ราชวงศ์ตีมูร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เตมูร์
จักรวรรดิตีมูร์
تیموریان
Tīmurīyān
จักรวรรดิในเอเชียกลาง

 

 

 

ค.ศ. 1370ค.ศ. 1526
 

 

ธงของราชวงศ์ตีมูร์[a]

ราชวงศ์ตีมูร์
เมืองหลวง ซามาร์คันด์, เฮรัท
ภาษา เปอร์เซีย
ศาสนา อิสลาม
การปกครอง ราชาธิปไตย
President
 - ค.ศ. 1370–1405 ตีมูร์
 - ค.ศ. 1506–1507 มุซาฟฟาร์ ฮุสเซน
ยุคประวัติศาสตร์ ยุคกลาง
 - ก่อตั้งโดยตีมูร์ ค.ศ. 1370
 - ซามาร์คันด์ถูกพิชิตโดยอุซเบกภายใต้ มุฮัมมัด เชย์บานี (Muhammad Shaybani) ค.ศ. 1509
 - เฮรัทพิชิตเชย์บานี ค.ศ. 1507
 - สิ้นสุด ค.ศ. 1526
a: ธงของจักรวรรดิตีมูร์ตามแผนที่คาตาลัน ราว ค.ศ. 1375

ราชวงศ์ตีมูร์ หรือ จักรวรรดิตีมูร์ (อังกฤษ: Timurid dynasty, เปอร์เซีย: تیموریان ตั้งตนเป็นGurkānī [1][2][3], เปอร์เซีย: گوركانى) เป็นราชวงศ์หนึ่งของจักรวรรดิเปอร์เชีย[4][5]ของซุนนีย์มุสลิมในเอเชียกลางที่เดิมมาจากผู้สืบเชื้อสายจากราชวงศ์เติร์ก-มองโกล (Turko-Mongol)[6][5][7][8] ผู้ปกครองจักรวรรดิที่ครอบคลุมเอเชียกลางทั้งหมด, อิหร่าน, อัฟกานิสถาน และส่วนใหญ่ของปากีสถาน, อินเดีย, เมโสโปเตเมีย และ คอเคซัส จักรวรรดิตีมูร์ก่อตั้งขึ้นโดยตีมูร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 14

ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เจ้าแห่งราชวงศ์ตีมูร์ บาบูร์ (Babur) ผู้ครองเฟอร์กานา (Ferghana) ก็เข้ารุกรานอินเดียและทำการก่อตั้งจักรวรรดิโมกุลที่ปกครองดินแดนส่วนใหญ่ของอนุทวีปอินเดียจนกระทั่งมาเสื่อมโทรมลงในสมัยของออรังเซ็บ (Aurangzeb) เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 และถูกยุบอย่างเป็นทางการโดยบริติชราชหลังการปฏิวัติอินเดีย ค.ศ. 1857

อ้างอิง[แก้]

  1. Zahir ud-Din Mohammad (2002-09-10). Thackston, Wheeler M., ed. The Baburnama: Memoirs of Babur, Prince and Emperor. Modern Library Classics. ISBN 0375761373. "Note: Gurkānī is the Persianized form of the Mongolian word "kürügän" ("son-in-law"), the title given to the dynasty's founder after his marriage into Genghis Khan's family." 
  2. Note: Gurgān, Gurkhān, or Kurkhān; The meaning of Kurkhan is given in Clements Markham's publication of the reports of the contemporary witness Ruy González de Clavijo as "of the lineage of sovereign princes".
  3. Edward Balfour The Encyclopaedia Asiatica, Comprising Indian Subcontinent, Eastern and Southern Asia, Cosmo Publications 1976, S. 460, S. 488, S. 897
  4. Maria Subtelny, "Timurids in Transition", BRILL; illustrated edition edition (September 30, 2007). pg 40: "Nevertheless, in the complex process of transition, members of the Timurid dynasty and their Turko-Mongolian supporters became acculturate by the surrounding Persinate millieu adopting Persian cultural models and tastes and acting as patrons of Persian culture, painting, architecture and music." pg 41: "The last members of the dynasty, notably Sultan-Abu Sa'id and Sultan-Husain, in fact came to be regarded as ideal Perso-Islamic rulers who develoted as much attention to agricultural development as they did to fostering Persianate court culture."
  5. 5.0 5.1 B.F. Manz, "Tīmūr Lang", in Encyclopaedia of Islam, Online Edition, 2006
  6. Encyclopædia Britannica, "Timurid Dynasty", Online Academic Edition, 2007. (Quotation:...Turkic dynasty descended from the conqueror Timur (Tamerlane), renowned for its brilliant revival of artistic and intellectual life in Iran and Central Asia....Trading and artistic communities were brought into the capital city of Herat, where a library was founded, and the capital became the centre of a renewed and artistically brilliant Persian culture...)
  7. "Timurids". The Columbia Encyclopedia (Sixth ed.). New York City: Columbia University. สืบค้นเมื่อ 2006-11-08. 
  8. Encyclopaedia Britannica article: Consolidation & expansion of the Indo-Timurids, Online Edition, 2007.

ดูเพิ่ม[แก้]