ยุคเซ็งโงกุ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก ยุคเซงโงะกุ)
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น

Sengoku period battle.jpg

ยุคเซ็งโงกุ (ญี่ปุ่น: 戦国時代 Sengoku-jidai) เป็นช่วงเวลาของความไม่สงบใน ญี่ปุ่น อันเกิดจากอำนาจการปกครองของ โชกุนตระกูลอาชิกางะในยุคมูโรมาจิเสื่อมลง ทำให้บรรดาไดเมียวผู้ปกครองแคว้นต่าง ๆ ในญี่ปุ่นต่างพากันตั้งตนเป็นอิสระ โดยเฉพาะไดเมียวที่อยู่ห่างจากเมืองหลวงเกียวโตมาก และทำสงครามกันเอง ทำให้ญี่ปุ่นลุกเป็นไฟ บ้านเมืองไม่มีขื่อแป โชกุนที่เกียวโตไม่สามารถทำอะไรได้เพราะเป็นเพียงหุ่นเชิดของไดเมียวที่มีอำนาจ สมัยเซ็งโงกุเป็นสมัยแห่งวีรบุรุษ โดยเฉพาะวีรบุรุษทั้งสามที่รวมประเทศญี่ปุ่นให้กลับเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้งเป็นการสิ้นสุดสมัยเซ็งโงกุ ได้แก่ โอดะ โนบูนางะ, โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ, และ โทกูงาวะ อิเอยาซุ

อักษรคันจิของคำว่ายุคเซ็งโงกุ ตรงกับคำว่า "ยุคจ้านกว๋อ" ในภาษาจีน หมายถึง "ยุครณรัฐ" ซึ่งเกิดขึ้นอยู่ในช่วงระหว่าง 477-222 ปีก่อน ค.ศ.

ยุคเซ็งโงกุของญี่ปุ่น นับเป็นส่วนหนึ่งของยุคมูโรมาจิ ในยุคนี้เองก็มียุคสมัยย่อยแฝงอยู่ คือ สมัยอาซูจิ และสมัยโมโมยามะ เรียกรวมกันว่า ยุคอาซูจิ–โมโมยามะ

สงครามโอนิน[แก้]

ตำแหน่ง เค็นเร คือ ผู้แทนโชกุน เป็นตำแหน่งที่มีอำนาจมาก โฮโซกาวะ คัตสึโมโตะ เป็นเค็นเรในสมัยของโชกุนอาชิกางะ โยชิมาซะ และวางแผนจะให้น้องชายของโชกุน คือ อาชิกางะ โยชิมิ เป็นโชกุนคนต่อไป แต่พ่อตาของโฮโซกาวะ คือ ยามานะ ซูเซ็ง ต้องการจะตั้งลูกชายของโชกุน คือ อาชิกางะ โยชิฮาซะ เป็นโชกุนแทน สงครามโอนิงจึงเริ่มต้นใน ค.ศ. 1467 โชกุนประกาศว่าถ้าฝ่ายไหนเริ่มก่อนจะเป็นกบฏ แม้ฝ่ายโฮโซกาวะจะเริ่มก่อนแต่ก็เกลี้ยกล่อมให้โชกุนเชื่อว่าฝ่ายยามานะเริ่มก่อน โชกุนจึงประกาศให้ยามานะเป็นกบฏ ทั้งสองฝ่ายต่างมุ่งจะสร้างความเสียหายให้อีกฝ่ายโดยการเผาบ้านเรือน การต่อสู้ทำให้เมืองเกียวโตพินาศย่อยยับ ชาวบ้านหอบข้าวของหนีออกนอกเมือง

สงครามลุกลามไปทั้งญี่ปุ่น บรรดาไดเมียวแตกเป็นสองฝ่าย แม้ประเทศจะตกอยู่ในกลียุคแต่โชกุนยังคงอาศัยอยู่ในปราสาทคิงกากูจิ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เป็นโอกาสให้ไดเมียวต่าง ๆ ตั้งตนเป็นอิสระ ใน ค.ศ. 1471 จังหวัดคางะ พระสงฆ์นิกายแดนบริสุทธิ์ก่อกบฏขับไล่พวกไดเมียวออกไป เรียกว่า กบฏอิกโก-อิกกิ ประกอบด้วยชาวบ้านและซามูไรระดับล่าง กบฏอิกโก-อิกกิสะสมกำลังได้มากในตอนเหนือ

แม้ทั้งโฮโซกาวะและยามานะต่างเสียชีวิตในค.ศ. 1473 แต่สงครามยังไม่จบ ความเสียหายของเมืองเกียวโตครั้งนี้ร้ายแรงเกินฟื้นฟู จนภายหลังโทกูงาวะ อิเอยาซุต้องย้ายเมืองหลวงไปที่เอโดะในที่สุด

อ้างอิง[แก้]

  • Mikiso Hane, Modern Japan: A Historical Survey (Westview Press, 1992)