เนเมียวสีหบดี
เนเมียวสีหบดี (พม่า: နေမျိုးသီဟပတေ့, Ne Myo Thihapate) เป็นแม่ทัพในราชวงศ์คองบองของพม่า เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะผู้พิชิตอาณาจักรอยุธยา ร่วมกับมังมหานรธา เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2310[1]
เนื้อหา |
ราชการทหาร [แก้]
เขาเริ่มต้นอาชีพทหารโดยเป็นหนึ่งในหกสิบผู้บัญชาการชั้นยอด โดยได้รับเลือกจากพระเจ้าอลองพญาในปี พ.ศ. 2295 ได้กลายมาเป็นหนึ่งใน "ทหารที่โดดเด่นที่สุด"[2] ระหว่างการทัพรวมชาติของพระเจ้าอลองพญา (พ.ศ. 2295-2300)
ลาวและอยุธยา (2308-2310) [แก้]
-
ดูบทความหลักที่ การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง
ในปี พ.ศ. 2307 พระเจ้ามังระตัดสินพระทัยริเริ่มการสงครามกับอาณาจักรอยุธยาใหม่อีกครั้ง พระองค์ได้รงเลือกเนเมียวสีหบดีและมังมหานรธาเป็นผู้บัญชาการร่วมในการรุกรานคราวนี้ เนเมียวสีหบดีนำเส้นทางรุกรานทางเหนือโดยมีกำลังพล 20,000 นาย เริ่มต้นจากรัฐลาว ราชอาณาจักรเวียงจันทน์ตกลงยินยอมจะเป็นเมืองขึ้นของพม่าโดยไม่มีการสู้รบเกิดขึ้น หลวงพระบางขัดขืนแต่ทัพเนเมียวสีหบดีสามารถยึดเมืองได้อย่างง่ายดายในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2308 ทำให้พม่ามีอำนาจควบคุมอย่างสมบูรณ์ตามชายแดนทิศเหนือของอาณาจักรอยุธยาทั้งหมด[2]
เนเมียวสีหบดีเคลื่อนทัพลงมาตามหุบเขาเจ้าพระยา มุ่งสู่กรุงศรีอยุธยา กองทัพของเขามาถึงชานกรุงเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2309 ไปบรรจบกับทัพของมังมหานรธา[3] ฝ่ายพม่าเริ่มต้นการล้อมนาน 14 เดือน ราวเดือนมีนาคม พ.ศ. 2310 มังมหานรธาเสียชีวิตด้วยโรคภัยไข้เจ็บ และเนเมียวสีหบดีกลายมาเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของปฏิบัติการทั้งหมด ทัพของเขาเจาะผ่านการป้องกันนครได้ในวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2310 และปล้นสะดมนคร[2]
ดินแดนที่พม่าได้นั้นไม่คงอยู่นานเมื่อพระเจ้ามังระทรงมีบัญชาให้ทหารพม่าส่วนใหญ่กลับประเทศเมื่อปลายปี พ.ศ. 2310 เพื่อรับมือกับการรุกรานของจีนซึ่งคุกคามพระนครอังวะ[2][3] ส่วนคนไทยนั้นยึดเอาดินแดนของตนกลับคืนภายในปี พ.ศ. 2312
เชียงใหม่ (2316) [แก้]
ต้นปี พ.ศ. 2316 เนเมียวสีหบดีประจำอยู่ที่เชียงใหม่พร้อมกับกองทัพขนาดใหญ่พอสมควร พระเจ้ามังระทรงต้องการให้เริ่มสงครามกับไทยอีกแต่ยังเกรงภัยคุกคามจากจีนทางเหนือ โดยก่อนหน้านี้เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2312 สงครามพม่าและจีนสิ้นสุดลงด้วยการพักรบซึ่งทั้งสองฝ่ายไม่พอใจนัก จีนยังคงทหารจำนวนมากไว้ที่ชายแดนเพื่อเตรียมทำศึกอีกครั้ง ขณะที่เชียงใหม่ เนเมียวสีหบดีเข้าไปพัวพันกับการเมืองท้องถิ่น ข้าหลวงพม่าคนใหม่ที่แคว้นล้านนากระทำทารุณต่อขุนนางท้องถิ่นจำนวนมาก เนเมียวสีหบดีแท้จริงแล้วอยู่ข้างเจ้าท้องถิ่น[4] พระเจ้ามังระทรงตัดสินพระทัยขั้นสุดท้ายในการโจมตีไทยอีกหนหนึ่ง เนเมียวสีหบดีถูกเรียกตัวกลับ
ธนบุรี (2318-2319) [แก้]
ปรากฏว่าขุนนางท้องถิ่นเปลี่ยนไปเข้ากับฝ่ายธนบุรี และขับไล่ข้าหลวงพม่าออกจากเชียงใหม่ด้วยความช่วยเหลือของธนบุรีในปี พ.ศ. 2317 พระเจ้ามังระ ขณะยังทรงพระประชวรอย่างหนักซึ่งกำลังจะพรากเอาชีวิตของพระองค์ไปนั้น ทรงตอบสนองโดยบัญชาให้รุกราน เนเมียวสีหบดีได้บัญชาการกองทัพด้านเหนืออีกครั้งหนึ่ง ภายใต้การบัญชาการของแม่ทัพอะแซหวุ่นกี้ ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2318 เนเมียวสีหบดียกกองทัพซึ่งตั้งอยู่ที่เชียงแสนลงมายังเชียงใหม่ กองทัพของเขาสามารถยึดเชียงใหม่ได้แต่ก็ต้องเผชิญกับการต้านทานอย่างหนักของไทย[5] เขายกกองทัพกลับไปเชียงแสนอีกครั้งหลังอะแซหวุ่นกี้สั่งยกเลิกการรุกรานหลังพระเจ้ามังระสวรรคตในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2319
อ้างอิง [แก้]
- ↑ GE Harvey (1925). History of Burma. London: Frank Cass & Co. Ltd. pp. 250–254.
- ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 Thant Myint-U (2006). The River of Lost Footsteps--Histories of Burma. Farrar, Straus and Giroux. pp. 98–99. ISBN 978-0-374-16342-6, 0-374-16342-1 Check
|isbn=value (help). - ↑ 3.0 3.1 Lt. Gen. Sir Arthur P. Phayre (1883). History of Burma (1967 ed.). London: Susil Gupta. pp. 188–190.
- ↑ Phayare, p. 205
- ↑ Ronald Bishop Smith (1966). Siam: The History of the Thais: From 1569 A.D. to 1824 A.D. 2. Decatur Press.
