อาสนวิหารซีมีเย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
อาสนวิหารนักบุญมารีย์แห่งซีมีเย
ซากที่เหลือในปัจจุบัน
ซากที่เหลือในปัจจุบัน
สิ่งก่อสร้าง
ฐานะ อาสนวิหาร (จนกระทั่ง ค.ศ. 1590)
โบสถ์ (จนถูกทำลายเมื่อ ค.ศ. 1691)
นิกาย โรมันคาทอลิก
เสก ค.ศ. 1049 (แท่นบูชาเอก)
ที่ตั้ง นิส จังหวัดอาลป์-มารีตีม
ประเทศ Flag of France.svg ประเทศฝรั่งเศส
การก่อสร้าง
แรกสุด คริสต์ศตวรรษที่ 10
ปีรื้อ ค.ศ. 1706
(หลังจากการถูกทำลาย)
ปัจจุบัน คริสต์ศตวรรษที่ 10
สร้างเสร็จ
แบบสถาปัตยกรรม ก่อนโรมาเนสก์
แบบผัง กางเขน
ผู้ออกแบบ/ตกแต่ง
ข้อมูลด้านการท่องเที่ยว
พิกัด 43°41′45″N 7°16′51″E / 43.69583°N 7.28083°E / 43.69583; 7.28083

อาสนวิหารซีมีเย (ฝรั่งเศส: Cathédrale de Cimiez) เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญมารีย์แห่งซีมีเย (Cathédrale Sainte-Marie de Cimiez) เป็นอดีตอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิกประจำอดีตมุขมณฑลซีมีเย มุขมณฑลในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 5 เป็นต้นมาจนกระทั่งถูกยุบรวมเข้ากับมุขมณฑลนิสเมื่อปี ค.ศ. 1590 ตั้งอยู่บนเนินเขาปราสาทเก่าของเมืองนิส (Château de Nice) จังหวัดอาลป์-มารีตีม แคว้นพรอว็องซาลป์โกตดาซูร์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่พระนางมารีย์พรหมจารี ในปัจจุบันหลงเหลือเพียงฐานรากและซากปรักหักพัง

ประวัติ[แก้]

แผนผังจากการศึกษาทางโครงสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1875

อาสนวิหารแห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งแห่งแรกของมุขมณฑลซีมีเย ซึ่งตั้งอยู่ในเขตเมืองเกเมเนลุม (Cemenelum) ซึ่งเป็นเมืองท่าในสมัยโรมโบราณ และต่อมาได้รวมกับมุขมณฑลนิสในปี ค.ศ. 465 ซึ่งอาสนวิหารแห่งนี้ได้กลายเป็นที่ตั้งของของมุขนายกแห่งนิส (Bishop of Nice)

อาสนวิหารแห่งแรกตั้งอยู่บนเนินเขา สร้างในแบบสถาปัตยกรรมก่อนโรมาเนสก์ (Pre-Romanesque style) ในสมัยช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10[1] บริเวณแท่นบูชาได้รับการเสกในปี ค.ศ. 1049 อาคารประกอบด้วยทางเดินกลาง 3 แถว กับบริเวณร้องเพลงสวดเชื่อมกับมุขโค้งด้านสกัดจำนวน 3 มุข[2] และไม่พบแขนกางเขน

ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 13 อาสนวิหารแห่งนี้อยู่ในสภาพทรุดโทรมลงมาก จึงมีการบูรณะซ่อมแซมและต่อเติมบนแผนผังเดิม และขยายอาคารออกทางทิศตะวันออก ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีการก่อสร้างชาเปลเพิ่มเติ่มหลายแห่ง จากการยืนยันโดยสารตราพระสันตะปาปาของสมเด็จพระสันตะปาปามาร์ตินที่ 5 ในปีค.ศ. 1429[3]

ภายหลังต่อมาความสำคัญของอาสนวิหารต่อการปกครองของมุขมณฑลค่อย ๆ ลดความสำคัญลง โดยย้ายไปตั้งอยู่ที่โบสถ์นักบุญเรปารัต (ต่อมาเป็นอาสนวิหารแม่พระและนักบุญเรปารัตแห่งนิส) ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 โดยมีผลอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1590

อดีตอาสนวิหารแห่งนี้ได้ถูกทำลายลงเป็นผลของการบุกปิดล้อมเมืองนิส โดยพระบัญชาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 นำโดยนีกอลา กาตีนา ในปี ค.ศ. 1691 และต่อมาได้ถูกรื้อถอนลงในปี ค.ศ. 1706[4]

อ้างอิง[แก้]

  1. Françoise Hildesheimer (dir.), Les diocèses de Nice et Monaco, Beauchesne, Paris 1997, pp. 75-76
  2. Françoise Hildesheimer (dir.), Les diocèses de Nice et Monaco, Beauchesne, Paris 1997, pp. 75-76
  3. Françoise Hildesheimer (dir.), Les diocèses de Nice et Monaco, Beauchesne, Paris 1997, pp. 75-76
  4. Françoise Hildesheimer (dir.), Les diocèses de Nice et Monaco, Beauchesne, Paris 1997, pp. 75-76