยแก้ว ใช้สัญลักษณ์เดียวกันกับไปยาลน้อย ปัจจุบันมีอังคั่นเดี่ยวให้เห็นในหนังสือวรรณคดีและตำราเรียนภาษาไทยเท่านั้น

อังคั่นคู่ หรือ คั่นคู่ หรือ ขั้นคู่ (๚) เป็นเครื่องหมายวรรคตอนปรากฏในหนังสือไทยโบราณ ใช้ในบทกวีต่างๆ โดยมีไว้ใช้จบตอน นอกจากนี้ยังมีการใช้อังคั่นคู่กับเครื่องหมายอื่น ได้แก่ อังคั่นวิสรรชนีย์ (ฯะ, ๚ะ) ใช้เมื่อจบบทกวี และ อังคั่นวิสรรชนีย์โคมูตร (๚ะ๛) ใช้จบบริบูรณ์

อังคั่นคู่ไม่มีปรากฏบนแป้นพิมพ์ภาษาไทย แต่มีอยู่ในรหัสอักขระ TIS 620 ที่ 0xFA (250) และรหัสยูนิโคดที่ U+0E5A [1]

อังคั่นในภาษาอื่น[แก้]

ภาษาอื่นที่ใช้อังคั่นคือภาษาเขมร ซึ่งมีทั้งอังคั่นเดี่ยวและอังคั่นคู่ (, ) อังคั่นเดี่ยวใช้ใส่เมื่อจบประโยค ใช้งานทั่วไปเหมือนการใส่มหัพภาคจบประโยคในภาษาอังกฤษ อังคั่นคู่ใช้เมื่อจบตอน ภาษาฮินดีก็มีการใช้สัญลักษณ์ขีดตั้งเดี่ยวและขีดตั้งคู่ (, ) เมื่อจบประโยคหรือจบตอนเช่นกัน เมื่อต้องการถอดอักษรจึงอาจใช้ ฯ และ ๚ แทนได้

อ้างอิง[แก้]