พระเจ้ามังระ

พระเจ้ามังระ หรือ พระเจ้าเซงพะยูเชง (พม่า: ဆင်ဖြူရှင်;‌ อังกฤษ: Hsinbyushin) เป็นพระโอรสองค์ที่ 2 ในจำนวน 6 พระองค์ของพระเจ้าอลองพญา ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์อลองพญาหรือราชวงศ์คองบอง ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์พระองค์ที่ 3 ของราชวงศ์อลองพญา ในปี พ.ศ. 2303 พระองค์ได้ตามเสด็จพระเจ้าอลองพญา พระราชบิดามายังสงครามกับอยุธยาด้วย ต่อมาในปี พ.ศ. 2306 หลังจากขึ้นครองราชย์ พระองค์ปรารภในที่ประชุมขุนนางว่า "อยุธยาไม่เคยแพ้อย่างราบคาบมาก่อน" พระองค์สืบทอดเจตนารมณ์ของพระราชบิดา ด้วยการส่งเนเมียวสีหบดี เข้ามากลวาดต้อนผู้คนและกำลังพลจากหัวเมืองเหนือก่อน ในปี พ.ศ. 2307 และได้ส่งทัพจากทางใต้คือ มังมหานรธา เข้ามาเสริมช่วยอีกทัพหนึ่ง ทั้ง 2 ทัพได้ล้อมกรุงศรีอยุธยานานถึง 1 ปีกับสองเดือน แม้ถึงฤดูน้ำหลากก็ไม่หนี ก็สามารถเข้าตีพระนครได้ เมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2310 ตรง กับวันอังคาร ขึ้นเก้าค่ำ เดือนห้า ปีกุน

พระเจ้ามังระ มีพระนามที่ปรากฏในพงศาวดารพม่าว่า "เซงพะยูเชง" โดยเป็นพระนามที่พระองค์ตั้งเอง อันเป็นพระนามเดียวกับ พระเจ้าบุเรงนอง ซึ่งแปลว่า "พระเจ้าช้างเผือก" ก่อนที่จะยกทัพตีอยุธยา พระเจ้ามังระได้ยกความชอบธรรมเหนือดินแดนอยุธยามาแต่ครั้งพระเจ้าบุเรงนอง

พระเจ้ามังระสวรรคตอย่างกระทันหันในปี พ.ศ. 2319 หลังจากอะแซหวุ่นกี้ แม่ทัพพม่าได้ตีพิษณุโลกแตกแล้วเตรียมจะกรีฑาทัพสู่กรุงธนบุรี เป็นผลให้อะแซหวุ่นกี้ต้องยกทัพกลับทันที

ดูเพิ่ม

• การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2

อ้างอิง

• เทปสนทนาเรื่อง วาระสุดท้าย...ของ อาณาจักรอยุธยาและราชวงศ์อลองพญา โดย ดร.สุเนตร ชุตินธรานนท์ วีระ ธีรภัทร (เมษายน พ.ศ. 2544)

สมัยก่อนหน้า		พระเจ้ามังระ		สมัยถัดไป
พระเจ้ามังลอก ราชวงศ์อลองพญา		พระเจ้ามังระ (อาณาจักรพม่า-รามัญ) (2306 - 2319)		พระเจ้าจิงกูจา ราชวงศ์อลองพญา