ข้ามไปเนื้อหา

ง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
อักษรไทย
ง
รูปพยัญชนะ
ก ข ฃ ค ฅ ฆ ง
จ ฉ ช ซ ฌ ญ
ฎ ฏ ฐ ฑ ฒ ณ
ด ต ถ ท ธ น
บ ป ผ ฝ พ ฟ ภ ม
ย ร ล ว ศ ษ ส ห
ฬ อ ฮ
รูปสระ
ะ ั า ํ ิ ' "
◌ุ ◌ู เ โ ใ ไ ็
อ ว ย ฤ ฤๅ ฦ ฦๅ
รูปวรรณยุกต์
่ ้ ๊ ๋
เครื่องหมายอื่น ๆ
์ ◌๎ ◌ฺ
เครื่องหมายวรรคตอน
ฯ ฯลฯ ๆ
๏ ๚ ๛ ┼
Ṅa
Ṅa
ตัวอักษรตัวอย่าง
เบงกอล-อัสสัมṄa
ทิเบตṄa
ทมิฬṄa
ไทย
ง
มลยาฬัม
ങ
สิงหล
ඞ
พราหมีอโศกṄa
เทวนาครีṄa
ร่วมเชื้อสาย
ฮีบรูנ ,ן
กรีกΝ
ละตินN
ซีริลลิกН
Properties
หน่วยเสียง/ŋ/
IASTnga Nga
จุดรหัส ISCIIB7 (183)

ง เป็นพยัญชนะในตระกูลอักษรพราหมี

เสียง

[แก้]

ง เข้าในพวกกัณฐชะ (เกิดจากเพดานอ่อน) เสียงอะนุนาสิกะ มักใช้แทนเสียงนาสิกเพดานอ่อน [ŋ] แต่ในภาษาไทยใต้เป็นเสียงเสียงเสียดแทรกเพดานแข็งกับเพดานอ่อนไม่ก้อง [ɧ]

อักษรไทย

[แก้]

ง เป็นพยัญชนะตัวที่ 7 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ฆ และก่อนหน้า จ จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า "ง งู"

อักษรอื่น

[แก้]

งะ เป็นพยัญชนะตัวหนึ่งในอักษรเทวนาครี โดยเขียนว่า ङ ถ้าตัวอักษรมีพยัญชนะอื่นตามมา พยัญชนะอื่นจะลงไปอยู่ข้างล่าง แต่บางครั้งใช้วิธีเขียนวิรามใช้ตัว ง เช่น องฺก (अङ्क)[1]

ඞ คือตัวอักษร ง ในอักษรสิงหล แต่เป็นที่รู้จักจากความคล้ายคลึงกับตัวละครในเกมอะมังอัส

ตัว ง ในอักษรต่าง ๆ มีความสัมพันธ์ดังนี้

Ṅa ในอักษรต่าง ๆ
แอราเมอิก
Ṅa
ขโรษฐี
-
พราหมีอโศก
Ṅa
พราหมีกุษาณะ[a]
Ṅa
โทแคเรียน[b]
Ṅa
พราหมีคุปตะ
Ṅa
ปัลลวะ
Ṅa
กทัมพะ
-
อักษรไภกษุกี
𑰒
สิทธัม
Ṅa
ครันถะ
𑌙
จาม
ꨋ
สิงหล
ඞ
ปยู /
มอญโบราณ[c]
-
ทิเบต
Ṅa
ปรัจลิต
𑐒
อาหม
𑜂
มลยาฬัม
ങ
เตลูกู
ఙ
พม่า
င
เลปชา
ᰅ
รัญชนา
Ṅa
เสาราษฏร์
ꢖ
ดิเวส อกุรุ
𑤐
กันนาดา
ಙ
กะยา
ꤍ
ลิมบู
ᤅ
สวยัมภู[d]
𑩠
เขมร
ង
ทมิฬ
Ṅa
จักมา
𑄋
ไทธรรม
ᨦ
มีไตมะเยก
ꯡ
เคาฑี
-
ไทย
ง
ลาว
ງ
ไตเหลอ
ᥒ
มาร์เชน
𑱵
ติรหุตา
𑒓
ไทลื้อใหม่
ᦇ / ᦄ
ไทเวียด
ꪉ / ꪈ
กวิ
Ṅa
พักปา
ꡃ
โอริยา
ଙ
ศารทา
𑆕
เรอจัง
ꤲ
บาตัก
ᯝ
บูกิส
ᨂ
ชญานวัชระทรงเหลี่ยม
𑨏
เบงกอล-อัสสัม
Ṅa
ฏากรี
𑚎
ชวา
ꦔ
บาหลี
ᬗ
มากาซาร์
𑻢
ฮันกึล[e]
-
นาครีเหนือ
-
โฑครี
𑠎
ลัณฑะ
-
ซุนดา
ᮍ
ไบบายิน
ᜅ
โมฑี
𑘒
คุชราต
ઙ
โขชกี
𑈍
ขุทาพาที
𑊿
มหาชนี
-
ตักบันวา
ᝥ
เทวนาครี
Ṅa
นันทินาครี
𑦲
ไกถี
Ṅa
คุรมุขี
ਙ
มุลตานี
-
บูฮิด
ᝅ
อักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดา[f]
-
สวยัมภู[g]
𑩠
สิเลฏินาครี
-
คุญชลาโคณฑี
𑶄
มสรามโคณฑี[h]
𑴐
ฮานูโนโอ
ᜥ
หมายเหตุ
  1. ↑ อักษรพราหมีแบบ "กุษาณะ" เป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นภายหลังเมื่ออักษรพราหมีเริ่มแพร่หลาย อักษรพราหมีสมัยราชวงศ์คุปตะสืบทอดรูปแบบมาจากกุษณะอย่างแน่นอน แต่ตัวอักษรอื่นๆ ที่ได้มาจากพราห์มีอาจสืบทอดมาจากรูปแบบก่อนหน้านี้
  2. ↑ ภาษาโทแคเรียนน่าจะสืบเนื่องมาจากรูปแบบ "กุษาณะ" ของอักษรพราหมีในยุคกลาง แม้ว่าหลักฐานจากยุคนั้นจะไม่มากพอที่จะยืนยันการสืบทอดได้อย่างแน่นอน
  3. ↑ อักษรปยูและอักษรมอญโบราณน่าจะเป็นต้นกำเนิดของอักษรพม่า และอาจมีที่มาจากอักษรปัลลวะหรือกทัมพะ
  4. ↑ อาจมาจากอักษรเทวนาครี (ดูล่างซ้ายของตาราง)
  5. ↑ กำเนิดของอักษรฮันกึลจากอักษร 'พักปา' มีอิทธิพลจำกัด โดยเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดรูปทรงตัวอักษรพื้นฐานเพียงไม่กี่แบบเท่านั้น อักษรฮันกึลไม่ได้ทำงานแบบอักษรสระประกอบอินเดีย
  6. ↑ แม้ว่ารูปแบบตัวอักษรพื้นฐานของอักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดาจะมาจากอักษรเทวนาครีที่เขียนด้วยมือ แต่ระบบอักษรนี้แสดงเสียงสระโดยการหมุนรูปแบบตัวอักษร แทนที่จะใช้เครื่องหมายกำกับเสียงสระอย่างที่เป็นมาตรฐานในระบบอักษรอินเดีย
  7. ↑ อาจมาจากอักษรรัญชนะ (ดูข้างบน)
  8. ↑ อักษรมสรามโคณฑี จัดเป็นอักษรสระประกอบอินเดีย แต่รูปแบบตัวอักษรไม่ได้มาจากอักษรต้นแบบใดอักษรหนึ่งโดยเฉพาะ

ดูเพิ่ม

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]