ไม้หันอากาศ

อักษรไทย
◌ั
รูปพยัญชนะ
	ก	ข	ฃ	ค	ฅ	ฆ	ง
	จ	ฉ		ช	ซ	ฌ	ญ
ฎ	ฏ	ฐ		ฑ		ฒ	ณ
ด	ต	ถ		ท		ธ	น
บ	ป	ผ	ฝ	พ	ฟ	ภ	ม
ย	ร	ล	ว	ศ	ษ	ส	ห
					ฬ	อ	ฮ
รูปสระ
ะ	ั	า	ํ	ิ	'	"
◌ุ	◌ู	เ	โ	ใ	ไ	็
อ	ว	ย	ฤ	ฤๅ	ฦ	ฦๅ
รูปวรรณยุกต์
		่	้	๊	๋
เครื่องหมายอื่น ๆ
		์	◌๎	◌ฺ
เครื่องหมายวรรคตอน
		ฯ	ฯลฯ		ๆ
		๏	๚	๛	┼

ไม้หันอากาศ, ไม้ผัด หรือ หางกังหัน (–ั) ใช้เป็นสระอะลดรูปเมื่อมีพยัญชนะสะกด และใช้ประสมสระ อัวะ และ อัว

แต่เดิมในศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงมิได้ใช้ไม้หันอากาศหรือสัญลักษณ์อื่น เมื่อต้องการสะกดสระอะที่มีพยัญชนะสะกด จะซ้อนพยัญชนะสะกดเข้าไปอีกตัวหนึ่ง เช่น มนน อ่านว่า มัน, ท๋งง อ่านว่า ทั้ง รวมไปถึงสระอัวก็ใช้ ว ซ้อนสองตัวเช่น หวว อ่านว่า หัว, ตวว อ่านว่า ตัว ไม้หันอากาศเริ่มปรากฏใช้ในจารึกหลักที่ 5 ในรัชสมัยพระยาลิไท เมื่อ พ.ศ. 1904

การประสมรูป

การประสมรูป	ปรากฏ	ใช้เป็นสระ	สัทอักษรสากล
(พยัญชนะต้น) + ไม้หันอากาศ + (พยัญชนะสะกด)	–ั–	อะ (มีตัวสะกด)	/a/
(พยัญชนะต้น) + ไม้หันอากาศ + ตัววอ	–ัว	อัว (ไม่มีตัวสะกด)	/ua/
(พยัญชนะต้น) + ไม้หันอากาศ + ตัววอ + วิสรรชนีย์	–ัวะ	อัวะ	/uaʔ/