พระเจ้ามังระ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
พระเจ้ามังระ

พระนาม สิริสุริยมหาธรรมราชา ราชาธิบดี
พระอิสริยยศ กษัตริย์แห่งพม่า
ราชวงศ์ ราชวงศ์อลองพญา
ครองราชย์ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 176310 มิถุนายน ค.ศ. 1776 (12 ปี 164 วัน)
บรมราชาภิเษก 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1764
รัชกาลก่อนหน้า พระเจ้ามังลอก
รัชกาลถัดไป พระเจ้าจิงกูจา
ข้อมูลส่วนพระองค์
พระราชสมภพ 12 กันยายน ค.ศ. 1736
มุกโชโบ
สวรรคต 10 มิถุนายน ค.ศ. 1776 (39 ปี)
อังวะ
พระราชบิดา พระเจ้าอลองพญา
พระราชมารดา แม ยุนซาน
พระอัครมเหสี แม ฮลา (Me Hla)
พระชายาอีก 15 พระองค์
พระราชโอรส/ธิดา พระราชโอรส 20 พระองค์
พระราชธิดา 20 พระองค์

พระเจ้ามังระ หรือ พระเจ้าเซงพะยูเชง (พม่า: ဆင်ဖြူရှင်;‌ อังกฤษ: Hsinbyushin) เป็นพระโอรสองค์ที่ 2 ในจำนวน 6 พระองค์ของพระเจ้าอลองพญา ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์อลองพญาหรือราชวงศ์คองบอง ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์พระองค์ที่ 3 ของราชวงศ์อลองพญา ในปี พ.ศ. 2303 พระองค์ได้ตามเสด็จพระเจ้าอลองพญา พระราชบิดามายังสงครามกับอยุธยาด้วย ต่อมาในปี พ.ศ. 2306 หลังจากขึ้นครองราชย์ พระองค์ปรารภในที่ประชุมขุนนางว่า "อยุธยาไม่เคยแพ้อย่างราบคาบมาก่อน" พระองค์สืบทอดเจตนารมณ์ของพระราชบิดา ด้วยการส่งเนเมียวสีหบดี เข้ามากวาดต้อนผู้คนและกำลังพลจากหัวเมืองเหนือก่อน ในปี พ.ศ. 2307 และได้ส่งทัพจากทางใต้คือ มังมหานรธา เข้ามาเสริมช่วยอีกทัพหนึ่ง ทั้ง 2 ทัพได้ล้อมกรุงศรีอยุธยานานถึง 1 ปีกับสองเดือน แม้ถึงฤดูน้ำหลากก็ไม่หนี ก็สามารถเข้าตีพระนครได้ เมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2310 ตรง กับวันอังคาร ขึ้นเก้าค่ำ เดือนห้า ปีกุน

พระเจ้ามังระ มีพระนามที่ปรากฏในพงศาวดารพม่าว่า "เซงพะยูเชง" โดยเป็นพระนามที่พระองค์ตั้งเอง อันเป็นพระนามเดียวกับ พระเจ้าบุเรงนอง ซึ่งแปลว่า "พระเจ้าช้างเผือก" ก่อนที่จะยกทัพตีอยุธยา พระเจ้ามังระได้ยกความชอบธรรมเหนือดินแดนอยุธยามาแต่ครั้งพระเจ้าบุเรงนอง

พระเจ้ามังระสวรรคตอย่างกะทันหันในปี พ.ศ. 2319 หลังจากอะแซหวุ่นกี้ แม่ทัพพม่าได้ตีพิษณุโลกแตกแล้วเตรียมจะกรีฑาทัพสู่กรุงธนบุรี เป็นผลให้อะแซหวุ่นกี้ต้องยกทัพกลับทันที

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

ก่อนหน้า พระเจ้ามังระ ถัดไป
พระเจ้ามังลอก
ราชวงศ์อลองพญา
2leftarrow.png พระเจ้ามังระ
(อาณาจักรพม่า-รามัญ)

(2306 - 2319)
2rightarrow.png พระเจ้าจิงกูจา
ราชวงศ์อลองพญา