ข้ามไปเนื้อหา

ณ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
อักษรไทย
ณ
รูปพยัญชนะ
ก ข ฃ ค ฅ ฆ ง
จ ฉ ช ซ ฌ ญ
ฎ ฏ ฐ ฑ ฒ ณ
ด ต ถ ท ธ น
บ ป ผ ฝ พ ฟ ภ ม
ย ร ล ว ศ ษ ส ห
ฬ อ ฮ
รูปสระ
ะ ั า ํ ิ ' "
◌ุ ◌ู เ โ ใ ไ ็
อ ว ย ฤ ฤๅ ฦ ฦๅ
รูปวรรณยุกต์
่ ้ ๊ ๋
เครื่องหมายอื่น ๆ
์ ◌๎ ◌ฺ
เครื่องหมายวรรคตอน
ฯ ฯลฯ ๆ
๏ ๚ ๛ ┼
Ṇa
Ṇa
ตัวอักษรตัวอย่าง
เบงกอล-อัสสัมṆa
ทิเบต
ཎ
ทมิฬṆa
ไทย
ณ
มลยาฬัม
ണ
สิงหล
ණ
พราหมีอโศกṆa
เทวนาครีṆa
ร่วมเชื้อสาย
ฮีบรูנ ,ן
กรีกΝ
ละตินN
ซีริลลิกН
Properties
หน่วยเสียง/ɳ/ /n/B
IASTṇ Ṇ
จุดรหัส ISCIIC1 (193)

^B ในกลุ่มภาษาไท, พม่า, มอญและเขมร

ณ เป็นพยัญชนะในตระกูลอักษรพราหมี มาจากอักษรพราหมี ng หลังผ่านอักษรคุปตะ

เสียง

[แก้]

เสียงในภาษาฮินดีต่างจากภาษาไทยกลางและภาษาไทยใต้แค่ภาษาฮินดีม้วนลิ้น [ɳ] แต่ไทยกลางและไทยใต้ไม่ม้วน [n]

อักษรไทย

[แก้]

ณ (เณร) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 19 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ฒ (ผู้เฒ่า) และก่อนหน้า ด (เด็ก) ออกเสียงอย่าง น (หนู) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ณ เณร”

ปัจจุบันมีคำที่ขึ้นต้นด้วย ณ อยู่น้อยคำ ได้แก่ ณ (ที่), ณรงค์ (ตัดมาจาก รณรงค์), เณร (ตัดมาจาก สามเณร), เณรหน้าไฟ, เณรหางนาค นอกเหนือจากนั้นใช้ประกอบกับคำที่มาจากภาษาบาลีหรือสันสกฤต

ณ เป็นคำบุพบทบ่งเวลาหรือสถานที่ บางครั้งใช้ในนามสกุล เช่น ณ อยุธยา เป็นสร้อยต่อท้ายนามสกุล ใช้สำหรับผู้ที่สืบสายหรือจากราชสกุลที่มิได้เป็น หม่อมเจ้า หม่อมราชวงศ์ และหม่อมหลวง หรือสตรีที่แต่งงานกับผู้ที่สืบสายจากราชสกุล ส่วนนามสกุลที่ขึ้นต้นด้วย ณ มีอยู่ 21 นามสกุล[1]

  1. ณ กาฬสินธุ์
  2. ณ จัมปาศักดิ์
  3. ณ เชียงใหม่
  4. ณ ตะกั่วทุ่ง
  5. ณ ถลาง
  6. ณ นคร
  7. ณ น่าน
  8. ณ บางช้าง
  9. ณ ป้อมเพชร์
  10. ณ พัทลุง
  11. ณ พิศณุโลก
  12. ณ มโนรม
  13. ณ มหาไชย
  14. ณ ระนอง
  15. ณ ร้อยเอ็จ
  16. ณ ลำปาง
  17. ณ ลำพูน
  18. ณ วิเชียร
  19. ณ สงขลา
  20. ณ หนองคาย
  21. ณ อุบล

อักษรอื่น

[แก้]

อักษร "ณ" ตรงกับตัวเทวนาครี "ण"

Ṇa ในอักษรต่าง ๆ
แอราเมอิก
Ṇa
ขโรษฐี
𐨞
พราหมีอโศก
Ṇa
พราหมีกุษาณะ[a]
Ṇa
โทแคเรียน[b]
Ṇa
พราหมีคุปตะ
Ṇa
ปัลลวะ
Ṇa
กทัมพะ
-
อักษรไภกษุกี
𑰜
สิทธัม
Ṇa
ครันถะ
𑌣
จาม
-
สิงหล
ණ
ปยู /
มอญโบราณ[c]
-
ทิเบต
ཎ
ปรัจลิต
𑐞
อาหม
-
มลยาฬัม
ണ
เตลูกู
ణ
พม่า
ဏ
เลปชา
-
รัญชนา
Ṇa
เสาราษฏร์
ꢠ
ดิเวส อกุรุ
𑤚
กันนาดา
ಣ
กะยา
-
ลิมบู
-
สวยัมภู[d]
𑩪
เขมร
ណ
ทมิฬ
Ṇa
จักมา
𑄕
ไทธรรม
ᨱ
มีไตมะเยก
-
เคาฑี
-
ไทย
ณ
ลาว
ຓ
ไตเหลอ
-
มาร์เชน
𑱾
ติรหุตา
𑒝
ไทลื้อใหม่
-
ไทเวียด
-
กวิ
Ṇa
พักปา
ꡬ
โอริยา
ଣ
ศารทา
𑆟
เรอจัง
-
บาตัก
-
บูกิส
-
ชญานวัชระทรงเหลี่ยม
𑨘
เบงกอล-อัสสัม
Ṇa
ฏากรี
𑚘
ชวา
ꦟ
บาหลี
ᬡ
มากาซาร์
-
ฮันกึล[e]
-
นาครีเหนือ
-
โฑครี
𑠘
ลัณฑะ
-
ซุนดา
-
ไบบายิน
-
โมฑี
𑘜
คุชราต
ણ
โขชกี
𑈘
ขุทาพาที
𑋌
มหาชนี
𑅢
ตักบันวา
-
เทวนาครี
Ṇa
นันทินาครี
𑦼
ไกถี
Ṇa
คุรมุขี
ਣ
มุลตานี
𑊔
บูฮิด
-
อักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดา[f]
-
สวยัมภู[g]
𑩪
สิเลฏินาครี
-
คุญชลาโคณฑี
-
มสรามโคณฑี[h]
𑴚
ฮานูโนโอ
-
หมายเหตุ
  1. ↑ อักษรพราหมีแบบ "กุษาณะ" เป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นภายหลังเมื่ออักษรพราหมีเริ่มแพร่หลาย อักษรพราหมีสมัยราชวงศ์คุปตะสืบทอดรูปแบบมาจากกุษณะอย่างแน่นอน แต่ตัวอักษรอื่นๆ ที่ได้มาจากพราห์มีอาจสืบทอดมาจากรูปแบบก่อนหน้านี้
  2. ↑ ภาษาโทแคเรียนน่าจะสืบเนื่องมาจากรูปแบบ "กุษาณะ" ของอักษรพราหมีในยุคกลาง แม้ว่าหลักฐานจากยุคนั้นจะไม่มากพอที่จะยืนยันการสืบทอดได้อย่างแน่นอน
  3. ↑ อักษรปยูและอักษรมอญโบราณน่าจะเป็นต้นกำเนิดของอักษรพม่า และอาจมีที่มาจากอักษรปัลลวะหรือกทัมพะ
  4. ↑ อาจมาจากอักษรเทวนาครี (ดูล่างซ้ายของตาราง)
  5. ↑ กำเนิดของอักษรฮันกึลจากอักษร 'พักปา' มีอิทธิพลจำกัด โดยเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดรูปทรงตัวอักษรพื้นฐานเพียงไม่กี่แบบเท่านั้น อักษรฮันกึลไม่ได้ทำงานแบบอักษรสระประกอบอินเดีย
  6. ↑ แม้ว่ารูปแบบตัวอักษรพื้นฐานของอักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดาจะมาจากอักษรเทวนาครีที่เขียนด้วยมือ แต่ระบบอักษรนี้แสดงเสียงสระโดยการหมุนรูปแบบตัวอักษร แทนที่จะใช้เครื่องหมายกำกับเสียงสระอย่างที่เป็นมาตรฐานในระบบอักษรอินเดีย
  7. ↑ อาจมาจากอักษรรัญชนะ (ดูข้างบน)
  8. ↑ อักษรมสรามโคณฑี จัดเป็นอักษรสระประกอบอินเดีย แต่รูปแบบตัวอักษรไม่ได้มาจากอักษรต้นแบบใดอักษรหนึ่งโดยเฉพาะ
  1. ↑ https://www.sanook.com/campus/1417235/