ภาษาละว้า
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
| ภาษาละว้า ละเวือะ |
||
|---|---|---|
| พูดใน: | ภาคเหนือของไทย | |
| จำนวนผู้พูด: | ||
| ตระกูลภาษา: | ออสโตร-เอเชียติก มอญ-เขมร ภาษากลุ่มปะหล่อง-ว้า ภาษาละว้า |
|
| รหัสภาษา | ||
| ISO 639-1: | ไม่มี | |
| ISO 639-2: | ||
| ISO 639-3: | — | |
| หมายเหตุ: บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากลปรากฏอยู่ คุณอาจต้องการไทป์เฟซที่รองรับยูนิโคดเพื่อการแสดงผลที่สมบูรณ์ | ||
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมภาษา |
||
ภาษาละว้าเป็นภาษาในตระกูลออสโตรเอเชียติก สาขามอญ-เขมร สาขาย่อยปะหล่อง-ว้า ผู้พูดภาษานี้เรียกตนเองว่าละเวือะ ในประเทศไทยมีผู้พูดภาษานี้ในจังหวัดเชียงใหม่และแม่ฮ่องสอน เคยมีผู้พูดในจังหวัดลำปาง เชียงรายและแพร่ตามรายงานของ E.W. Hutchinson เมื่อ พ.ศ. 2477 แต่จากการสำรวจเมื่อ พ.ศ. 2527 ไม่พบผู้พูดภาษาละว้าในจังหวัดดังกล่าว คงพูดภาษาไทยถิ่นเหนือทั้งหมด มิชชันนารีที่เข้าไปเผยแพร่ศาสนาคริสต์ได้พัฒนาการเขียนภาษาละว้าด้วยอักษรละติน
หน่วยเสียงมีสระ25 เสียง โดยเป็นสระเดี่ยว 10 เสียง สระประสม 15 เสียง พยัญชนะมี 27 เสียง เป็นตัวสะกดได้ 10 เสียง พยัญชนะควบกล้ำมี 12 เสียง
อ้างอิง [แก้]
- สุริยา รัตนกุล และลักขณา ดาวรัตนหงษ์. พจนานุกรมภาษาละว้า-ไทย. กทม. มหาวิทยาลัยมหิดล. 2528
|
||||||||
